บทที่ 110 - ปฏิบัติการร่วม

บทที่ 110 - ปฏิบัติการร่วม

"สุภาพบุรุษครับ การประมูลโกดังหมายเลข 256 ของบริษัทอินทรีแดงเริ่มแล้ว ราคาเริ่มต้น 500 ดอลลาร์ 500 มีสุภาพบุรุษท่านไหนรับไหม?"

เสียงก้องกังวานของเฮนรี่ดังขึ้นอีกครั้ง ศึกใหม่อุบัติขึ้นแล้ว

สิ้นเสียง ก็มีคนขานรับทันที

"เย่!"

เป็นคุณป้าคนหนึ่ง คงเล็งพวกของใช้ในบ้านไว้ กะจะมาเก็บของถูก

แต่เธอคงต้องผิดหวังกลับไป

นักล่าสมบัติมืออาชีพเต็มงานขนาดนี้ จะมองข้ามมูลค่าที่เห็นโต้งๆ ได้ยังไง?

การประมูลดำเนินต่อไป ราคาขยับขึ้นทีละนิด คู่แข่งเริ่มทยอยเข้าร่วม

"ทางนี้ เฮนรี่!"

โบวี่ชูหมวกคาวบอย รับราคาที่ 550 ดอลลาร์

กลยุทธ์เหมือนรอบก่อนๆ ช่วงราคาต่ำ โบวี่จะโผล่หน้ามาแสดงความสนใจนิดหน่อย เพื่อปูพื้นฐานสำหรับการร่วมมือกับเย่เทียนที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง

การประมูลไปไวมาก แป๊บเดียวก็ทะลุ 800 ดอลลาร์

"1,000 ดอลลาร์ เฮนรี่!"

นานๆ ทีการ์เซียจะใจป้ำ เป็นฝ่ายเพิ่มราคาเอง น้ำเสียงดูภูมิใจน่าดู

ได้เวลาแทรกแซงแล้ว! แข่งกับเพื่อนเก่านี่แหละรสชาติดีที่สุด!

เย่เทียนหัวเราะเบาๆ แล้วตะโกนว่า

"เฮนรี่ 1,400 ดอลลาร์!"

เสนอราคาเสร็จ เขาก็ยิ้มพยักหน้าให้พวกการ์เซียอย่างเป็นมิตรสุดๆ

"บ้าเอ๊ย! ที่ไหนก็ต้องมีไอ้เวรนี่!"

การ์เซียสบถด่าเบาๆ ด้วยความโกรธ เมินรอยยิ้มของเย่เทียนไปเลย

"ฉันอยากจะฉีกไอ้หน้ายิ้มระรื่นนั่นให้เละ กวนตีนชะมัด!"

รีดกัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น

แต่ก็ได้แค่แค้นในใจเท่านั้นแหละ! ให้ไปเดี่ยวกับเย่เทียนให้ตายก็ไม่เอา!

หลังจากดูคลิปสังหารโหดคืนก่อน พวกเขาเลิกคิดจะหาเรื่องเย่เทียนไปโดยสิ้นเชิง นั่นมันปีศาจชัดๆ! ชีวิตยังสวยงาม มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่รนหาที่ตาย!

"โอเค! สตีเวนให้ราคา 1,400 ดอลลาร์ ตอนนี้ 1,600 ใครรับ? นี่เป็นโกดังที่ยอดเยี่ยมมาก โอกาสรวยอยู่ตรงหน้า อย่าพลาดเชียว!"

เฮนรี่ตะโกนรัวเป็นชุด พยายามปั่นหัวทุกคนให้เข้าร่วมประมูล

"เย่!"

โทนี่กระโดดเข้ามาร่วมวง ขานรับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ได้ยินเสียงเขา เย่เทียนก็แอบขำเบาๆ

วันนี้โทนี่ยังไม่ได้อะไรติดมือเลย เพื่อไม่ให้เสียเที่ยว คงกะจะทุ่มกับโกดังนี้สักหน่อย แต่น่าเสียดาย โกดังนี้พี่จองแล้ว ใครก็อย่าหวังจะแย่ง!

