บทที่ 140 - ขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่กว่า

บทที่ 140 - ขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่กว่า

คุยเล่นกันไม่กี่ประโยค ห้องก็กลับมาเงียบกริบอีกครั้ง

เย่เทียนสวมหูฟังแพทย์ใหม่ เริ่มหารหัสกลไกอีกสามตัวที่เหลือ

ตอนนี้เขาเริ่มคล่องมือ ความเร็วเพิ่มขึ้น ทำเอาคนอื่นแทบคลั่ง

ยี่สิบวินาที หารหัสตัวที่สองเจอ คือ 56

จากนั้น เย่เทียนหมุนปุ่มทวนเข็มนาฬิกาเร็วๆ สามรอบ ทุกครั้งจะหยุดที่ 56 นิดนึง พอเข็มสีแดงชี้ที่ 56 ครั้งที่สาม เสียงสลักเปิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

รหัสตัวที่สามคือ 47 ครั้งนี้ใช้เวลาแค่สิบห้าวินาที แล้วหมุนตามเข็มนาฬิกาสองรอบ เปิดสลักตัวที่สาม

รหัสตัวที่สี่คือ 81 ใช้เวลาแค่สิบวินาที หมุนทวนเข็มนาฬิกาหนึ่งรอบ สลักตัวสุดท้ายก็ปลดล็อคทันที

ด่านยากที่สุดผ่านไปแล้ว ใช้ลวดเหล็กเขี่ยรูกุญแจก็ง่ายนิดเดียว

คนอื่นในห้องแทบจะเป็นบ้า เสียง 'กริ๊กๆๆ' มันมีมนต์ขลัง ทั้งไพเราะและน่ากลัว

ตู้เซฟแม่งไม่ได้แข็งแรงไปกว่ากระดาษแผ่นเดียวเลย นี่มันคนแน่เหรอวะ

ทันใดนั้น เจสันและพวกก็มองไปที่รูกุญแจตู้เซฟ และลวดเหล็กเส้นเล็กสองเส้นบนโต๊ะ

ความมหัศจรรย์จะดำเนินต่อไหม ทุกคนคาดหวังสุดขีด

เย่เทียนถอดหูฟังออก ปล่อยให้หูฟังห้อยคอ ดูเหมือนหมอ แต่เป็นหมอผ่าตู้เซฟ

เริ่มขั้นตอนต่อไปได้

เย่เทียนหยิบลวดเหล็กสองเส้นบนโต๊ะขึ้นมาถือมือละเส้น การเคลื่อนไหวไม่มีสะดุด แหย่เข้าไปในรูกุญแจทันที สีหน้าจริงจังมาก

ตาพิเศษยังคงทำงาน สภาพตัวล็อคเห็นทะลุปรุโปร่ง สปริง ลูกปืน ทุกอย่างชัดเจน

ลวดเหล็กสองเส้นแหย่เข้ารูกุญแจจากบนและล่าง เริ่มเขี่ยลูกปืน การเคลื่อนไหวเบาแต่เร็ว เหมือนกำลังสั่นระริก

เจสันและพวกจ้องตาไม่กะพริบ ครั้งนี้จะใช้เวลานานแค่ไหน

ห้าวินาที ห้าวินาทีเท่านั้น

นิ้วมือเย่เทียนสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง เสียงเปิดล็อค 'กริ๊ก' ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ด่านสุดท้ายถูกเจาะทะลวงอย่างง่ายดาย ตู้เซฟเปิดอ้าซ่าแล้ว

บ้าไปแล้ว เจสันและพวกเขารู้สึกว่าโลกนี้มันบ้าไปแล้ว

เจอสัตว์ประหลาดอย่างสตีเวน ตู้เซฟจะมีประโยชน์บ้าอะไร

"ฮู่ว"

เย่เทียนพ่นลมหายใจยาว ยืดตัวขึ้นมองตู้เซฟบนโต๊ะอย่างพอใจ

ทองคำพวกนี้จะได้เห็นเดือนเห็นตะวันสักที

แอบบ่นในใจจบ เขาก็จับด้ามจับบนประตูตู้เซฟ กดลงไปแรงๆ

วินาทีถัดมา ตู้เซฟเก่าคร่ำคร่าก็ถูกดึงเปิดออก แก้วน้ำสแตนเลสสองใบและเอกสารไม่กี่ฉบับปรากฏแก่สายตา

ดวงตาทุกคนเริ่มเปล่งประกายทันที เสียงอุทานด้วยความยินดีดังตามมา

"แก้วสแตนเลสสองใบ ดูจุได้เยอะ ข้างในต้องเป็นทองคำแน่"

