ตอนที่ 15 ความโกรธ

เจียงเฉินไม่ต้องการที่จะจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นในระบบท่อน้ำทิ้ง

 

เขาจำได้เพียงแค่ว่าเขาเสียสติอย่างสิ้นเชิง เย้าเย้าปลอบโยนเขาและช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาด เธอรู้สึกแย่จากภายในอย่างมาก แต่เนื่องจากเธอรอดชีวิตมาได้ในหายนะเป็นเวลานานแล้วความตายไม่ใช่ภาพที่ไม่คุ้นเคย

 

ในตอนท้ายเจียงเฉินยิงถังก๊าซธรรมชาติในห้อง

 

เขาเฝ้าดูไฟที่ทำความสะอาดสิ่งสกปรกในห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ

 

เขาแตะไปที่เย้าเย้าที่กำลังสั่นเทาและก้าวเดินข้ามร่างจำนวนนับไม่ถ้วน เขาออกจากสถานที่ที่น่ากลัวนี้

 

บาดแผลของซันเจียวตกสะเก็ดแล้ว หลังจากที่เจียงเฉินกลับมาแล้วเธอก็สามารถเดินได้ด้วยตัวเอง สามกระสุนยิงเข้าไปในกระเพาะอาหารของเธอและอีกหนึ่งกระสุนที่ไหล่ หลังจากที่เขาได้ยินว่าซันเจียวเอากระสุนออกด้วยตัวเองแล้วทำให้เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย หญิงสาวที่กล้าหาญนี้ทำให้เขาประหลาดใจเสมอ

 

หลังจากที่พวกเขาได้กลับไปที่คฤหาสน์แล้วเจียงเฉินก็ดื่มจนเมา เขาดื่มเบียร์ทั้งหมดที่เขานำมา เนื่องจากซันเจียวมีอาการบาดเจ็บเธอเลยเข้านอนอย่างรวดเร็วและเย้าเย้าเป็นคนดูแลเขาคืนนี้

 

เธอเป็นคนที่เข้าใจสิ่งต่างๆได้อย่างน่าเหลือเชื่อ เธอรู้สึกทรมารและเจ็บปวด เหตการณ์เกือบจะฉีกความกล้าหาญที่เธอสร้างขึ้นมาออกเป็นชิ้นๆ แต่เธอรู้ดีว่าเจียงเฉินจำเป็นต้องได้รับการดูแลในตอนนี้

 

ชายคนนี้มีความเห็นอกเห็นใจเกือบจะเหมือนคนที่เพิ่งออกจากฐานผู้รอดชีวิต เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่เธอเห็นกองศพและเธอเกือบจะเป็นลมทันที อย่างไรก็ตามทันทีที่เธอตระหนักว่าแม้ในค่ายผู้รอดชีวิต ความตายเป็นเพียงกิจวัตรประจำวันจนเธอกลายเป็นคนชินกับมัน

 

ความเห็นอกเห็นใจหาได้ยากในโลกนี้ ดังนั้นถ้าเสียมันไปจะถือว่าเป็นบาป ในหายนะมันเป็นเพียงความโง่เขลาแต่ในเวลาเดียวกันมันน่าเหลือเชื่อ

 

เธอได้ยินเกี่ยวกับพวกมนุษย์กินคน พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงาและภายใต้สิ่งสกปรกโสโครก พวกมันบูชาศาสนาที่ผิดเพี้ยนซึ่งภูมิใจในการกินร่างกายของเผ่าเดียวกัน พวกมันทุกคนเป็นศัตรูของทุกกองกำลังมนุษย์ แม้แต่กลุ่มต่อต้านมนุษย์ใหม่ๆ ก็รังเกียจพวกมัน ขนาดถนนหกที่สรรเสริญอิสรภาพยังห้ามพวกกินมนุษย์ทุกคนเข้ามาใกล้เขตถนนหก

 

เธอวางผ้าขนหนูอุ่นๆบนหน้าผากของเจียงเฉินแต่แล้วเย้าเย้าก็มองหน้าเจียงเฉินที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและเธอก็ออกจากห้องเงียบๆ

 

"เขานอนหลับแล้วเหรอ?"

