บทที่ 316 - ความน้อยเนื้อต่ำใจและการลองเชิงของไป๋ชุน (ฟรี)

บทที่ 316 - ความน้อยเนื้อต่ำใจและการลองเชิงของไป๋ชุน

เมื่อเห็นพ่อบังเกิดเกล้าเอาแต่พ่นคำยกยอปอปั้นอิ๋งหยวนไม่หยุดปาก

แม้แต่ตัวไป๋ชุนเองก็ยอมรับว่าองค์ชายอิ๋งหยวนเป็นเจ้านายที่ดีใช้ได้ แต่ ณ วินาทีนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่นในใจ

เขาเหลือบมองไป๋อวี่ ตาเฒ่าที่ยังคงสาธยายความปรีชาสามารถขององค์ชายอิ๋งหยวนจากทุกมุมมอง แล้วบ่นพึมพำเสียงเบาด้วยความหมั่นไส้

"เชอะ เขาเกิดมาก็เป็นถึงองค์ชายต้าฉิน แล้วข้าล่ะ?"

"พ่อเขาน่ะเป็นถึงฮ่องเต้ แถมยังเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้เชียวนะ แล้วพ่อล่ะ?"

"ข้าต่อให้พยายามแทบตายทั้งชีวิต ก็ยังเทียบจุดเริ่มต้นของเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!"

ก็ไม่แปลกที่ไป๋ชุนจะของขึ้นขนาดนี้

ช่องว่างระหว่างเขากับอิ๋งหยวนมันห่างกันเกินไปจริงๆ

เขาอุตส่าห์กลับมาบ้านกะจะมาอวดความสำเร็จสักหน่อย ผลคือโดนพ่อตัวเองตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยการอวยคนอื่น

แบบนี้จะให้สบายใจได้ยังไงไหว?

ต้องรู้นะว่า ถึงเขาจะได้รับการสั่งสอนจากไป๋อวี่มาตั้งแต่เล็ก

แต่อิ๋งหยวนล่ะ?

องค์ชายต้าฉินมีอาจารย์ระดับยอดคนสลับสับเปลี่ยนมาสอนไม่รู้กี่คนต่อกี่คน แถมตำราวิชาการต่างๆ ก็มีให้อ่านไม่อั้น

สวัสดิการมันต่างกันราวฟ้ากับเหว!

แต่เขาลืมไปว่า ตอนนี้เขายังนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับพ่ออยู่

พอได้ยินเสียงบ่นพึมพำของลูกชาย ไป๋อวี่ก็ตวัดสายตามองค้อนทันที

"เอ็งว่าอะไรนะ?"

น้ำเสียงแบบนี้ ชัดเจนว่าถ้าตอบไม่เข้าหู เดี๋ยวได้มีการงัดกฎบ้านออกมาใช้แน่

ไป๋ชุนเป็นคนหัวไว มีหรือจะยอมเจ็บตัวฟรี?

"เปล่าๆๆ ท่านพ่อ ท่านหูฝาดแล้ว"

"ความหมายของข้าก็คือ ตอนนี้องค์ชายให้ความสำคัญกับข้ามาก อำนาจในมือข้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ข้ามันน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ทำงานคนเดียวมันเหนื่อยนะพ่อ!"

"ถ้าเกิดเผลอทำเรื่องใหญ่ขององค์ชายพังขึ้นมา ลูกคนนี้คงมีบาปติดตัวตายเลย!"

ต้องยอมรับว่า ไหวพริบของไป๋ชุนนั้นเชื่อถือได้เสมอ

เหตุผลมั่วๆ ที่ยกขึ้นมาอ้าง ไป๋อวี่ลูบเคราครุ่นคิดดูแล้ว ก็เห็นว่าเข้าท่าดี

"อื้ม เรื่องนี้ก็น่ากังวลจริงๆ นั่นแหละ!"