"ว้าว ถ้าข้างในเป็นทองคำหมด ก็น่าจะมีสัก 800 ถึง 1000 ออนซ์ มูลค่าเป็นล้านดอลลาร์เลยนะ ลาภก้อนโตชัดๆ"

ระหว่างวิจารณ์ ตาของทุกคนเริ่มแดง

ทองคำมันยั่วยวนใจเกินไป ใครจะไม่คลั่งไคล้บ้าง

แม้ทุกคนจะตื่นเต้นและอิจฉา แต่ไม่มีใครเสนอหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ ของนั่นไม่ใช่ของตัว ตื่นเต้นไปก็เปล่าประโยชน์

แถมเย่เทียนก็ยืนอยู่ข้างๆ นี่มันตัวอันตรายติดอาวุธถึงฟัน แถมใจคอโหดเหี้ยม ถ้าทำให้เขาเข้าใจผิด ไม่ใช่เรื่องสนุกแน่

ยังดีที่ผลลัพธ์เฉลยทันที ไม่ปล่อยให้ทุกคนทรมาน

เย่เทียนยื่นมือไปอุ้มแก้วสองใบออกมาวางบนโต๊ะ ยิ้มกว้างกว่าแสงตะวัน

ไม่ต้องสงสัย ข้างในคือทองคำแน่นอน สตีเวนสัมผัสได้จากน้ำหนักแล้ว

เห็นสีหน้าเย่เทียน ทุกคนก็รู้ผลลัพธ์

"ไอ้หมอนี่รวยอีกแล้ว คนอื่นแค่ตัวประกอบ ที่นิวยอร์กก็แบบนี้ มาทุ่งร้างอะแลสกาก็เหมือนเดิม หรือว่าพระเจ้าจะเป็นคนจีนจริงๆ"

นอกจากตื่นเต้นและอิจฉา ฟิลิปกับไวท์ก็ได้แต่บ่นในใจ

พวกเขาแทบจะหมดไฟที่จะแข่งหรือเปรียบเทียบกับเย่เทียนแล้ว เจอคนดวงเฮงที่สวรรค์เข้าข้างแบบนี้ จะไปแข่งยังไงไหว เข้าไปก็หาเรื่องใส่ตัว

แถมไอ้หมอนี่ยังเจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจคอโหดเหี้ยม เป็นเพื่อนดูจะปลอดภัยกว่า

"สะใจ โคตรสะใจเลย ผมรักอะแลสกา ผมรักทองคำ"

เจสันตื่นเต้นจนแทบคลั่ง อยากจะตะโกนร้อง

เขารู้ดีว่าเย่เทียนโกยเงินก้อนโต ตัวเขาเองก็ต้องได้ส่วนแบ่งไม่น้อย ทริปอะแลสกาครั้งนี้เป็นทริปสีทองจริงๆ

ความคิดของโรเบิร์ตและคริสค่อนข้างเรียบง่าย คือตื่นเต้นและอิจฉา

ทองคำพวกนี้แม้จะไม่เกี่ยวกับตัว แต่ได้ดูก็สะใจแล้ว มันเร้าใจกว่าเห็นเงินล้านตั้งร้อยเท่า

"สตีเวน โชว์ทองคำของคุณหน่อย ในฐานะทนายความที่มีใบอนุญาตของอเมริกา ผมจะเป็นพยานในกระบวนการค้นพบทองคำและสิทธิ์การครอบครองที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ"

ตื่นเต้นเสร็จ โรเบิร์ตก็ไม่ลืมหน้าที่

"ได้เลย โรเบิร์ต จะโชว์ให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ"

เย่เทียนยิ้มพยักหน้า แล้วเอื้อมมือไปเปิดฝาแก้วน้ำทั้งสองใบ เผยให้เห็นสีเหลืองทองอร่ามแสบตาข้างใน

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่พอเห็นทองคำพวกนี้อีกครั้ง เย่เทียนก็ยังใจเต้นแรง หายใจถี่ หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น

พวกเจสันยิ่งไม่ต้องพูดถึง ลูกตากลายเป็นสีทองไปแล้ว หน้าตามีแต่ความตะลึง

ในห้องเงียบกริบ เหลือแค่เสียงหายใจหอบถี่ และสายตาที่ร้อนแรง

ผ่านไปไม่กี่วินาที เย่เทียนถึงพูดทำลายความเงียบอันน่าขนลุก

เขาเททองคำกองเล็กๆ ออกมาจากแก้ว สัมผัสน้ำหนักที่หนักอึ้งอันเป็นเอกลักษณ์ของทองคำในมือ แล้วค่อยๆ ปล่อยให้มันร่วงกลับลงไปในแก้ว