 

เย้าเย้าหยุดชั่วคราว ซันเจียวตื่นขึ้นมาแล้ว เธอมีอาการมึนงงบนใบหน้าของเธอ

 

“อืมมม คุณไม่หลับมันจะดีเหรอ?”

 

“ใช่ แต่ฉันไม่สามารถนอนหลับได้ ฉันจะคุยกับเขาในวันพรุ่งนี้” ซันเจียวหันกลับแล้วเดินจากไป

 

“คุณ คุณรู้สึกยังไงบ้าง?” เย้าเย้ามองผ้าพันแผลรอบเอวของซันเจียว คำถามนั้นเป็นความกล้าหาญทั้งหมดของเธอ

 

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันค่อนข้างมั่นใจเกี่ยวกับความสามารถในการรักษาตัวของฉัน” ซันเจียวบังคับรอยยิ้มขณะที่เธอตอบอย่างแผ่วเบา “ยังไงซะ”

 

“หืมมม?” เย้าเย้าหยุดลงและกำลังจะหันกลับไป เย้าเย้าก็รู้สึกตกตะลึง

 

“...ขอบคุณ”

 

ในแสงสลัวเย้าเย้าไม่สามารถเห็นการแสดงออกที่สีหน้าของซันเจียวและซันเจียวก็เดินเข้าไปในห้องของเธอทันที เย้าเย้ายิ้มกว้าง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับผู้หญิงที่มีความกล้าหาญของนายท่านแต่เธอเป็นคนที่ดีหลังจากทั้งหมด

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

เจียงเฉินนั่งอยู่บนเตียงนุ่มๆขณะที่ลูบตาที่ง่วงนอนของเขา แสงแดดที่เจิดจ้าส่องผ่านหน้าต่าง

 

เมฆรังสีกระจายตัวในที่สุด อุณหภูมิกำลังจะเพิ่มขึ้น มันเป็นช่วงฤดูร้อนในโลกของเขา

 

ประตูค่อยๆเปิดออกและร่างเล็กๆของเย้าเย้าก็เบียดเข้าไปในห้อง

 

"อืม ฉันจะช่วยคุณล้างหน้า" เย้าเย้าพูดเบาๆขณะที่เธอวางชามน้ำลงบนโต๊ะ

 

เขามองไปที่หน้าตาน่ารัก รอยยิ้มอันสวยงามละลายใบหน้าที่เจ็บปวดของเขาและเขาจับที่หน้าผากของเย้าเย้า “อย่ากังวล ฉันทำมันเองได้ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

 

“มันเก้าโมงแล้ว ให้ฉันทำมันให้” เธอเอาผ้าชุบน้ำและค่อยๆเอาไปลูบที่ใบหน้าของเจียงเฉิน

 

มันรู้สึกดี ดังนั้นเจียงเฉินจึงไม่ขัดขืน

 

"ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?"

 

“ดีกว่าเดิมมาก เย้าเย้าเอาใจใส่อย่างมาก” กล้ามเนื้อของเขายังรู้สึกเจ็บ แต่เขาก็ยังสามารถเคลื่อนทีไปรอบๆได้

 

บางทีอาจเป็นเพราะเธอได้รับการชมเชยทำให้รอยยิ้มที่สุขใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

 

“คุณ คุณรู้สึกดีขึ้นหรือไม่?” ซันเจียวเดินเข้าไปในห้องหลังจากที่ได้ยินเสียง เธอจ้องที่เจียงเฉินด้วยความกังวลจากประตู

 

“ฉันสบายดี แต่คุณ อาการบาดเจ็บของคุณดีขึ้นแล้วหรอ?”

