บทที่ 240 - ม้าดื่มน้ำที่แม่น้ำใหญ่

บทที่ 240 - ม้าดื่มน้ำที่แม่น้ำใหญ่

ม้าเร็วนับร้อยตัวควบตะบึงเข้าไปในเมืองเซี่ยหยาง

นอกเมือง โกซุ่นควบม้าเร็วเข้ามารายงาน

"นายท่าน ค้นหาจนทั่วแล้วขอรับ พี่น้องเราลอบเข้าไปถึงทิศใต้ของเมือง ก็ไม่พบร่องรอยข้าศึก บ้านเรือนในเมืองก็ค้นจนทั่ว ไม่พบกำมะถันหรือดินประสิวเลยขอรับ"

หวังเฉินยิ่งประหลาดใจ หากจะว่าไป เมืองเซี่ยหยางตั้งขวางช่องเขาเตียนหลิงอยู่ หากตั้งรับให้ดี การจะต้านทานทัพใหญ่ของตนไม่ให้ลงใต้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก จากนั้นค่อยส่งทหารจากเมืองผูส่านมาลอบโจมตีเมืองอันอี้ ย่อมบีบให้ตนต้องถอยทัพได้แน่

แต่ตั๋งหมินกินยาผิดขนานหรือไร? ถึงได้ทิ้งเมืองหนีไปเช่นนี้?

"หรือว่าเจ้านั่นคิดจะเล่นกลเมืองร้างกับข้า?"

หวังเฉินลอบประหลาดใจในใจ ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่กล้าเข้าเมืองโดยง่าย

จะว่าไป อีกฝ่ายไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งป้อมปราการอันตรายเช่นนี้เลย นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

ใครจะคิดว่า หวังเฉินที่ปกติเจ้าเล่ห์กว่าใคร พอมาเจอเมืองร้างที่ยกให้ฟรีๆ กลับไม่กล้าเข้าเมืองเสียอย่างนั้น

"นายท่าน!"

สวีหรงกล่าว "บางทีตั๋งหมินอาจจะคิดว่าไม่ใช่คู่มือของนายท่าน จึงถอนตัวออกจากเมืองเซี่ยหยางในชั่วข้ามคืนก็เป็นได้!"

หวังเฉินโบกมือ "ปั๋วหวายกล่าวผิดแล้ว ผ่านเมืองเซี่ยหยางไปก็คือเมืองต้าหยาง เทียบกับเมืองต้าหยางแล้ว เมืองเซี่ยหยางรักษาได้ง่ายกว่า ตั๋งหมินย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ เว้นเสียแต่ว่าตั๋งหมินจะทิ้งเฮอตงไปโดยสิ้นเชิง มิฉะนั้นข้าจะไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะยอมทิ้งเมืองเซี่ยหยาง"

กองทัพหยุดอยู่ที่หน้าเมืองเซี่ยหยาง หวังเฉินไม่ยอมเข้าเมืองไม่ว่าจะอย่างไร ทำให้แม่ทัพรอบข้างทำตัวไม่ถูก

ผ่านไปราวครึ่งค่อนวัน ก็เห็นม้าเร็วไม่กี่ตัวควบตะบึงมา ผู้มาเยือนสวมชุดหน่วยผู้ตรวจการเสื้อแพร

"รายงาน!" ผู้มาเยือนวิ่งมาถึงหน้าม้า พลิกตัวลงกราบคารวะหวังเฉิน "นายท่าน ตั๋งหมินถอนตัวออกจากเมืองเซี่ยหยางเมื่อคืนนี้ ข้ามแม่น้ำใหญ่ไปทางเมืองส่านเมื่อเช้าตรู่ ระหว่างทางได้กวาดต้อนราษฎรแถบเมืองต้าหยางไปด้วยขอรับ"

ได้ยินเช่นนี้ หวังเฉินจึงค่อยยินดีปรีดา

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ดูท่าตั๋งหมินจะถอยไปจริงๆ ถ่ายทอดคำสั่งข้า เข้าเมืองแล้วมุ่งหน้าสู่เมืองต้าหยางทันที!"

เมืองต้าหยาง หวังเฉินก็คิดไม่ถึงว่าตนจะได้ครอบครองเขาอู๋ซานและเมืองต้าหยางง่ายดายเพียงนี้ ประสบความสำเร็จในการนำม้ามาดื่มน้ำที่แม่น้ำใหญ่

เดิมทีจุดประสงค์ของการบุกใต้คือเมืองฮงหนงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำใหญ่ แต่ไม่นึกว่าหลังจากวนเวียนอยู่ในเฮอตงหลายรอบ ในที่สุดก็ได้มายืนอยู่ริมแม่น้ำใหญ่แห่งนี้

แต่แม่น้ำใหญ่ก็สมกับเป็นแม่น้ำใหญ่ สายน้ำเชี่ยวกรากไหลไม่หยุดหย่อน ผ่านโค้งน้ำหน้าเมืองต้าหยาง มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก

