บทที่ 470 - ตำรวจกับประชาชนรักใคร่กลมเกลียว

บทที่ 470 - ตำรวจกับประชาชนรักใคร่กลมเกลียว

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเช้าวันที่สองของวันหยุดเทศกาลขอบคุณพระเจ้า อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าไร้เมฆ แต่กลับหนาวเหน็บผิดปกติ ราวกับแม้อากาศยังจับตัวเป็นน้ำแข็ง!

หลังจากตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟัน เย่เทียนก็ลงมาข้างล่าง เตรียมตัวไปกวาดหิมะหน้าวิลล่า บนทางรถ และสวนหลังบ้านพร้อมกับโลแกน เพื่อเปิดทางให้ทุกคนเข้าออกได้สะดวก

หิมะหน้าบ้านใครคนนั้นกวาด!

เรื่องนี้ในอเมริกาถือปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัด หิมะที่อยู่ในเขตบ้านส่วนตัวต้องกวาดเอง เทศบาลจะไม่มาช่วยกวาดให้

ส่วนหิมะบนหลังคาไม่ต้องกวาด เพราะหลังคาพวกนี้มีสายทำความร้อนไฟฟ้า พอหิมะตกก็เปิดสวิตช์ ตกปุ๊บละลายปั๊บ แทบจะไม่มีหิมะเกาะ แค่ต้นทุนค่าไฟแพงหน่อย

วินาทีที่ผลักประตูวิลล่าออกไป ลมหนาวก็ปะทะหน้าทันที หนาวบาดกระดูก! กระตุ้นให้เย่เทียนต้องตัวสั่นยะเยือก! แต่ก็หนาวสะใจดี!

นี่สิที่เรียกว่าสวรรค์นรกคนละขั้ว! ในบ้านกับนอกบ้านเหมือนคนละโลกกันเลย!

เย่เทียนกระชับเสื้อกันหนาวให้แน่นขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากวิลล่า โลแกนเดินตามหลังมาติดๆ ตัวสั่นงกๆ เงิ่นๆ ออกมาเหมือนกัน

พอยืนนิ่งที่หน้าวิลล่า เย่เทียนก็เริ่มสังเกตสถานการณ์รอบๆ ทันที นี่กลายเป็นนิสัยของเขาไปแล้ว!

มองไปทางไหนก็เห็นแต่หิมะ!

บนถนน บนต้นไม้ และบนหลังคา หน้าบ้าน ทางรถของเพื่อนบ้านรอบๆ ล้วนถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวสว่างจ้าแสบตา แต่ก็สวยงามมาก!

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ หลายคนยังอาลัยอาวรณ์ความอบอุ่นของผ้าห่ม คนที่ออกมาโกยหิมะมีไม่กี่คน ทั้งถนนมีคนยุ่งอยู่แค่สองสามคน ทุกอย่างดูเงียบสงบและสันติสุข!

นอกจากวิวหิมะสวยๆ แล้ว เย่เทียนยังเห็นรถตำรวจสองคันจอดอยู่ไม่ไกล ถึงบนรถจะมีหิมะพอกหนา แต่ก็ยังทำหน้าที่เฝ้ายามอย่างแข็งขัน ดูมีความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อจริงๆ!

ตำรวจในรถสองคันนั้นก็เห็นเย่เทียนเช่นกัน พวกเขาตื่นตัวขึ้นทันที รีบลุกขึ้นนั่ง จ้องเขม็งไปที่ไอ้สารเลวที่ยืนอยู่หน้าวิลล่าตรงหน้านั้น

ดวงตาของแต่ละคนพ่นไฟออกมาทันที กัดฟันกรอดด้วยความแค้น!

เพราะไอ้สารเลวข้างหน้านั่นแหละ ที่ทำลายวันขอบคุณพระเจ้านี้ ทำให้พวกเขาไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว ไม่ได้กินของอร่อย ไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว ต้องมาทนหนาวเฝ้าถนนเฮงซวยนี่ท่ามกลางหิมะตกหนักทั้งคืน!