 

“ฉันดีขึ้นแล้ว ฉันต้องอธิบายอะไรบางอย่างให้คุณ” ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันทำให้เจียงเฉินรู้สึกตึงเครียด

 

แม้ว่าซันเจียวชอบเล่นสนุกไปรอบๆแต่เธอก็ปฏิบัติอย่างจริงจังเมื่อเป็นเรื่องสำคัญ

 

เช่นเดียวกับที่อารมณ์กำลังจะตึงเครียดขึ้นแล้วซันเจียวก็หัวเราะอย่างฉับพลัน จากรูปลักษณ์ตกใจของเจียงเฉินแล้วเธอก็หันกลับ

 

“ไปกินอาหารเช้ากันก่อน”

 

อาหารเช้าเอร็ดอร่อยมากตามมาตรฐานของหายนะ

 

มีขนมปังปิ้งและซอสมะเขือเทศ

 

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซอสมะเขือเทศทำให้ท้องของเจียงเฉินรู้สึกไม่สบายใจ

 

ซันเจียวมองไปที่เจียงเฉินที่กำลังเอามือจับท้องอย่างกระวนกระวาย เธอถอนหายใจก่อนจะเอาซอสมะเขือเทศออก

 

ซันเจียวเป็นคนหลงใหลในอาหารแต่จากเรื่องทั้งหมดก็ทำให้เธอไม่ค่อยอยากกิน

 

ไม่ใช่เพราะมนุษย์กินคน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นสิ่งที่น่ากลัวมาก เธอเป็นห่วงเกี่ยวกับเจียงเฉินเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรู้ถึงความโหดร้ายของหายนะ นั่นเป็นเพียงส่วนเล็กๆของภูเขาน้ำแข็ง

 

“ฉัน...ฉันต้องออกไปข้างนอก ฉันอาจจะกลับมาภายในเวลาหนึ่งเดือน มันมีอาหารเหลืออยู่ไม่มากแล้วภายในที่เก็บของ” ถ้าเขาอยู่ที่นี่เป็นเวลานานแล้วจิตใจของเขาจะถูกทำลาย

 

เขาสร้างข้ออ้างขึ้นเพราะความคิดของการเดินทางข้ามมิติซับซ้อนเกินไปที่จะอธิบาย

 

“โอเค กลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้” ซันเจียวอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดเหล่านั้นไม่ออกจากปากของเธอ

 

“กินกันเถอะ” เจียงเฉินยิ้มอ่อน เขารู้ว่าเขาดูแย่มาก แต่ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าได้กล้าเสีย

 

เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

 

ซันเจียวรีบเคี้ยวขนมปังอย่างละเอียดและอธิบายกับเจียงเฉินว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขาเมื่อวานนี้ วัคซีนยีนในทางทฤษฎีมีเพียงการปรับปรุงเล็กน้อยของการทำงานของเซลล์ปรับเปลี่ยนมนุษย์ซึ่งจะช่วยเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมนุษย์ ความแข็งแรงของกระดูก ไหวพริบและความสามารถในการรอดชีวิต เจียงเฉินได้เปิดตัวอีพีและเห็นพัฒนาการของเขาในช่วงสามวันที่ผ่านมา

 

****

 

ชื่อผู้ใช้: เจียงเฉิน

 

ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ: 24

 

ความแข็งแกร่งของกระดูก: 25

 

ไหวพริบ: 28

 

ความแข็งแกร่งของเซลล์สมอง: 14

 

****

 

ทั้งสามความสามารถพื้นฐานสูงเกือบสองเท่าจากเดิม ตามมาตรฐานโลกของเขาเจียงเฉินสามารถอธิบายได้ว่าเป็นคนเหนือมนุษย์

 

“เมื่อวานนี้เพราะความโกรธของคุณ คุณเข้าโหมดบ้าระห่ำ” เธอจำได้ว่าเจียงเฉินโกรธมากเพราะเธอซึ่งทำให้เธออายเล็กน้อย “โดยปกติวัคซีนยีนจะช่วยปรับปรุงสามสถานะพื้นฐาน อย่างไรก็ตามเนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงดีเอนเอในร่างกายแล้วจะมีการคาดเดาไม่ได้บ้าง บางคนมีหัวเติมโตขึ้นเพิ่มอีกหัว”

 

“อะไร? สิ่งที่คุณฉีดเข้าไปในตัวฉันเป็นสิ่งที่อันตรายเหรอ?” ขนมปังบนมือของเจียงเฉินลื่นตกลงสู่พื้น

 

“ความน่าจะเป็นมีน้อยจนเกือบไม่สำคัญ” เธอไม่ต้องการยอมรับความผิดพลาดของเธอและเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อ

 

