บทที่ 930 - ปิดประตูตีแมว

บทที่ 930 - ปิดประตูตีแมว

ชาวฝรั่งเศสสองคนนั้น คนหนึ่งชื่อฟรองซัวส์ อีกคนชื่อเรอเน่ อ้างว่าเป็นนักสะสมจากย่านมงมาตร์ในปารีส ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ!

ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม อย่างน้อยสถานที่ที่พวกเขาเลือกมาอ้างอิงก็ถูกต้อง

ปารีส เป็นเมืองที่ปิกัสโซใช้ชีวิตและต่อสู้ดิ้นรนมาค่อนชีวิตจริงๆ

ที่ปารีส ที่ย่านมงมาตร์นี่แหละ เขาได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะระดับท็อปที่เป็นตำนานมากมาย เขียนบทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะสมัยใหม่ตะวันตก

จนกระทั่งบั้นปลายชีวิต ปิกัสโซถึงได้ย้ายออกจากปารีส ไปอยู่ที่คานส์ และใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตที่นั่น

หลังจากทำความรู้จักและคุยสัพเพเหระกับชาวฝรั่งเศสทั้งสองคนแล้ว คุณหลิวก็เข้าสู่ประเด็นหลัก

"คุณฟรองซัวส์ครับ ช่วยเอาผลงานชิ้นเอกของปิกัสโซ อัจฉริยะทางศิลปะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 ออกมาให้พวกเราชมหน่อยเถอะครับ ผมรอเวลานี้มานานแล้ว!

ถ้าภาพวาดทั้งห้าภาพนี้เป็นผลงานของปิกัสโซจริง ผมจะให้มันอยู่ในเมืองจีน อยู่ที่เซี่ยงไฮ้นี่แหละ เรื่องราคาคุยกันได้ เชื่อว่าคุณจะต้องพอใจแน่นอน!"

คุณหลิวพูดประโยคนี้เป็นภาษาอังกฤษ แม้จะไม่คล่องแคล่วนักและสำเนียงแปร่งๆ แต่ความหมายก็ชัดเจน

ฝรั่งสองคนนั้นรู้ภาษาอังกฤษ ย่อมฟังเข้าใจ เถ้าแก่ซ่งเองก็พอฟังออกบ้าง

ส่วนเย่เทียนกับเรย์มอนด์และคนอื่นๆ ไม่มีปัญหาเรื่องภาษาอยู่แล้ว

พอได้ยินแบบนี้ ฝรั่งสองคนก็เหลือบมองเย่เทียนแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว แววตาฉายความกังวลออกมาวูบหนึ่ง ท่าทางแนบเนียนมาก

หยุดคิดนิดหนึ่ง ฟรองซัวส์ที่อ้างว่าเป็นนักสะสมจากปารีสก็พยักหน้าพูดว่า

"ตกลงครับ! คุณหลิว เราจะแสดงภาพวาดปิกัสโซทั้งห้าภาพเดี๋ยวนี้ เชิญพวกคุณชื่นชมและตรวจสอบ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ หวังว่าผลลัพธ์จะเป็นที่น่าพอใจของทุกฝ่าย!"

พูดจบ ฝรั่งคนนี้ก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้เถ้าแก่ซ่ง

เถ้าแก่ซ่งเดินไปที่ประตูห้องรับรองทันที เปิดประตูออก แล้วสั่งพนักงานที่ยืนอยู่ข้างนอกว่า

"ขนภาพวาดพวกนั้นเข้ามา ระวังหน่อยนะ อย่าให้กระแทกเชียว!"

ไม่นาน ภาพวาดห้าภาพที่มีขนาดต่างกันก็ถูกพนักงานขนเข้ามาในห้องรับรอง ภาพวาดแต่ละภาพมีผ้าขาวคลุมอยู่ ห่อหุ้มมิดชิด มองไม่เห็นเนื้อหาข้างใน

หลังจากวางภาพวาดทั้งห้าพิงกำแพงเรียบร้อย พนักงานก็รีบออกจากห้องรับรอง ประตูปิดลงอีกครั้ง

ในระหว่างนั้น ผ่านแสงสว่างที่เปล่งออกมาจากภาพวาดที่ถูกห่อหุ้ม และจำนวนรัศมีแสงที่บ่งบอกคุณค่าทางศิลปะ เย่เทียนก็รู้สถานะของภาพวาดเหล่านี้ได้ทันที ค่อนข้างมั่นใจแปดเก้าส่วน!