ถึงจะอยากเข้าไปอัดเย่เทียนสักยก แต่ก็ได้แค่คิดในใจ พวกเขาทำอะไรเย่เทียนไม่ได้ ทำได้แค่เฝ้าดูอยู่ตรงนี้ ป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

เมื่อเห็นตำรวจพวกนั้น เย่เทียนก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้พวกเขา เป็นการทักทาย แสดงความเป็นมิตรสุดๆ!

โลแกนที่ตามออกมาทีหลังก็เห็นรถตำรวจสองคันนั้นเหมือนกัน จึงพูดด้วยความประหลาดใจว่า

"ตำรวจพวกนี้คงไม่ได้เฝ้ามาทั้งคืนหรอกนะ? งั้นพวกเขาไม่หนาวตายในรถเหรอ? ไม่เคยเห็นตำรวจบอสตันรับผิดชอบหน้าที่ขนาดนี้มาก่อนเลย เปิดหูเปิดตาจริงๆ!"

"ไม่ใช่ชุดเดียวกันหรอก! ถ้าชุดเมื่อวานเฝ้ามาจนถึงตอนนี้ ผมคงห่วงจริงๆ ว่าพวกเขาจะหนาวตายในรถ! เดี๋ยวคงต้องส่งธง 'ผู้พิทักษ์ประชาชน' ไปให้สักผืน เพื่อแสดงความห่วงใย!

พวกเขาเปลี่ยนกะกันไม่รู้กี่รอบแล้ว ดูรอยล้อรถนั่นสิ รอยล้อบนถนนนั่นคงเป็นของพวกเขาทำไว้ทั้งนั้น ต้องยอมรับว่าตำรวจบอสตันครั้งนี้ทำผลงานได้ดีจริงๆ!"

เย่เทียนพูดติดตลก ท่าทางสบายๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้พิทักษ์ประชาชน! ช่างคิดออกมาได้นะ ร้ายกาจจริงๆ! ถ้าตำรวจพวกนั้นรู้ว่านายวิจารณ์พวกเขาแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี!

แต่มันก็เวอร์จริงๆ ตำรวจถึงกับเฝ้านายตลอดทั้งคืน แถมยังเป็นในสภาพอากาศหนาวเหน็บหิมะตกหนักแบบนี้ เหลือเชื่อเลย ที่นิวยอร์กพวกนายก็ได้รับการดูแลแบบนี้เหรอ?"

โลแกนหัวเราะร่า แล้วบ่นอุบ

"นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะ! คิดซะว่าตำรวจบอสตันพวกนี้เป็นบอดี้การ์ดฟรีก็แล้วกัน มีพวกเขาเฝ้าหน้าบ้าน เราถึงจะหลับสบายไม่ใช่เหรอ?

ที่นิวยอร์กพวกเราก็เหมือนกัน ตำรวจนิวยอร์กกับ FBI ยืนยามใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่กลัวลมกลัวฝน! แต่ช่วงนี้ตำรวจนิวยอร์กถอนกำลังไปแล้ว เหลือแต่ FBI ที่ยังยืนหยัดอยู่!

เอากาแฟร้อนๆ ไปส่งให้ตำรวจพวกนี้หน่อยเถอะ ไม่งั้นผมกลัวพวกเขาจะหนาวตายในรถจริงๆ ยังไงพวกเขาก็เฝ้ามาทั้งคืน ถึงไม่มีผลงานก็ยังมีความดีความชอบ คุ้มค่ากาแฟสักแก้วแหละ!

กาแฟนี่ต้องให้นายไปส่งนะ ถ้าผมถือไปเอง อาจจะทำให้ตำรวจพวกนี้ตื่นตระหนก จนเกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น แบบนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย!"

"ที่นายพูดก็ถูก ไม่มีผลงานก็มีความดีความชอบ เดี๋ยวผมไปเอากาแฟมาให้พวกเขาเอง!"

โลแกนรับคำ แล้วรีบกลับเข้าไปในวิลล่า

ส่วนเย่เทียนก็หยิบอุปกรณ์ เริ่มกวาดหิมะหน้าวิลล่า

เห็นท่าทางของเขา ตำรวจในรถสองคันนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้!

"ไอ้หมอนี่เป็นมหาเศรษฐีไม่ใช่เหรอ? ถึงกับลงมือกวาดหิมะเอง ก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปนี่หว่า! จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าไอ้หมอนี่ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้นแล้วแฮะ!"