สมัยนี้ไม่ว่าจะรับราชการหรือออกรบ ถ้ามีโอกาส ใครเขาก็ต้องพาพรรคพวกที่ไว้ใจได้ไปช่วยงานกันทั้งนั้น

ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น ก็เพื่อให้มีคนคุ้นเคยคอยเป็นลูกมือ

แต่ไป๋อวี่มองดูเจ้าลูกชายตัวดีแล้วก็ส่ายหน้าเงียบๆ

ลูกชายเขาเหมือนก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์ในขั้นตอนเดียว ไม่เคยผ่านงานในแวดวงขุนนางมาก่อน เรื่องพรรคพวกบริวารคงไม่ต้องพูดถึง ไม่มีสักคน

ถ้าอยากจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์หัวเดียวกระเทียมลีบในหอจวีเสียน ก็ต้องหาทางแก้

ไป๋อวี่ที่พยายามขุดหาข้อมูลข่าวสารเพื่อวางแผนช่วยลูกชาย จู่ๆ ตาก็ลุกวาวขึ้นมา

"จะว่าไป พ่อนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้!"

"ถ้าว่ากันด้วยความรู้ความสามารถ เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าเลย เผลอๆ ถ้าให้พ่อเป็นคนตรวจข้อสอบ ตำแหน่งยอดบัณฑิตอาจจะเป็นของเขาไม่ใช่ของเจ้าด้วยซ้ำ!"

"คนแบบนี้มีความรู้จริง แถมยังมีมิตรภาพที่เคยร่วมสอบสนามเดียวกันกับเจ้า ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะใจเขาได้ จะต้องได้ผู้ช่วยที่รู้ใจมาแน่!"

พอได้ยินแบบนี้ ไป๋ชุนก็หูผึ่ง รีบถามทันที "ท่านพ่อ ท่านพูดถึงใครน่ะ!"

"รีบอกมาเร็วเข้า ข้าเป็นคนใจกว้างรักผู้มีความสามารถอยู่แล้ว เดี๋ยวจะรีบไปเชิญเขามาช่วยงาน!"

"หึหึ คนผู้นี้เคยเข้าร่วมงานชุมนุมวีรบุรุษพร้อมกับเจ้า แซ่..."

ไป๋อวี่ใช้นิ้วจุ่มเหล้า แล้วเขียนคำว่า 【หลวี่】 (吕) ลงบนโต๊ะ

ดูเหมือนจะบอกแค่แซ่ แต่สำหรับคนฉลาดอย่างไป๋ชุน แค่นี้ก็รู้เรื่องหมดแล้ว

ส่วนทำไมถึงไม่พูดชื่อออกมา?

ก็คงเป็นเพราะมารยาทของอาจารย์ที่ต้องรักษาไว้บ้าง

และไป๋ชุนคิดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้อยู่ที่บ้าน และเมื่อกี้เขาทำตัวดี พ่อคงไม่ยอมคายข้อมูลนี้ออกมาแน่!

"ไป๋ชุนอยู่ไหน? องค์ชายอิ๋งหยวนมีคำสั่งด่วน!"

ในขณะที่ไป๋ชุนกำลังคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสียงประกาศแหลมสูงดังมาจากข้างนอก

สองพ่อลูกตระกูลไป๋ได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจ รีบลุกขึ้นไปต้อนรับที่หน้าประตู

...

อีกด้านหนึ่ง

อิ๋งหยวนกำลังมองดูตัวอย่างกระดาษชำระที่เฉาซานเอามาให้ แล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

เจ้าเฉาซานนี่ สมองมันแล่นจริงๆ!

ต่อให้ไม่รับราชการ ด้วยหัวสมองแบบนี้ ไปค้าขายก็คงรวยระดับเจ้าสัว

ดูของในมือสิ

ขั้นตอนการผลิตอะไรที่ลดได้ พี่แกตัดออกหมด สภาพที่ออกมาเลยหยาบสุดๆ

สีสัน ผิวสัมผัส ไม่ต้องพูดถึง เรียกว่าเกรดต่ำเตี้ยเรี่ยดิน!

แต่สำหรับอิ๋งหยวน แบบนี้แหละคือสิ่งที่ต้องการ

ถ้าขืนทำกระดาษชำระออกมาสวยหรูดูแพงตั้งแต่แรก ใครมันจะไปกล้าใช้เช็ดก้น?

หรือถ้าทำดีเกินไป เขาจะเอากำไรจากไหน?

คิดว่าค่าวัตถุดิบ ค่าแรงงาน มันเสกมาฟรีๆ รึไง?

"เฉาซาน ฮ่าฮ่าฮ่า ตำแหน่งแม่ทัพกระดาษชำระนี่ไม่ได้ตั้งให้มั่วๆ จริงๆ ด้วย!"

"เรื่องกระดาษชำระนี่ เจ้าเข้าใจมันทะลุปรุโปร่งเลยว่ะ!"