ต่อมา ฟิลิปก็เข้าร่วมวง

วันนี้เขาได้ของติดมือไปแล้ว โกดังที่หกตกเป็นของเขา กำไรนิดหน่อย!

พอขาใหญ่เริ่มลงมาเล่น ราคาก็พุ่งพรวดพราด แป๊บเดียวก็แตะ 2,600 ดอลลาร์ คนประมูลเริ่มลดน้อยลง แต่การแข่งขันกลับดุเดือดขึ้น

ได้เวลาถอนตัวแล้ว! ต่อไปเป็นเวลาโชว์ของโบวี่!

ในแววตาเย่เทียนฉายแววขบขัน จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้โบวี่รับช่วงต่อ

"3,000 ดอลลาร์ เฮนรี่!"

ได้ยินเขาเพิ่มราคาพรวดพราดอีกแล้ว คู่แข่งหลายคนก็กลอกตาด้วยความเซ็ง บ่นอุบอิบ

ส่วนโบวี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ได้เวลาพี่ออกโรงแล้ว ในวงเงิน 9,000 ดอลลาร์ พี่จะวาดลวดลายให้เต็มที่!

แต่เขายังไม่ตามทันที รอจนราคาแตะ 4,500 ดอลลาร์ ถึงจะเข้าร่วมอย่างเป็นทางการ ตัดความเชื่อมโยงกับเย่เทียนให้ขาด ไม่ให้ใครจับพิรุธได้!

"4,800 ดอลลาร์! เฮนรี่!"

โบวี่ชูหมวกคาวบอยตะโกนลั่น ท่าทางดูดิบเถื่อน

"บ้าเอ๊ย! ไอ้คาวบอยบ้านี่โผล่มาจากไหนอีก?"

โทนี่สบถอย่างหัวเสีย

4,500 ดอลลาร์เป็นราคาที่เขาเสนอ นึกว่าจะยันได้สักพัก ไล่คู่แข่งไปได้บ้าง ใครจะคิดว่าจู่ๆ ก็มีมารผจญโผล่มากลางทาง ราคานี้โดนโบวี่ตีแตกกระจุยในพริบตา

เห็นท่าทางหัวร้อนของโทนี่ บนใบหน้าเย่เทียนก็อดมีรอยยิ้มไม่ได้

เพื่อนเอ๋ย นี่แค่น้ำจิ้ม ต่อไปจะเจอฉากแบบนี้บ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง!

"สตีเวน ไม่สู้ต่อแล้วเหรอ? ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ!"

ฟิลิปถามด้วยความแปลกใจ

ตอนนี้เขายังเป็นหนึ่งในผู้ประมูล เลยสนใจความเคลื่อนไหวของเย่เทียนเป็นพิเศษ

เจสันก็มีคำถามเดียวกัน ยังห่างจากเพดานราคานี่นา!

แต่แป๊บเดียวเขาก็คิดได้ ต่อให้ประมูลได้ กำไรก็ไม่เท่าไหร่ สตีเวนคงไม่แล!

เขาหารู้ไม่ว่า ไอ้คาวบอยจอมกร่างกลางวงนั่นเป็นพวกเดียวกับเขา! โกดังนี้เย่เทียนจองไว้แล้ว แค่เปลี่ยนคนประมูลเฉยๆ!

"กะว่าจะดูเชิงอีกหน่อย ไม่แน่เดี๋ยวอาจจะกลับมาลงสนาม โกดังนี้ใช้ได้เลย"

เย่เทียนยิ้มตอบ ให้คำตอบแบบกั๊กๆ

เขาต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลา ถ้าเกิดเหตุสุดวิสัย ราคาเกิน 9,000 ดอลลาร์ เขาจะลงมือทันที กลับมาร่วมประมูลอีกครั้ง ไม่ยอมให้โกดังนี้หลุดมือเด็ดขาด

แววตาฟิลิปฉายแววผิดหวังทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากได้ยินคำตอบนี้ นี่มันระเบิดเวลาชัดๆ!