“แต่สำหรับบางคน การกลายพันธุ์เป็นประโยชน์ดังนั้นพวกเขาจึงได้รับความสามารถที่เป็นประโยชน์ สำหรับฉันความสามารถของฉันคือความเหนียว” ซันเจียวยืนขึ้นและคลายซิปเสื้อผ้าของเธอ

 

“อะแฮ่ม คุณกำลังทำอะไร?” เจียงเฉินรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของเธอและรู้สึกสับสนเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นเอวที่ไม่มีที่ติแล้วเขาก็ตกใจ "เกิดอะไรขึ้นกับแผลเป็นของคุณ?" มีเพียงสามจุดสีขาวจางๆอยู่บนผิวสีแทน นี่คือผิวใหม่ที่เธอเติบโตขึ้น ในสองสามวันเขาอาจจะไม่สามารถบอกความแตกต่างได้

 

“ความสามารถของเหนียวคือการเพิ่มความเร็วในการสร้างเซลล์ใหม่สำหรับแผลที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต หลังจากการใช้ความสามารถแล้วร่างกายจะอ่อนแอ การใช้งานอย่างต่อเนื่องจะส่งผลให้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้น”

 

หัวใจหยุดเต้น

 

“ความสามารถของคุณเหมือนกัน คุณต้องจำไว้ว่าคุณกำลังแลกชีวิตให้มีอำนาจ ดังนั้นคุณจึงไม่ควรใช้บ่อย ตามที่อีพีมันถูกเรียกว่าความโกรธใช้มั้ย?”

 

“ใช่” เจียงเฉินพยักหน้า เขาตรวจสอบอีพีเมื่อวานนี้และมันแสดงให้เห็น "ความสามารถพิเศษ: ความโกรธ"

 

“ทางการแพทย์ ทุกคนที่มีความสามารถนี้จะถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์ที่รุนแรง เซลล์ของร่างกายจะเข้าสู่ขั้นตอนการฟื้นฟูใหม่อย่างรวดเร็ว ในแง่มหภาคก็เป็นการเพิ่มความแข็งแกร่งและไหวพริบ รายละเอียดจะขึ้นอยู่กับบุคคล คุณสามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับการใช้งานของคุณในอีพีได้”

 

เจียงเฉินรู้สึกประหลาดใจกับฟังก์ชั่นของอีพี ภายใต้คำแนะนำของซันเจียวเขาพบเอกสาร

 

ความสามารถของยีนที่ซ่อนไว้:

 

ความโกรธ

 

ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ +20

 

ไหวพริบ +19

 

ความแข็งแกร่งของเซลล์สมอง +17

 

ผลพิเศษ: สัญชาตญาณของนักฆ่า ใช้ความรู้สึกของมนุษย์ทั้งห้าเพื่อระบุตำแหน่งของหัวใจของฝ่ายตรงข้าม

 

ระยะเวลาสูงสุดที่มีผล: สามสิบนาที

 

ความสามารถความโกรธสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเซลล์สมองได้ยังงั้นเหรอ? ทำให้ฉันฉลาดขึ้นหรือไม่? เจียงเฉินค่อนข้างสับสน

 

“ฉันเตือนคุณตอนต่อสู้อย่าใช้ความสามารถนี้บ่อย” ซันเจียวสังเกตเห็นความรู้สึกประหลาดใจของเจียงเฉินและเธอถอนหายใจ

 

"ทำไม?"

 

"คุณลืมผลกระทบของความสามารถ?"

 

เขาจำได้ว่าเขาเป็นลมในวันนั้นและเพียงฟื้นสติหลังจากเวลาผ่านไปเป็นเวลานาน

 

“ถ้ามันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยแล้วมันก็ไม่เป็นไร แต่ในระหว่างสงครามจะไม่มีใครสามารถคาดการณ์ผลลัพธ์ได้ ถ้าคุณพบคนที่คุณไม่สามารถจัดการในขณะที่ใช้ความสามารถ แล้วมีเพียงคนเดียวที่จะเจอจุดจบคือคุณ”

 

เหงื่อเริ่มไหลลงมาที่หน้าผากของเจียงเฉินขณะที่ซันเจียวอธิบาย ถ้าเย้าเย้าไม่ได้มาทันเวลาแล้วเขาคงจะเป็นร่างที่ไร้หัวแล้วตอนนี้