ฝรั่งสองคนสวมถุงมือขาว หยิบภาพวาดภาพหนึ่งมาวางบนโต๊ะกาแฟ เริ่มแกะผ้าขาวที่ห่อหุ้มออก ท่าทางดูระมัดระวังมาก สีหน้ามีความตื่นเต้นเล็กน้อย สมจริงมาก!

การแสดงยอดเยี่ยม! เป็นนักแสดงที่ดีทั้งคู่!

เย่เทียนแอบแซวในใจ แววตาฉายแววเย้ยหยัน

แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนอื่น มองดูการกระทำของฝรั่งสองคน

ไม่ถึงสองนาที ฝรั่งสองคนก็แกะผ้าขาวออก นำภาพวาดวางบนขาตั้งกลางห้องรับรอง โชว์ให้ทุกคนเห็น

ในขณะที่ฟรองซัวส์กำลังจะแนะนำภาพวาดนี้ เย่เทียนก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาทันที

"เรย์มอนด์ วอล์กเกอร์ พวกนายไปยืนเฝ้าที่ประตู อย่าให้ใครเข้ามาขัดจังหวะ การชื่นชมงานศิลปะระดับท็อปแบบนี้ต้องการบรรยากาศที่เงียบสงบ!"

"รับทราบ สตีเวน"

เรย์มอนด์และวอล์กเกอร์รับคำพร้อมกัน เดินไปยืนขนาบสองข้างประตูอย่างรวดเร็ว

ได้ยินคำสั่งของเย่เทียน และเห็นเรย์มอนด์กับวอล์กเกอร์ไปยืนคุมเชิงที่ประตู กล้ามเนื้อหางตาของเถ้าแก่ซ่งและฝรั่งสองคนก็กระตุกรัว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!

ไม่มีข้อยกเว้น แววตาของทุกคนฉายความหวาดกลัว หัวใจดิ่งวูบลงไปที่ตาตุ่ม!

ดวงตาของคุณหลิวฉายแววโกรธขึ้นมาทันที สถานการณ์ตรงหน้าถ้าเขายังดูไม่ออกอีก ก็คงเป็นไอ้ทึ่มแล้วล่ะ!

เจ้าหนูเย่เทียนต้องเจออะไรผิดปกติแน่ๆ! ถึงได้สั่งการแบบนี้

ส่วนว่าผิดปกติตรงไหน? ยังต้องถามอีกเหรอ? ก็ต้องเป็นภาพวาดที่เอามาโชว์นี่แหละที่มีปัญหา!

สำหรับความสามารถในการดูของเก่าของเย่เทียน คุณหลิวเลือกที่จะเชื่อใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้เย่เทียนจะเพิ่งมองภาพบนขาตั้งแค่ไม่กี่แวบก็ตาม!

"เสี่ยวเย่ นี่มันหมายความว่าไง? หรือว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

เถ้าแก่ซ่งถามเสียงเข้ม สีหน้าดูแย่มาก รอยยิ้มบนหน้าหายวับไปจนเกลี้ยง

แต่เย่เทียนกลับหัวเราะเบาๆ พูดด้วยท่าทีผ่อนคลายว่า

"อย่าคิดมากครับ เถ้าแก่ซ่ง! ไม่ได้มีความหมายอื่น เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วไง! การชื่นชมงานศิลปะระดับท็อปแบบนี้ ต้องการบรรยากาศที่เงียบสงบ

ที่ผมทำแบบนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อการนี้แหละครับ! แถมผมยังมีข้อเสนอแนะอีกอย่าง คุณฟรองซัวส์ แกะห่อภาพวาดทั้งห้าภาพออกให้หมดเถอะครับ เอามาโชว์ให้พวกเราเห็นพร้อมกันเลย

แบบนั้นจะสะดวกต่อการชื่นชมและตรวจสอบ ในระหว่างนั้นยังสามารถเปรียบเทียบกันได้ด้วย จะได้เห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในสไตล์ศิลปะยุคพาสทอรัลของปิกัสโซ แบบนั้นดีกว่าตั้งเยอะ!"