"อย่าตลกน่า! ไม่ต่างจากคนทั่วไป? คนทั่วไปที่ไหนมีสินทรัพย์เป็นพันล้านดอลลาร์? คนทั่วไปที่ไหนจะโหดเหี้ยมอำมหิต เจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนไอ้หมอนี่?

ทุกคนอย่าไปหลงกลภาพลักษณ์สุภาพอ่อนโยนของไอ้หมอนี่เชียวนะ นั่นมันภาพลวงตาทั้งนั้น! พวกเราเฝ้าจับตาดูดีๆ เถอะ อย่าให้มันก่อเรื่องในบอสตันได้เด็ดขาด!"

ขณะที่พวกเขากำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น โลแกนก็ออกมาจากวิลล่าอีกครั้ง

มือซ้ายของเขาหิ้วกาแกแฟที่มีควันร้อนฉุย ข้างในเต็มไปด้วยกาแฟดำ มือขวาหิ้วกล่องอาหารที่ระอุด้วยความร้อนเช่นกัน เดินย่ำหิมะลึกบ้างตื้นบ้างตรงมาที่รถตำรวจสองคัน

เห็นภาพนี้ ตำรวจไม่กี่คนนั้นก็อึ้งไปเลย

จากนั้น พวกเขาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสความอบอุ่นไหลผ่านร่างกาย ในใจเกิดความรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา

สถานการณ์แบบนี้พวกเขาเคยเจอเมื่อไหร่? ไม่เคยเลยสักครั้ง!

เมื่อก่อนไม่ว่าจะไปที่ไหน พวกเขาไม่เคยเป็นที่ต้อนรับ แถมยังโดนดูถูก สาปแช่ง ใครจะเอากาแฟมาส่งให้! แค่คิดยังไม่กล้าคิดเลย!

แต่สถานการณ์นี้กลับเปลี่ยนไปในวันนี้ มีคนเอากาแฟร้อนๆ มาส่งให้ในเช้าฤดูหนาวที่หนาวเหน็บถึงกระดูกแบบนี้ น่าประทับใจจริงๆ!

ตำรวจพวกนี้รู้ดีว่าเป็นความคิดของใคร ต้องเป็นเจ้าสตีเวนแน่! เป็นคนที่เดาทางไม่ถูกจริงๆ! พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาคิดเรื่องพวกนี้ได้ยังไง!

แต่ไม่ว่ายังไง นี่ก็เป็นการกระทำที่แสดงความเป็นมิตรมาก พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ และไม่มีความกล้าที่จะปฏิเสธด้วย!

ในเช้าฤดูหนาวที่หนาวเย็นแบบนี้ ได้กาแฟร้อนๆ สักแก้ว กับขนมอีกสักหน่อย มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอภิรมย์และวิเศษขนาดไหนกันนะ!

พอคิดได้แบบนี้ สายตาที่ตำรวจพวกนี้มองเย่เทียน ก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ส่วนสายตาที่มองโลแกนนั้น ยิ่งเต็มไปด้วยความคาดหวัง และความปรารถนา!

ไม่นาน โลแกนก็ข้ามถนนมาถึงข้างรถตำรวจทั้งสองคัน

เขาไม่ได้ผลีผลามเข้าไปใกล้รถตำรวจ แต่ชูกาแฟในมือขึ้นมา เพื่อแสดงว่าตัวเองไม่มีพิษภัย

นี่เป็นขั้นตอนที่จำเป็น ห้ามทำให้ตำรวจรู้สึกถูกคุกคามเด็ดขาด พวกบ้านี่พร้อมจะยิงนะ ถึงแม้นายจะมือเปล่า มีแค่กาแกแฟก็ตาม!

กระจกรถเลื่อนลงมา ตำรวจนายหนึ่งยื่นหัวออกมาถามว่า

"สวัสดีพวก นายคงไม่ได้เอากาแฟมาส่งให้พวกเราหรอกนะ? ถ้าใช่ พวกเรายินดีต้อนรับมาก!"

