บทที่ 306 - งัดไม้ตายสร้างผลงาน (ฟรี)

บทที่ 306 - งัดไม้ตายสร้างผลงาน

"อย่าเห็นว่าความดีเล็กน้อยแล้วไม่ทำ อย่าเห็นว่าความชั่วเล็กน้อยแล้วทำ?"

เฉินผิงพึมพำประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสะท้านไปทั้งร่าง

เห็นได้ชัดว่า เขาพึงพอใจกับประโยคทองคำสองประโยคนี้แบบสุดๆ

ส่วนเซียวเหอนั้นหัวไวกว่าใครเพื่อน

แม้ปกติจะเป็นยอดมนุษย์ความจำดี

แต่เวลานี้กลับลนลานควานหาพู่กันกับหมึกเหมือนแมลงวันหัวขาด

แต่พอเฉินผิงได้ยินเสียงเซียวเหอรื้อค้นข้าวของ

เขาก็ตัดสินใจทำอะไรที่เด็ดขาดกว่านั้น

ด้วยความที่ตามองไม่เห็น จะหยิบจับอะไรก็ไม่สะดวก

เขาเลยตัดสินใจกัดปลายนิ้วตัวเองจนเลือดซึม

แล้วเขียนจดหมายเลือดลงบนชายเสื้อของตัวเอง

ส่วนเนื้อหานั้น แน่นอนว่าต้องเป็นประโยคทองคำที่อิ๋งหยวนเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่

เฉาซานเองก็อาการหนักไม่แพ้คนอื่น

เขาไม่ได้ไปควานหาพู่กัน

แต่กลับนั่งเหม่อลอย พึมพำประโยคที่อิ๋งหยวนพูดซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ

ท่าทางเหมือนกลัวว่าถ้าไม่ท่องไว้ เดี๋ยวจะลืมยังไงยังงั้น

อิ๋งหยวนมองดูท่าทางตื่นเต้นของทั้งสามคนแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มมุมปากออกมา

การเก๊กหล่อครั้งนี้... สำเร็จ!

ถึงแม้จริงๆ แล้วประโยคนี้จะเป็นคำสั่งเสียก่อนตายของเล่าปี่ในอีกสามร้อยปีให้หลัง

แต่คำสอนที่สามารถสืบทอดไปได้นับพันปี

ย่อมมีคุณค่ามหาศาลในตัวมันเอง

เอามาใช้เป็นคติพจน์เตือนใจนักเรียนในวิทยาลัย

เรียกได้ว่าเอาขวานผ่าซากไก่ชัดๆ!

แถมความสะเทือนใจที่มีต่อทั้งสามคนตรงหน้า

มันยังรุนแรงกว่าที่อิ๋งหยวนจินตนาการไว้เยอะ

เฉินผิงที่ปกติเป็นคนนิ่งสุขุมที่สุด

ตอนนี้ตื่นเต้นจนแทบจะลุกขึ้นมาเต้นระบำ

"โชคช่วย!"

"สวรรค์เมตตาจริงๆ!"

"ผิงหลงคิดมาตลอดว่าองค์ชายเป็น..."

"เฮ้อ!"

"ผิงดูแคลนองค์ชายเกินไปแล้ว จากคำพูดนี้ก็ดูออกได้ทันทีว่า เนื้อแท้ขององค์ชายนั้นเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมอันบริสุทธิ์!"

"ผิงศึกษาวิชาของปราชญ์ขงจื๊อมาหลายปี"

"มาวันนี้ถึงได้รู้ว่า เทียบกับองค์ชายไม่ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ!"

"องค์ชายช่างเป็นผู้มีคุณธรรมอันยิ่งใหญ่!"

แม้เฉินผิงจะตาบอด

แต่เวลานี้เขากลับหันหน้าไปทางอิ๋งหยวนตรงๆ

ใบหน้าเต็มไปด้วยความศรัทธาอันบ้าคลั่ง

คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินผิงถึงตื่นเต้นขนาดนี้ แต่อิ๋งหยวนรู้ดี

เพราะตั้งแต่ต้น เหตุผลที่เฉินผิงยอมทำลายดวงตาตัวเอง เปลี่ยนชื่อแซ่ แล้วหนีออกจากบ้าน

ก็เพราะเขาทนดูพฤติกรรมหลายๆ อย่างของสำนักขงจื๊อในปัจจุบันไม่ได้

ในฐานะนักอุดมคติผู้มีเลือดร้อนพลุ่งพล่านอยู่ในอก

เขาอาจจะไม่เกี่ยงเรื่องวิธีการ ไม่สนเรื่องเล่ห์เหลี่ยม

แต่สิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุด คือการกระทำที่สวนทางกับอุดมการณ์!

