บทที่ 90 - โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม

บทที่ 90 - โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม

"ที่รัก คิดออกหรือยังว่าจะไปช้อปที่ไหน จะซื้อชุดราตรี กระเป๋า เครื่องประดับแบรนด์อะไร คลังสมบัติเปิดอ้าซ่าแล้วนะ หยิบฉวยได้ตามใจชอบเลย"

เย่เทียนยิ้มพูดเสียงนุ่ม สายตาเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดู

ได้ยินแบบนี้ เบตตี้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมอยู่ในความสุขจนมิดหัว ในดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

ความรักที่โรแมนติกย่อมสวยงามและน่าถวิลหา แต่ความรักที่โรแมนติกโดยมีฐานะทางการเงินที่มั่นคงรองรับ ให้เสพสุขได้เต็มที่ไร้กังวล มันจะไม่สวยงามยิ่งกว่าเหรอ

ไม่มีใครปฏิเสธการแสดงความรักแบบนี้ได้หรอก

พออารมณ์เริ่มสงบลง เบตตี้ก็จูบเย่เทียนเบาๆ แล้วเริ่มบอกความคิดของเธอ

"เราไปห้างเมซี่ส์กันเถอะ ที่นั่นของครบที่สุด บรรยากาศการช้อปปิ้งก็ดีมาก ที่เดียวจบ ประหยัดเวลาได้เยอะ

ชุดราตรีฉันเลือกชาแนลหรือไม่ก็กุชชี่ ฉันชอบสไตล์ของสองแบรนด์นี้ เรียบหรู ดูดี ประณีต ส่วนกระเป๋าก็ต้องแอร์เมสหรือหลุยส์วิตตอง ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว

เครื่องประดับขอเลือกคาร์เทียร์หรือทิฟฟานี่ ฉันชอบทั้งสองแบรนด์เลย สร้อยข้อมืออเมทิสต์ของทิฟฟานี่ที่คุณซื้อให้สวยมาก หวังว่าจะหาเครื่องประดับที่เข้าชุดกันได้นะ"

"โอเค ไม่มีปัญหา แต่ขอตัดหลุยส์วิตตองออกไปได้ไหม"

"ทำไมล่ะ หรือคุณไม่ชอบ แบรนด์นี้ดังมากนะ"

เบตตี้ถามอย่างไม่เข้าใจ สายตาฉายแววสงสัย

"ไม่ใช่ไม่ชอบ แบรนด์นี้ก็ดีแหละ แต่ในภาษาจีนของเรา คำว่า LV ออกเสียงคล้ายคำว่า ลา (Lu) เวลาเห็นคนหิ้วกระเป๋าแบรนด์นี้ โดยเฉพาะเวลาเห็นโลโก้แบรนด์ ในหัวผมมักจะนึกภาพลาตัวหนึ่งขึ้นมา ความรู้สึกมันแบบ บอกไม่ถูกจริงๆ"

เย่เทียนกลั้นขำอธิบาย แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะก๊ากออกมา

"ฮ่าๆๆ คุณนี่มันร้ายจริงๆ แกล้งว่าเขาเป็นลา ร้ายกาจมาก งั้นช่างเถอะ ตัดหลุยส์วิตตองทิ้งไป ฉันไม่อยากถูกคุณมองเป็นลา"

เบตตี้หัวเราะลั่น ขำจนน้ำตาเล็ด

หลังจากหัวเราะกันพอหอมปากหอมคอ เย่เทียนก็พูดต่อ

"ไปเตรียมตัวเถอะ รถลีมูซีนของวอลดอร์ฟน่าจะใกล้ถึงแล้ว นัดไว้แปดโมงเช้า เราไปเช็กอินที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยไปฟิฟธ์อเวนิว"

"ว้าว เซอร์ไพรส์อีกแล้ว"

เบตตี้ร้องอุทาน แล้วรีบผละจากอ้อมกอดเย่เทียน วิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและรอไม่ไหว

...