 

“แต่คุณไม่ต้องกังวล ความสามารถเหล่านี้มักจะสามารถควบคุมได้ คุณสามารถใช้ยาพิเศษเพื่อใช้งานและยุติความสามารถได้ มันจะทำให้ความสามารถของคุณมีประโยชน์มากขึ้น ด้วยการฝึกฝนคุณสามารถใช้ความสามารถทางจิตของคุณเพื่อควบคุมความสามารถ เหมือนฉันที่ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากยาอีกต่อไป” ซันเจียวส่งผ่านท่อพลาสติกสองหลอดไปที่เจียงเฉิน “ใส่ในอีพีของคุณและให้ตรงกับสีที่สอดคล้องกัน ถ้าคุณต้องการใช้งานความโกรธแล้วคุณเพียงต้องกดปุ่ม อีพีจะใช้เข็มไมโครเพื่อฉีดยาเข้าสู่ร่างกายของคุณ อย่างไรก็ตามคำแนะนำของฉันคืออย่าวางใจในความสามารถนี้มากเกินไป”

 

"โอเค" เจียงเฉินพยักหน้าอย่างระมัดระวัง

 

เขาบรรจุทองลงบนถุงของเขาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ สองสาวเดินตามเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่นเพื่อบอกลา แม้เจียงเฉินทำให้พวกเขามั่นใจว่าเขาจะกลับมาเร็วๆนี้แต่ซันเจียวและเย้าเย้าก็ยังยืนกรานที่จะกล่าวลา

 

เขากอดซันเจียวขณะที่เธอจูบเขาโดยไม่ลังเลสักเล็กน้อย ความหลงใหลและความชุ่มชื้นของการจูบจะไม่หมองคล้ำแม้กระทั่งนับล้านปี

 

“อาหารอยู่ในตู้เย็น พวกมันมีมากพอที่จะใช้ในช่วงครึ่งปี อย่าลืมกินผักสดก่อนล่ะ อาหารกระป๋องมันไม่ดีต่อสุขภาพ”

 

“เอาล่ะที่รัก คุณสามารถพูดอะไรบางอย่างที่มันโรแมนติกได้ไหมตอนนี้” ซันเจียวขึงตาของเธอที่เจียงเฉิน แต่นัยน์ตาเธอเต็มไปด้วยความปรารถนา

 

หลังจากซันเจียวแล้วเจียงเฉินยังกอดเย้าเย้า “อย่าลืมดูแลร่างกายของคุณ ฉันอยากเห็นสุขภาพที่ดีของเย้าเย้าหลังจากที่กลับมา”

 

“อืมม!” เย้าเย้าพนักหน้าของเธอ

 

เขารู้สึกว่าคางแหลมของเธออยู่บนไหล่ของเขาก่อนที่เขาจะปล่อยเธอ

 

“ก่อนอื่น คุณต้องกลับมาก่อน” เธอบอกเขาด้วยคำวิงวอน

 

เจียงเฉินยิ้มให้กับเธออย่างจริงใจเพื่อให้คลายความกังวลทั้งหมดของเธอ "แน่นอนฉันจะกลับมา"

 

เจียงเฉินกำลังจะจากไป แต่เขารู้สึกว่าแรงต้านทานต่ำจากเอวของเขา เขามองไปที่เย้าเย้าด้วยความสับสนขณะที่เธอกอดเขาไว้และขณะที่เขากำลังจะถามเธอว่าทำไม

 

ริมฝีปากของเธอปกคลุมปากเขา

 

มีกลิ่นหอมที่ทำให้จิตใจสดชื่น มันเป็นรสชาติเหมือนดอกลาเวนเดอร์ เย้าเย้ากัดเล็กน้อยที่ริมฝีปากของเขาและวิ่งหนีไป

 

"คุณไม่สามารถตำหนิฉันสำหรับเรื่องนี้"

 

ซันเจียวถอนหายใจขณะที่เจียงเฉินพยายามจะอธิบาย เธอกอดเขาอีกครั้งและกระซิบ “อย่าพูดอะไรอีกเลย รีบกลับมาเร็วๆ”