"โรเบิร์ต นี่คือทองคำของผม แต่ละแก้วมีประมาณ 400 ออนซ์ มูลค่า 500,000 ดอลลาร์ รวมกันล้านนิดๆ ผมครอบครองทรัพย์สินเหล่านี้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ใครก็แย่งไปไม่ได้"

เสียงตื่นเต้นของเย่เทียนดังชัดเจนเข้าหูทุกคน

"ข้อนี้ผมเป็นพยานได้ ไม่ต้องสงสัยเลย"

โรเบิร์ตพยักหน้าหน้าเครียด

"ขอบคุณ"

ขอบคุณเสร็จ เย่เทียนก็หันไปยิ้มพูดกับพวกเจสัน

"พวก ดื่มด่ำกับความเร้าใจของทองคำได้เลย แต่ระวังหน่อยนะ อย่าทำแก้วหก ไม่งั้นพวกคุณต้องเป็นคนงานเหมืองอยู่ที่นี่ ร่อนทองให้ผมหลายวันแน่"

"ฮ่าๆๆ วางใจเถอะ ไม่ทำให้แกรนด์เดต์อย่างนายเสียทองแม้แต่เม็ดเดียวหรอก"

ฟิลิปล้อเล่น แล้วรีบเดินไปที่ทองคำบนโต๊ะ

พวกเจสันก็เหมือนกัน รีบเข้าไปมุง

เย่เทียนหยิบสัญญาเช่าสิทธิ์ทำเหมืองของกอนซาเลซและเอกสารอื่นๆ เดินไปหาโรเบิร์ต

"โรเบิร์ต นี่สัญญาเช่าสิทธิ์ทำเหมืองของกอนซาเลซและเอกสารอื่น คุณช่วยดูหน่อยว่ามีค่าไหม ผมจะไปเปิดตู้เซฟอีกใบ เชื่อว่าในนั้นก็มีทองคำ และไม่น้อยด้วย"

"ได้ ผมช่วยดูให้ ไม่แน่ที่นี่อาจซ่อนมูลค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าไว้"

โรเบิร์ตรับคำ รับเอกสารไปเริ่มดู

เย่เทียนเดินไปหาตู้เซฟอีกใบด้วยความมั่นใจ

สองนาทีต่อมา ตู้เซฟใบที่สองก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย ทองคำ 600 ออนซ์และเงินสด 40,000 ดอลลาร์ปรากฏสู่สายตา

เสียงอุทานดังขึ้นในห้องอีกครั้ง ทั้งห้องดูเหมือนจะถูกย้อมเป็นสีทอง

หลังจากเป็นพยานให้อีกรอบ เย่เทียนกับโรเบิร์ตก็เดินไปคุยเรื่องเอกสารเมื่อกี้ที่มุมห้อง

"สตีเวน คุณขุดเจอขุมทรัพย์เข้าแล้วจริงๆ เอกสารพวกนี้นอกจากสัญญาเช่าสิทธิ์ทำเหมืองของกอนซาเลซ ยังมีเอกสารสำคัญกว่านั้นอีกฉบับ มูลค่าประเมินค่าไม่ได้เลย

นี่คือรายงานการสำรวจเหมืองที่กอนซาเลซจ้างบริษัทสำรวจทองคำทำ ครอบคลุมทั่วทั้งเหมือง ละเอียดมาก มีพิกัดจุดสำรวจทุกจุด

จากข้อมูลสำรวจที่ระบุในรายงาน เหมืองแห่งนี้มีศักยภาพมหาศาล เต็มไปด้วยสายแร่ทองคำ เชื่อว่าขุดทองมหาศาลออกมาจากที่นี่ได้แน่นอน ไม่ต้องสงสัยเลย"

"บิงโก นี่แหละเป้าหมายสูงสุดที่ผมมาอะแลสกา"

เย่เทียนชูกำปั้นร้อง ตื่นเต้นจนแทบระเบิด

สิบนาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก อารมณ์ของทุกคนกลับสู่ความสงบ

โต๊ะถูกย้ายไปกลางห้อง บนโต๊ะวางแก้วสแตนเลสสามใบที่เต็มไปด้วยทองคำ

เย่เทียนยืนอยู่หลังโต๊ะไม่ไกล ติดอาวุธครบมือ ในมือถือปืน AK74M ปืนเรมิงตันสะพายอยู่บนหลัง

"เจสัน เปิดประตู ต้อนรับแขกผู้มาเยือนกัน"

[จบแล้ว]