แปดโมงตรง

เสียงมือถือดังขึ้น รถรับส่งของวอลดอร์ฟมาถึงแล้ว

ตอนนั้นเบตตี้แต่งหน้าเสร็จพอดี เปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสยาว เซ็กซี่และสวยสง่าเป็นที่สุด

"ที่รัก เราลงไปข้างล่างกันเถอะ รถจอดอยู่หน้าตึกแล้ว"

วางสายเสร็จ เย่เทียนหยิบข้าวของที่เตรียมไว้ แล้วพาเบตตี้ออกจากอพาร์ตเมนต์ ไปเสพสุขกับวันที่ถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะต้องงดงามที่สุด

ในมือเขาถือแค่เป้ใบเดียว ของข้างในเรียบง่ายมาก ไม่มีชุดสูท แต่มีบัตรเครดิต ซึ่งในนิวยอร์ก บัตรนี้แทบจะแทนได้ทุกสิ่ง

ในขณะเดียวกัน

หน้าอพาร์ตเมนต์มีรถหรูสีดำคันใหญ่ ดีไซน์คลาสสิกและภูมิฐานจอดอยู่ ดึงดูดสายตาผู้คนอย่างมาก รูปปั้น "เทพธิดาแห่งความปิติยินดี" สีเงินที่หน้ารถ ประกาศศักดาความหรูหรามีระดับอย่างชัดเจน

คนขับรถชายผิวขาววัยกลางคนสวมสูทผูกไท ยืนประสานมือไว้หน้าท้องอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ข้างประตูรถ แผ่รังสีความหรูหราแบบเรียบง่ายออกมาโดยไม่รู้ตัว

รถหรูคันนี้ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนที่หยุดยืนชม ส่วนใหญ่เป็นคนในอพาร์ตเมนต์

ความอิจฉาฉายชัดในแววตาของทุกคน เสียงเดาะลิ้นชมเชยดังระงมไปทั่ว

"โอ้โห โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สวยสุดยอด หรูหราเป็นบ้า"

"มันควรจะไปอยู่ที่วอลล์สตรีทสิ มาจอดทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าคนในตึกเรามีคนขับโรลส์-รอยซ์"

ขณะที่กำลังวิจารณ์กันอย่างออกรส เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ รบกวนขอทางหน่อยครับ ขอบคุณครับ"

ทุกคนรีบหันไปมองทันที ทันใดนั้น สายตาทุกคู่ก็เป็นประกาย ความตื่นตะลึงพุ่งเข้าใส่หน้า

"พระเจ้าช่วย เบตตี้ วันนี้เธอสวยมาก สวยสะพรั่ง มีเสน่ห์สุดๆ"

"นี่สาวสวยจากตึกเราเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย"

ท่ามกลางเสียงฮือฮา เย่เทียนพาเบตตี้ที่หน้าแดงระเรื่อเดินฝ่าฝูงชน ตรงไปยังรถโรลส์-รอยซ์ตรงหน้า

คนหน้าตึกต่างเบิกตากว้าง ตกตะลึงสุดขีด

เป็นไปไม่ได้มั้ง สตีเวนกับเบตตี้จะขึ้นรถคันนี้เหรอ เขาขับเชฟโรเลตซิลเวอร์ราโดไม่ใช่เหรอ แถมยังเป็นรถเช่าด้วย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมา ก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน

คนขับรถที่ยืนนิ่งอยู่ข้างรถ พอเห็นเย่เทียนกับเบตตี้ ก็รีบก้าวเข้ามาแนะนำตัวทันที

"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณสตีเวน ผมชื่อจอร์จ ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้บริการพวกคุณทั้งสอง วันนี้ทั้งวันผมจะเป็นคนขับรถส่วนตัวของคุณ เรียกใช้ได้ตลอดเวลาครับ"

"อรุณสวัสดิ์ครับจอร์จ ยินดีที่ได้รู้จัก นี่แฟนผม เบตตี้"

เย่เทียนทักทาย และแนะนำแฟนสาว

เบตตี้ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธออึ้งจนพูดไม่ออกไปแล้ว