การประมูลดำเนินต่อไป คนสู้ราคาลดลงเรื่อยๆ พอราคาแตะ 5,500 ดอลลาร์ ก็เหลือแค่ห้าคน

ขาใหญ่สามคน นักล่าสมบัติจอมเก๋าหนึ่งคน และคาวบอยจอมดุดันที่ไม่กลัวตายอีกหนึ่ง

"โทนี่ให้ 5,500 ดอลลาร์ ตอนนี้ 5,800 ใครรับ? คาวบอย? ฟิลิป? ..."

เสียงเฮนรี่ดังลั่น ถามเจาะจงคนสุดท้ายที่เหลืออยู่

"6,000 ดอลลาร์! เฮนรี่!"

โบวี่ชูหมวกคาวบอยตอบรับ ความห้าวยังเต็มเปี่ยม

"ผีหลอกจริงๆ! จะเหลือกำไรตรงไหนวะ! ไอ้โง่!"

นักล่าสมบัติจอมเก๋าคนนั้นสบถเบาๆ หน้าตาผิดหวังสุดขีด

ทะลุเพดานราคาแล้ว เขาได้แต่หน้าบึ้ง ทำท่าปาดคอให้เฮนรี่ ถอนตัวจากการแข่งขัน!

"ไอ้คาวบอยเท็กซัสคนนี้สติแตกไปแล้ว! ก็ไม่แปลก! คนเท็กซัสใจร้อนจะตาย"

ฟิลิปส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เขาเองก็ถอนตัวเหมือนกัน

แม้จะยังไม่ชนเพดานราคาสูงสุดของเขา แต่เขามองไม่เห็นกำไรเท่าไหร่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องแข่งต่อ

"บางทีคาวบอยอาจจะเจออะไรบางอย่าง ที่คุณกับผมมองข้ามไป ถึงได้ดุดันขนาดนี้"

เย่เทียนยิ้มพูด ท่าทางเป็นธรรมชาติ ผ่อนคลาย

แม้จะเป็นคำพูดลอยๆ ที่ดูไม่ตั้งใจ แต่มันช่วยปูทางให้กับการค้นพบที่น่าตกตะลึงของโบวี่ในภายหลังได้เป็นอย่างดี ให้คนอื่นหายสงสัย

ฟิลิปส่ายหน้า ไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้

คนประมูลเหลือแค่สามคน สีหน้าของโทนี่กับขาใหญ่อีกคนดูไม่ค่อยดีนัก

ราคานี้จวนเจียนจะถึงขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว ดูจากท่าทางของคาวบอยเท็กซัส เพดานราคาของหมอนั่นคงสูงกว่านี้แน่

ขาใหญ่ทั้งสองรู้ตัวแล้วว่า โกดังนี้เก้าในสิบต้องเสร็จไอ้คาวบอยแน่!

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น การคาดการณ์ของพวกเขาแม่นยำมาก

พอโบวี่ดันราคาไปที่ 6,500 ดอลลาร์ โทนี่ก็ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง ถอนตัวจากการแข่งขัน

ขาใหญ่คนสุดท้ายก็ยื้อได้อีกไม่กี่ตา ก็ถูกโบวี่ตีแตกพ่ายที่ราคา 6,900 ดอลลาร์ ยกโกดังสมบัตินี้ให้ไป

"สำเร็จ! ลาภลอยก้อนโตอีกแล้ว!"