"มีกระดาษชำระนี่ บวกกับฉายาแม่ทัพกระดาษชำระของเจ้า ฮ่าๆ อีกร้อยปีข้างหน้า เจ้าเฉาซานคงได้เป็นเทพเจ้าแห่งการขี้แน่นอน!"

อิ๋งหยวนยิ่งดูก็ยิ่งพอใจกับกระดาษชำระในมือ เลยอดไม่ได้ที่จะแซวเฉาซานที่นั่งอยู่ตรงข้าม

ส่วนเฉาซานที่ตอนแรกยิ้มหน้าบาน พ่อได้ยินแบบนั้นหน้าก็เหี่ยวลงทันที

"องค์ชาย ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งขอรับ!"

"ความดีความชอบนี้ ท่านเห็นใครเหมาะสมก็ยกให้เขาไปเถอะ!"

"กระหม่อมเฉาซานขอปิดทองหลังพระ ทำงานเงียบๆ ให้องค์ชายดีกว่า!"

"ยังไงซะ องค์ชายก็เคยบอกว่า ทำอะไรต้องรู้จักถ่อมตัวเข้าไว้!"

ท่าทางลนลานของเฉาซาน ทำเอาอิ๋งหยวนขำกลิ้ง

เฉาซานหนอเฉาซาน เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ

ตอนนี้รู้ซึ้งถึงข้อดีของวิถีแห่งการ 【ถ่อมตัว】 ที่ข้ายึดถือปฏิบัติมาตลอดแล้วล่ะสิ?

นี่แหละประสบการณ์ล้วนๆ!

และในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น จิ่วเฟิ่งก็เดินเข้ามารายงานเบาๆ

"เรียนองค์ชาย ไป๋ชุนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!"

พอได้ยินชื่อนี้ เฉาซานกับอิ๋งหยวนก็หันมาสบตากันอย่างรู้รู้กัน

"ตายยากจริงๆ พอพูดถึงก็มาปั๊บ!"

"ให้เข้ามา!"

"เจ้าค่ะ!"

จิ่วเฟิ่งรับคำสั่งแล้วถอยออกไปเรียกไป๋ชุนเข้ามา

"กระหม่อมไป๋ชุน คารวะองค์ชาย!"

ไป๋ชุนเดินห่อไหล่ทำท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวเข้ามาในห้องโถง แล้วโค้งคำนับอิ๋งหยวนเป็นคนแรก

แต่อิ๋งหยวนฟังคำเรียกขานของไป๋ชุนแล้วก็ยิ้ม โบกมือเบาๆ

"พูดจาอะไรแบบนั้น!"

"ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นขุนนางแล้ว เจ้าเป็นขุนนางต้าฉินเต็มตัวแล้วนะ ทำไมยังเรียกตัวเองว่ากระหม่อม (แบบชาวบ้าน) อยู่อีก?"

"ทำไม?"

"รู้สึกว่าตำแหน่งผู้คุมกฎนี่ มันยังไม่สะใจรึไง?"

คนฉลาดอย่างไป๋ชุน ย่อมฟังออกว่าอิ๋งหยวนกำลังล้อเล่น ก็เลยไม่ได้กลัวอะไร

"องค์ชายโปรดอภัย กระหม่อมแค่ยังปรับตัวกับสถานะที่เปลี่ยนไปกะทันหันไม่ทันขอรับ!"

พูดไป ไป๋ชุนก็ทำหน้าทะเล้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

แต่อิ๋งหยวนไม่เล่นด้วย

"เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว คิดจะลองเชิงนิสัยข้าเหรอ?"

"เจ้าไปเอาความกล้านี้มาจากไหน?"

"ถ้าพูดถึงเรื่องการวางตัว เจ้ายังห่างชั้นกับพวกหวังเจี่ยน หลี่ซือ ชนิดตามไม่เห็นฝุ่น!"

"ถ้าพูดถึงเรื่องการเมืองการปกครอง เจ้าเทียบเฉาซานที่อยู่ข้างๆ ยังไม่ได้เลย"

"แต่ถ้าพูดถึงเรื่องความกะล่อน พลิกแพลงสถานการณ์ อันนี้เจ้าน่าจะหาตัวจับยาก!"

"ในราชสำนัก เรื่องนี้เจ้าคงเป็นเบอร์หนึ่งแน่นอน!"

[จบแล้ว]