สะดวกต่อการชื่นชมและตรวจสอบ? หลอกเด็กเถอะ! ไอ้สารเลว ถ้าคิดจะปิดประตูตีแมวก็พูดมาตรงๆ อย่าหาข้ออ้างกากๆ แบบนี้!

เถ้าแก่ซ่งและฝรั่งสองคนต่างโอดครวญในใจ อารมณ์ดิ่งลงเหวทันที

ต่อให้โง่แค่ไหน ตอนนี้พวกเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองต้องเผยพิรุธออกมาแน่ และโดนไอ้สารเลวคนนี้มองทะลุปรุโปร่ง

ส่วนว่าเผยพิรุธตรงไหน พวกเขากลับคิดไม่ตก

ไอ้หมอนี่เพิ่งมองแค่ไม่กี่แวบ หรือว่าแค่ไม่กี่แวบนี้ มันก็ดูออกว่าภาพวาดนี้ผิดปกติ? นั่นมันเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง! มันไม่ใช่ปิกัสโซสักหน่อย และไม่ใช่พระเจ้าด้วย!

แม้ในใจจะตุ้มๆ ต่อมๆ หวาดกลัวไม่น้อย แต่สีหน้าของฟรองซัวส์ยังคงนิ่งสงบ รักษามาดไว้ได้ดี ดูไม่ผิดปกติอะไร

"ตกลงครับ คุณสติเวน ข้อเสนอของคุณดีมาก เราจะแกะห่อภาพวาดที่เหลือเดี๋ยวนี้ เชิญพวกคุณชื่นชมและตรวจสอบได้เลย!"

พูดจบ เขาและเรอเน่ชาวฝรั่งเศสอีกคนก็ลงมือทำ ท่าทางยังคงระมัดระวังและดูเป็นมืออาชีพ ดูเหมือนนักสะสมสองคนจริงๆ

"เสี่ยวเย่ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่? บอกผมหน่อยได้ไหม? ภาพวาดแนวอิมเพรสชันนิสต์ภาพนี้มีปัญหาเหรอ?"

คุณหลิวดึงเย่เทียนไปที่มุมห้อง ลดเสียงต่ำถาม แววตาปิดความผิดหวังไม่มิด และมีความโกรธกรุ่นๆ อยู่ด้วย

"นี่เป็นภาพสีน้ำมันแนวอิมเพรสชันนิสต์ไม่ผิดครับ! มีกลิ่นอายของคิวบิสม์และเซอร์เรียลลิสม์ผสมอยู่ แต่จะเป็นผลงานของปิกัสโซหรือไม่ นั่นพูดยาก! รอผมตรวจสอบละเอียดอีกที ถึงจะสรุปได้

คุณหลิว ไม่ต้องรีบร้อน รอดูไปก่อนเถอะครับ! วันนี้ไม่แน่อาจจะมีละครฉากเด็ดให้ดู ระหว่างนี้ ผมมีคำขอแค่อย่างเดียว รบกวนคุณช่วยฟังความเห็นของผมด้วยนะครับ!"

เย่เทียนยิ้มและกระซิบตอบ เสียงเบาจนได้ยินกันแค่สองคน

"แน่นอน เสี่ยวเย่ ผมเชื่อมั่นในความสามารถของคุณอยู่แล้ว ของเก่าระดับท็อปที่สั่นสะเทือนวงการเมื่อวันก่อน คือเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุด

ถ้าห้าภาพนี้เป็นของปิกัสโซจริง ก็ดีเลย ผมรับไว้แน่! แต่ถ้าไม่ใช่ผลงานของปิกัสโซ แต่เป็นของประกอบฉากที่เตรียมมาตุ๋นผม ก็คงต้องคุยกันอีกแบบ!"

ตอนที่พูดประโยคนี้ แววตาของคุณหลิวฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่า คนนี้ก็ไม่ใช่หมูในอวยเหมือนกัน! คนที่ไต่เต้ามาถึงระดับนี้ได้ จะมีสักกี่คนที่ใสซื่อ?

คุยกันไม่นาน ฝรั่งสองคนก็แกะผ้าขาวออกจากภาพวาดอีกสี่ภาพจนหมด นำภาพทั้งสี่มาแสดงต่อหน้าเย่เทียนและคุณหลิว

จากนั้น ฟรองซัวส์ก็เริ่มแนะนำภาพวาดแนวอิมเพรสชันนิสต์ทั้งสี่ภาพนี้!