รถรับส่งของวอลดอร์ฟดันเป็นโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม แถมยังบริการเราสองคนทั้งวัน มันจะหรูเกินไปแล้วมั้ง

ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอถึงได้สติ รีบทักทายจอร์จกลับไป

"คุณสตีเวน คุณเบตตี้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้บริการพวกคุณ เชิญขึ้นรถครับ"

จอร์จพูดพร้อมรอยยิ้ม โค้งตัวเปิดประตูรถ เชิญเย่เทียนและเบตตี้เข้าไปนั่ง

ภาพตรงหน้าทำเอาลูกบ้านหน้าตึกสตันไปตามๆ กัน จนกระทั่งประตูรถกำลังจะปิด มีคนหนึ่งได้สติ ตะโกนถามเสียงดัง

"สตีเวน รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมคันนี้มันยังไงกัน ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม"

เย่เทียนที่นั่งอยู่ข้างในยิ้มแล้วตะโกนตอบ

"คันนี้ไม่ใช่ของผมหรอกครับ เป็นรถรับส่งของโรงแรมวอลดอร์ฟแอสโทเรีย"

สิ้นเสียง ประตูรถก็ปิดลง

จากนั้นโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมคันงามก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างนิ่มนวลและเงียบกริบ แทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ทำงาน

อาจจะเป็นอุปาทาน หรือไม่รถคันนี้ก็เทพจริงๆ

เสียงชื่นชมดังขึ้นอีกครั้ง

"ว้าว สมกับเป็นโรลส์-รอยซ์ หรูหราไร้ที่ติจริงๆ"

"สตีเวนจะขอเบตตี้แต่งงานหรือเปล่าเนี่ย โรลส์-รอยซ์ โรงแรมวอลดอร์ฟแอสโทเรีย มีแต่ของหรูๆ ทั้งนั้น ทุ่มทุนสร้างน่าดู"

"ไม่น่าใช่มั้ง เพิ่งคบกันได้ไม่กี่วันเอง"

ซูฟีก็อยู่ในกลุ่มคนมุงด้วย เธอไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนมองเงียบๆ

สีหน้าของเธอดูเหมือนจะสงบ แต่ขอบตาที่แดงระเรื่อบ่งบอกว่าภายในใจของเธอกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

...

แฟนทอมแล่นฉิวไปบนท้องถนน นุ่มนวล ลื่นไหล ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน

เสียงเปียโนบรรเลงเบาๆ ภายในรถ สร้างบรรยากาศโรแมนติกและอ่อนหวาน

เย่เทียนและเบตตี้จิบแชมเปญ ดื่มด่ำกับความโรแมนติกนี้อย่างเต็มที่ พร้อมกับสำรวจการตกแต่งภายในอันวิจิตรตระการตา

"พระเจ้าช่วย รถคันนี้มันหรูเว่อร์ แค่รถยนต์คันหนึ่ง ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

เบตตี้มองการตกแต่งอันหรูหรารอบตัว ตาลายไปหมดแล้ว

เย่เทียนหัวเราะเบาๆ ไม่รู้สึกแปลกใจเลย

ให้คนอเมริกันทั่วไปมานั่งตรงนี้ ก็คงจะอุทานแบบนี้กันทั้งนั้น

แนวคิดการใช้และออกแบบรถยนต์ของคนอเมริกันกับคนยุโรป ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

รถอเมริกันเน้นการใช้งานจริง ถึกทนคือหลักการแรก ต่อให้เป็นรถหรูจากดีทรอยต์อย่างคาดิลแลค ก็หนีไม่พ้นแนวคิดนี้

แต่คนยุโรปไม่เหมือนกัน รถใช้งานจริงพวกเขาออกแบบได้เล็กกะทัดรัดอย่างสมาร์ทคาร์ ที่ซอกซอนไปตามตรอกซอกซอยแคบๆ ของเมืองในยุโรปได้อย่างอิสระ

ส่วนรถหรูนั้นจินตนาการไร้ขอบเขต พวกเขาใส่ไอเดียได้สุดกู่โดยไม่สนต้นทุน สร้างรถหรูราคาแพงระยับออกมาคันแล้วคันเล่า