เพียงแต่ เมื่อกองทัพใหญ่ได้นำม้ามาดื่มน้ำที่แม่น้ำใหญ่จริงๆ หวังเฉินกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย กลับรู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกกระวนกระวายใจชอบกล

ยืนมองจากบนกำแพงเมืองต้าหยาง ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวคือกเมืองส่าน

"นายท่าน โกซุ่นกลับมาแล้วขอรับ" เยี่ยนหุยกระซิบข้างกาย

"อืม!" หวังเฉินพยักหน้า ละสายตาจากทิวทัศน์ไกลโพ้น

เห็นเพียงโกซุ่นเดินขึ้นมาบนกำแพงเมืองอย่างกระฉับกระเฉง มาถึงข้างกายหวังเฉิน ประสานมือคารวะ "นายท่าน หาจนทั่วแล้วขอรับ ไม่มีเรือเพียงพอสำหรับข้ามฟาก เรือส่วนใหญ่อยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำขอรับ"

"อืม!" หวังเฉินเพียงเดินไปเดินมา ใจไม่ได้อยู่ที่เรื่องข้ามแม่น้ำ

เห็นหวังเฉินดูใจลอย โกซุ่นจึงได้แต่หยุดพูด

"ตามรายงานของหน่วยผู้ตรวจการเสื้อแพร ตั๋งโต๊ะได้รวบรวมกองทัพนับหมื่นที่แถวด่านหานกู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ความสำคัญของเมืองส่าน หากเราข้ามแม่น้ำใหญ่ไปได้ ก็จะเป็นภัยคุกคามโดยตรงต่อการติดต่อระหว่างพวกเขากับกองทัพทางตะวันออกของเมืองส่าน ตัดเส้นทางลำเลียงเสบียงของพวกเขา"

"แต่ตอนนี้ ตั๋งหมินไม่เพียงทิ้งเมืองเซี่ยหยางและต้าหยาง แม้แต่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำใหญ่ก็ไม่ได้ตั้งแนวป้องกัน นี่มันช่างคาดเดายากจริงๆ!" หวังเฉินส่ายหน้ายิ้มขื่น ตนนำทัพมานาน การกระทำของตั๋งโต๊ะในตอนนี้ทำให้เขาเดาทางไม่ออกจริงๆ

การกระทำที่ผิดปกติขนานใหญ่ของตั๋งหมิน ทำให้เขาถึงกับไม่กล้าข้ามแม่น้ำที่อยู่ตรงหน้า และอดไม่ได้ที่จะคาดเดาว่าข้างกายตั๋งโต๊ะมียอดคนคอยชี้แนะหรือไม่? วางแผนอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ยอมทิ้งจุดยุทธศาสตร์มากมายเช่นนี้?

นี่... ดูไม่ค่อยสมจริงเลย!

นี่... กำลังบ่มเพาะแผนชั่วร้ายอะไรอยู่กันแน่?

"นายท่าน?" โกซุ่นหวังให้หวังเฉินกลับมาสนใจหัวข้อเดิม

แต่หวังเฉินกลับไม่ได้ทำตามที่เขาหวัง "ไป เรียกเหล่าขุนพลมาปรึกษาหารือที่ที่ว่าการอำเภอ"

"รับทราบ!"

เมืองต้าหยาง ณ ห้องโถงที่ว่าการ

เหล่าขุนพลนั่งแยกเป็นสองฝั่ง เพียงแต่ไม่มีกุนซือแม้แต่คนเดียว

หวังเฉินเคยคิดว่าจะเรียกตัวตู้จีหรือกงซุนเยี่ยนมาดีหรือไม่ แต่พิจารณาแล้วว่าเฮอตงต้องการสองคนนี้มากกว่าตน จึงเลิกคิด อีกทั้งกาเซี่ยงก็ประกาศชัดเจนว่าจะไม่วางแผนเล่นงานตั๋งโต๊ะ ทำให้ตอนนี้ไม่มีคนใช้งาน

"ทุกท่าน พวกเราได้เมืองเซี่ยหยางและต้าหยางมาโดยไม่เสียเลือดเนื้อ พวกท่านไม่คิดว่ามันเหลือเชื่อบ้างหรือ?"

ความกังวลของหวังเฉินคือคลื่นใต้น้ำที่มองไม่เห็น ตั๋งโต๊ะย่อมรู้ดีถึงความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของเมืองส่าน การยอมทิ้งเกราะกำบังง่ายดายเช่นนี้ ปล่อยให้เมืองส่านเปิดโล่งต่อหน้าตน มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

"นายท่าน!" สวีหรงลุกขึ้นประสานมือ "ในความคิดของข้าน้อย เมืองเซี่ยหยางและต้าหยางเป็นเกราะกำบังทางเหนือของตั๋งโต๊ะ ควรจะจัดวางกองทัพใหญ่ป้องกันจึงจะถูก ตอนนี้ตั๋งโต๊ะทิ้งแถบลั่วหยาง มาตั้งรับที่ด่านหานกู่ และเมืองส่านก็เป็นเส้นทางสำคัญสู่ด่านหานกู่ ตั๋งโต๊ะย่อมต้องรู้ดี"