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณตำรวจ เดาถูกแล้ว! สตีเวนให้ผมเอามาส่ง ไม่ได้มีแค่กาแฟร้อนๆ นะ ยังมีคุ้กกี้ที่แม่ผมอบ พายแอปเปิล อร่อยแน่นอน! เพิ่งออกจากเตาเลย เป็นไงครับ พวกคุณต้องการไหม?"

โลแกนพูดยิ้มๆ อย่างภูมิใจ แล้วเดินเข้าไปข้างรถตำรวจ

"เยี่ยมไปเลย! พวกเราต้องการมาก! ขอบใจนายมาก แล้วก็ขอบคุณครอบครัวนายด้วย พระเจ้าคุ้มครอง!"

ตำรวจอีกนายในรถพูดด้วยความตื่นเต้น แทบจะรอไม่ไหวแล้ว

จากนั้น โลแกนก็เริ่มรินกาแฟให้ตำรวจพวกนี้ และเปิดกล่องอาหาร ส่งขนมที่ยังร้อนๆ ให้พวกเขา

ตำรวจพวกนี้มีแก้วของตัวเองอยู่แล้ว ไม่ต้องเตรียมแก้วกาแฟให้ ประหยัดแรงไปได้เยอะ

ตำรวจในรถคันหลังก็ลงเดินมา ร่วมดื่มด่ำกาแฟและขนมแสนอร่อยด้วยกัน!

ชั่วพริบตา ตรงนี้ก็กลายเป็นร้านอาหารริมทางที่เต็มไปด้วยไอร้อนและชีวิตชีวา ขับไล่ความหนาวเย็นของฤดูหนาวไปจนหมดสิ้น!

กาแฟไม่กี่อึก ขนมไม่กี่ชิ้นลงท้อง เสียงชื่นชมก็ดังขึ้นทันที

"สดชื่นจริงๆ! วันดีๆ ควรเริ่มต้นแบบนี้แหละ! รสชาติกาแฟเยี่ยมมาก ขนมก็อร่อยสุดๆ! ฉันชอบของกินพวกนี้จัง!"

"นี่เป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดที่ฉันเคยดื่มมาเลย เต็มไปด้วยความอบอุ่น เพื่อน ฝีมือแม่นายยอดเยี่ยมมาก น่าชื่นชม ฝากขอบคุณท่านแทนพวกเราด้วย!"

หลังจากแจกจ่ายกาแฟและขนมเสร็จ โลแกนก็บอกลาตำรวจพวกนั้น แล้วเดินกลับไปที่วิลล่า

จากนั้น เขาเอากาไปเก็บ แล้วออกมาช่วยเย่เทียนกวาดหิมะ

"ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นเพื่อนกับพวกตำรวจได้ ตลกชะมัด!"

โลแกนกวาดหิมะไป พลางพูดด้วยความตื่นเต้น

จากการกระทำเมื่อครู่ ตำรวจพวกนั้นมองเขาเป็นเพื่อนไปแล้ว นี่เป็นประสบการณ์ที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน ย่อมต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา!

"ตำรวจก็คน ไม่ใช่สัตว์เลือดเย็น นายแสดงความปรารถนาดีต่อพวกเขา พวกเขาย่อมสัมผัสได้!"

เย่เทียนพูดยิ้มๆ มือก็ยังคงยุ่งอยู่

"จริงด้วย! ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เมื่อไหร่จะได้ลองขับพาราเมาท์ มารอเดอร์ครับ? ผมอดใจรอไม่ไหวแล้ว! อยากสัมผัสความรู้สึกของการขับรถหุ้มเกราะรบมาก มันต้องเท่ระเบิดแน่ๆ!"

"หลังมื้อเช้าก็ได้ แต่มีเวลาแค่ช่วงเช้านะ บ่ายนี้ผมต้องไปงานประมูลการกุศลของชุมชนกับคุณแมทธิว ไม่มีเวลา เมื่อคืนรับปากท่านไว้แล้ว ปฏิเสธไม่ได้!"

"ยอดเยี่ยม! เวลาหนึ่งเช้าก็พอให้ผมฟินแล้ว!"

โลแกนโห่ร้องด้วยความดีใจอีกครั้ง ตื่นเต้นสุดขีด

เย่เทียนเพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วก้มหน้ากวาดหิมะบนทางรถต่อไป

[จบแล้ว]