 

“อืมมม” เจียงเฉินเปิดปากแต่เขาเพียงตอบแบบเรียบง่าย

 

เธอจ้องที่เงาของเขาด้วยรูปลักษณ์งุนงง ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความละเอียดอ่อน เธอสามารถคาดเดาได้ว่าเจียงเฉินมาจากประเทศก่อนสงคราม เฉพาะในสังคมที่มีโครงสร้างแล้วทองคำถึงจะมีคุณค่า จากความรู้ของเธอ ไม่มีสถานที่ใดในโลกนี้ที่ทองมีค่าเหลืออยู่

 

เขาจะกลับมาสู่โลกใบนี้หรือไม่? เธอไม่สามารถรู้

 

ถ้าก่อนหน้านี้เธออาจเลือกที่จะให้เขาอยู่ที่นี่ มันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในหายนะ แต่เธอไม่ได้เลือกตัวเลือกนี้

 

เธอมองเห็นความกล้าหาญในสายตาของเขาตั้งแต่ต้น แม้ว่าเขาจะกลัวที่ถูกมัดและปืนชี้ที่ศีรษะของเขาแต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก คู่หู่ทั้งหมดเป็นคำโกหก องค์กรก็เป็นเรื่องราวที่เขาสร้างขึ้น เธอไม่รู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

 

มันไม่ได้เป็นความโง่โดยปราศจากความกลัว แต่มันเป็นการคำนวณในความเสี่ยง ซันเจียวมีความรู้สึกตอนที่อยู่บนถนนหกถ้าเขาอยากจะออกไปแล้วจะไม่มีใครในโลกนี้สามารถหยุดเขาได้ เขาสามารถทำมันด้วยความพยายามที่น้อยกว่าเธอ

 

เธอยังมีความคิดที่จะซ่อนทองเพื่อควบคุมเจียงเฉิน แต่เธอยับยั้งความคิดไว้ที่หัวของเธอ

 

เธอเลือกที่จะไว้ใจเขา

 

เขาจะไม่ทิ้งฉันไว้ที่นี่ เขาจะกลับมา ซันเจียวเชื่อเขา แม้ว่าถ้าเธอตามเขาไปแล้วเธอจะพบความลับของเขาแต่เธอก็ไม่ได้ทำมัน

 

มันแปลกเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอไว้ใจความคิดเรื่องความสัมพันธ์ในหายนะ

 

แม้ว่าเย้าเย้าไม่ทราบความลับของเจียงเฉินแต่ด้วยไหวพริบของเธอแล้วเธอสามารถคาดเดาได้ เธอฉลาดพอที่จะเห็นความลังเลเล็กน้อยในสายตาของเขา เธอไม่รู้ว่าความลังเลใจนี้มาจากไหน บางทีอาจเป็นเพราะความขัดแย้งกับทหารรับจ้างฮุยซองหรือบางทีมันอาจเป็นเพราะภาพจิตใจที่เหลืออยู่ในค่ายมนุษย์กินคน

 

เธอเห็นความลังเลในตัวเขา บางทีมันเป็นเพราะความไม่แน่นอนนี้ทำให้เขาเลื่อนความคิดของห้องนิรภัยออกไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง

 

ทางเลือกนี้ทำให้เย้าเย้าค่อนข้างโล่งใจ แม้ว่ามันจะเป็นความรู้สึกที่มืดมนแต่เธอรู้สึกว่าถ้าเจียงเฉินได้ทองจากห้องใต้ดินแล้วเขาจะไม่กลับมาเป็นเวลานาน

 

ถ้าเจียงเฉินหายตัวไปเธอก็จะรู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่อยากรู้สึกแบบนั้น

 

ดังนั้นในวินาทีสุดท้ายเธอเดินตามหัวใจของเธอและเธอจูบเจียงเฉิน

 

ด้วยเหตุผลเดียวกัน ซันเจียวไม่ได้หยุดเธอแม้จะมีความเป็นเจ้าของของซันเจียว ในท้ายที่สุดเขาต้องการสิ่งที่แนบมาในใจ ดังนั้นยิ่งมากก็ยิ่งดี

 

จากนั้นเขาก็จะกลับมา