"และหากต้องการรักษาเมืองส่าน ก็จำเป็นต้องรักษาเมืองต้าหยาง และหากต้องการรักษาเมืองต้าหยาง เมืองเซี่ยหยางก็ต้องไม่เสีย แต่ตั๋งโต๊ะกลับทิ้งเมืองเซี่ยหยางและต้าหยางติดต่อกัน ทำให้เมืองส่านเปิดโล่งต่อหน้ากองทัพเรา หากรุกคืบต่อไป กองทัพเราก็สามารถบุกเข้าเมืองส่าน ตัดขาดการติดต่อระหว่างตะวันออกและตะวันตกของตั๋งโต๊ะ"

"ซึ่งจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อขวัญกำลังใจของทหารรักษาด่านหานกู่ และตัดเส้นทางเสบียงของด่านหานกู่" สวีหรงกล่าว "เรื่องสำคัญเช่นนี้ ตั๋งโต๊ะย่อมต้องรู้ แต่ตอนนี้กลับเปิดเผยมันต่อหน้ากองทัพเรา เป็นไปได้สูงว่าอาจจะวางกับดักไว้ทางทิศใต้แล้ว รอเพียงให้กองทัพเราเข้าไปติดกับ"

"อืม!" หวังเฉินพยักหน้า "นี่คือปัญหาที่ข้ากังวล หากกองทัพเราถูกโจมตีขณะข้ามแม่น้ำไปได้ครึ่งทาง สถานการณ์คงเลวร้าย แม้ตอนนี้จะยังไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่ากองทัพใหญ่ของตั๋งโต๊ะอยู่ที่ใด แต่เราจะเสี่ยงโดยพละการไม่ได้"

"ท่านแม่ทัพ!" หลิวไต้ลุกขึ้นประสานมือ "ข้าน้อยคิดว่าบางทีตั๋งหมินอาจเพียงแค่เกรงกลัวบารมีของท่านแม่ทัพที่ชนะติดต่อกัน จึงไม่กล้าต่อกร และถอนตัวออกจากเฮอตงโดยพละการ หากเป็นเช่นนั้น การที่ท่านแม่ทัพรั้งรออยู่ที่เมืองต้าหยาง ก็เท่ากับให้เวลาตั๋งโต๊ะได้พักหายใจ รอให้เขารวบรวมไพร่พล เติมกำลังแถบเมืองส่าน ถึงตอนนั้นท่านแม่ทัพคิดจะข้ามลงใต้ เกรงว่าจะยิ่งยากลำบาก"

คำพูดของหลิวไต้ก็มีเหตุผล หากเป็นอย่างที่หลิวไต้ว่าจริงๆ ตนก็จะเสียโอกาสในการข้ามลงใต้ไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้เลยทำให้เขาตัดสินใจไม่ได้ ไม่รู้จะรุกหรือถอยดี!

"จื่อสวิน ช่วงไม่กี่วันนี้เจ้าเร่งระดมเรือให้ได้มากที่สุด" หวังเฉินไม่ได้เปลี่ยนความคิดเพราะคำพูดประโยคเดียวของหลิวไต้ อย่างน้อยในใจเขาก็เข้าใจเรื่องนี้ดี ไม่มีทางถูกคำพูดคนอื่นชักจูงง่ายๆ

"รับทราบ!" โกซุ่นประสานมือ

"จูล่ง ส่งหน่วยสอดแนมข้ามแม่น้ำใหญ่ไปให้มากขึ้น ประสานกับหน่วยผู้ตรวจการเสื้อแพร สืบสถานการณ์ทางทิศใต้ให้ชัดเจน"

"ศิษย์พี่วางใจได้!"

"น่าเสียดายที่ตอนนี้จ้าวชิ่งไม่ได้อยู่ที่ฮงหนง หากอยู่เราก็คงได้ข้อมูลการวางกำลังของตั๋งโต๊ะในฮงหนงบ้าง แต่ตอนนี้ต้องพึ่งพวกเราเองแล้ว ให้หน่วยผู้ตรวจการเสื้อแพรติดต่อกับคนของหลิงต้วน ดูซิว่าจะหาข่าวอะไรได้บ้าง!"

"รับทราบ!"

"พอแล้ว!" หวังเฉินลุกขึ้น ไม่ว่าตั๋งหมินจะทิ้งเมืองต้าหยางด้วยจุดประสงค์ใด ขอเพียงมีข้อมูลสนับสนุนเพียงพอ ตนก็จะตัดสินใจว่าจะลงใต้หรือกลับเหนือ

ตอนนี้ มีเพียงต้องรอข่าวจากทางใต้เท่านั้น

เพียงแต่ จะต้องยึดเมืองส่านให้ได้ก่อนที่กองทัพพันธมิตรกวนตงจะตีแตกด่านหานกู่

[จบแล้ว]