เย่เทียนดีใจแทบบ้า แอบร้องเฮในใจ

อีกด้านหนึ่ง โบวี่ชูหมวกคาวบอยในมืออย่างผู้ชนะ แสดงความขอบคุณรอบทิศ

แน่นอน การแสดงท่าทีของผู้ชนะแบบนี้ แลกมาได้แค่การมองบนและเสียงด่าอุบอิบ

"7,100 ดอลลาร์ ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง Sold! 6,900 ดอลลาร์ จบการประมูล คาวบอย ยินดีด้วย คุณได้โกดังที่ยอดเยี่ยมไปอีกห้องแล้ว"

เฮนรี่ประกาศเคาะขายเสียงดัง พร้อมยื่นมือขวาไปให้โบวี่

โกดังที่แปดเป็นของร้านกิฟต์ช็อป ข้างในเป็นงานฝีมือสมัยใหม่

แม้โกดังจะมีมูลค่าอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่สิ่งที่เย่เทียนต้องการ เขาเลยไม่ลงมือ สุดท้ายนักล่าสมบัติคนหนึ่งประมูลไปในราคา 3,800 ดอลลาร์

จบการประมูล นักล่าสมบัติก็แยกย้ายกันทันที

ยังมีงานประมูลรออยู่ข้างหน้า ส่วนใหญ่ต้องรีบไปต่อ ไม่มีเวลามาโอ้เอ้ที่นี่

หลังจ่ายเงินเสร็จ เย่เทียนกับเจสันก็เดินไปที่ลานจอดรถ เตรียมขับรถไปฟาราชิง

ข้างหลังไม่ไกล โบวี่ก็เดินออกมาจากสำนักงาน มุ่งหน้ามาทางลานจอดรถ จุดหมายต่อไปของเขาเหมือนกับเย่เทียน

ไชน่าทาวน์ควีนส์!

...

บ่ายโมง

เย่เทียนกับเจสันขับรถขายอาหารหัวตัดสีน้ำเงินอัญมณีสะดุดตา เข้าสู่เขตฟาราชิง

"พระเจ้า! นี่ใช่นิวยอร์กหรือเปล่าเนี่ย? ฉันสงสัยว่าตัวเองออกจากอเมริกา มาอยู่เมืองไหนสักแห่งในเอเชียแล้วหรือเปล่า!"

เจสันขับรถไป ก็ทำหน้าตาตื่นตะลึงบ่นไป

ไม่แปลกที่เขาจะเป็นแบบนี้ ฟาราชิงเต็มไปด้วยป้ายภาษาจีน ผู้คนหน้าตาเอเชียเดินกันขวักไขว่ คนอเมริกันคนไหนมาที่นี่ คงมีความรู้สึกแบบนี้กันทั้งนั้น

"ฮ่าๆๆ สำหรับนาย ที่นี่อาจจะดูแปลกตาเหมือนต่างถิ่น แต่สำหรับฉัน การเข้ามาในย่านนี้ เหมือนได้กลับบ้าน คุ้นเคยและอบอุ่นมาก!"

เย่เทียนยิ้มพูด น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น

"ในเมื่อมาถึงถิ่นนายแล้ว เราควรไปจัดอาหารจีนชุดใหญ่ไฟกะพริบสักมื้อไหม? นั่นเป็นอาหารที่ฉันรักสุดๆ อร่อยระดับโลก!"

เจสันน้ำลายแทบไหลแล้ว สายตาสอดส่ายไปสองข้างทางไม่หยุด โฟกัสไปที่ร้านอาหารป้ายภาษาจีนทั้งนั้น

"เราไปกินเป็ดปักกิ่งกัน! เชื่อเลยว่านายต้องหลงรักเมนูนี้ ฉันขับเอง ที่นี่ฉันคุ้นมาก!"

"ยอดเยี่ยม! ได้ยินชื่อเมนูนี้มานาน แต่ไม่มีโอกาสลองสักที ในที่สุดก็ได้จัดแล้ว!"

เจสันพูดอย่างตื่นเต้น ยิ้มจนแก้มแทบปริ

[จบแล้ว]