ดังนั้นถึงแม้อเมริกาจะได้ชื่อว่าเป็นอาณาจักรยานยนต์ แต่ในวงการรถหรู กลับเป็นโลกของคนยุโรปเสมอมา พี่กันกับพี่ยุ่นต้องชิดซ้าย

เห็นเบตตี้ยังดูตกตะลึง เย่เทียนเลยยิ้มอธิบาย

"ที่รัก รถคันนี้ราคา 500,000 ดอลลาร์ ตอนนี้คุณคงเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมมันถึงหรูขนาดนี้"

"500,000 ดอลลาร์ บ้าไปแล้ว"

เบตตี้ร้องอุทานอีกครั้ง

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็มาอยู่ในห้องประธานาธิบดีสวีท บนหอคอยวอลดอร์ฟ

ห้องชุดตกแต่งสไตล์จอร์เจียนที่สง่างามและหรูหรา สไตล์เดียวกับทำเนียบขาว

ในห้องมีภาพวาดมากมาย ล้วนเป็นผลงานของจิตรกรชื่อดังชาวอเมริกันในยุคต่างๆ

พอเดินเข้าห้อง เย่เทียนก็ถูกดึงดูดด้วยแสงสว่างเจิดจ้าและรัศมีของงานศิลปะเหล่านี้ทันที ชั่ววูบหนึ่งเขาเกือบอดใจไม่ไหวจะเปิดเนตรดูดซับไอพลังจากภาพวาด

แต่นั่นมันหาเรื่องตายชัดๆ ทำไม่ได้เด็ดขาด อย่างมากก็แค่ดูดซับนิดๆ หน่อยๆ พอ

เบตตี้ตะลึงยิ่งกว่า รีบหันไปมองรอบห้อง เหมือนไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่นี่

"สตีเวน จ่ายคืนละ 15,000 ดอลลาร์เพื่อพักที่นี่ มันจะแพงไปไหมคะ"

เย่เทียนยิ้มเดินเข้าไปโอบกอดแฟนสาว พูดอย่างอ่อนโยนว่า

"ถ้าลองคิดดูว่าตั้งแต่ประธานาธิบดีฮูเวอร์เป็นต้นมา ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ทุกคนล้วนเคยพักที่นี่ ผู้นำประเทศต่างๆ ทั่วโลกเวลามานิวยอร์กก็เลือกพักที่นี่เป็นที่แรก คุณจะไม่รู้สึกว่าแพงเลย"

"ก็จริงนะ ตั้งแต่เด็กจนโต เราได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับห้องประธานาธิบดีสวีทห้องนี้มานับไม่ถ้วน"

"ใช่ ไม่ใช่แค่คนอเมริกัน คนจีนจำนวนมากก็รู้จักห้องนี้ ผู้นำของเราหลายคนเวลามาเยือนนิวยอร์ก ก็พักที่นี่เหมือนกัน

แถมหนังฮอลลีวูดก็โปรโมตโรงแรมนี้และห้องชุดนี้ไว้เยอะมาก อย่างเรื่อง Scent of a Woman ที่อัล ปาชิโนแสดงนำ ก็ทำให้ผมฝันถึงที่นี่มาตลอด"

"ฉันก็ชอบหนังเรื่องนั้น เป็นงานศิลปะชิ้นเอกเลยล่ะ"

"พวกเราอยู่ที่ไหน ณ จุดศูนย์รวมของอารยธรรมทั้งปวง โรงแรมวอลดอร์ฟ"

เย่เทียนท่องประโยคเด็ดจากหนัง Scent of a Woman เบาๆ แล้วโอบเอวเบตตี้ เดินชมห้องประธานาธิบดีสวีทที่โด่งดังที่สุดในโลก

ตอนจองห้องเขาทำการบ้านมาแล้ว ตอนนี้เลยรับบทไกด์จำเป็นได้อย่างคล่องแคล่ว

[จบแล้ว]