และตอนนี้ เฉินผิงที่เดิมทีคิดแค่จะยืมอำนาจของอิ๋งหยวนมาทำให้เป้าหมายตัวเองสำเร็จ

กลับพบว่าเจ้านายของตัวเอง ไม่เพียงแต่เป็นคนคอเดียวกัน

แต่ยังเดินนำหน้าเขาไปไกลโข

สำหรับนักอุดมคติที่มองโลกในแง่ร้ายมาตลอดอย่างเขา

นี่มันเหมือนเจอแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด

แล้วเขาจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง?

เมื่อเจอเฉินผิงอวยไส้แตกขนาดนี้

อิ๋งหยวนก็งัดสกิลหน้าด้านหน้าทนของผู้ข้ามภพออกมาใช้

สีหน้าไม่เปลี่ยน หัวใจไม่เต้นแรงแม้แต่น้อย!

"คุณชายเฉินชมเกินไปแล้ว ข้าก็แค่คิดเผื่อนักเรียนพวกนั้น แล้วก็พูดความคิดของตัวเองออกมาเท่านั้นเอง!"

"การกระทำขององค์ชาย จะต้องทำให้ชื่อเสียงวิทยาลัยระบือไกลไปทั่วหล้าแน่นอนขอรับ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น การใช้คำพูดนี้เป็นปณิธานของวิทยาลัย ยิ่งทำให้จุดยืนของเราเหนือกว่าสำนักศึกษาอื่นๆ ไปอีกขั้น"

"เมื่อนักเรียนหมั่นทำความดี ก็เท่ากับช่วย 【สร้างคุณธรรม】 และสร้างชื่อเสียงให้วิทยาลัยไปในตัว!"

"ทำแบบนี้ การใหญ่ย่อมสำเร็จแน่นอนขอรับ!"

เซียวเหอเองก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

แต่เขาต่างจากเฉินผิง

เขาจะมองไปที่ผลลัพธ์ที่จะตามมามากกว่า

ในมุมมองของเขา ขอแค่เรื่องนี้เริ่มดำเนินการ

ภารกิจ 【สร้างคุณธรรม】 ก็ถือว่าสำเร็จไปเกินครึ่งแล้ว

ในขณะเดียวกัน เซียวเหอก็รู้สึกน้อยใจแทนเจ้านายของตัวเอง!

คนทั้งหล้าต่างด่าทอว่าองค์ชายเป็นคน "โหดเหี้ยม" "บ้าเลือด"

แต่มีแค่พวกเขานี่แหละที่รู้ดีว่า

องค์ชายนั้นมีจิตใจเมตตาอารีขนาดไหน

นี่มันดีกว่าพวกปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอตั้งเยอะ

แต่... ก็ไม่ใช่ทุกคนจะพอใจไปซะหมด

ดูอย่างเฉาซานสิ

ตอนนี้ทำหน้าเศร้าสร้อยค่อยๆ ขยับเข้ามาหาอิ๋งหยวน

"องค์ชาย ท่านดูสิ ท่านเก่งขนาดนี้แล้ว ช่วยคิดวิธีให้ข้าน้อยสักข้อเถอะขอรับ!"

"ตอนนี้คนเขารู้เรื่องที่ข้าแต่งหญิงกันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว"

"เมื่อวานท่านแม่ยังเอาไม้กวาดไล่ฟาดข้าอยู่เลย"

"ท่านช่วยข้าคิดหน่อยเถอะขอรับ!"

อิ๋งหยวนปรายตามองเขา แล้วพูดอย่างเอือมระอา

"เจ้าก็ได้จารึกชื่อในประวัติศาสตร์แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?"

"อีกอย่าง เรื่องนี้มันก็เป็นความดีความชอบของเจ้า คนอื่นอยากได้ยังไม่มีโอกาสเลยนะ!"

"เอ๊ะ? พอพูดถึงเรื่องสร้างผลงาน ข้าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง..."

พูดถึงตรงนี้ อิ๋งหยวนก็ชะงักกึก

จากนั้นก็รีบเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือ

แล้วคนทั้งห้องก็ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ ดูอิ๋งหยวนรื้อค้นข้าวของบนชั้น

ม้วนไม้ไผ่ หนังสือ ฎีกา รูปปั้น ตราประทับ...

ยิ่งอิ๋งหยวนรื้อของออกมามากเท่าไหร่ สายตาของพวกเซียวเหอก็ยิ่งแปลกประหลาดมากขึ้นเท่านั้น

ตกลงองค์ชายจะหาอะไรกันแน่วะเนี่ย!

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายงง

ในที่สุดอิ๋งหยวนก็ยิ้มร่า

มือถือม้วนกระดาษยาวม้วนหนึ่ง ยืดตัวขึ้นยืนตรง

"องค์ชาย นี่คือ?"

เซียวเหอดูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่!

เพราะในความคิดเขา ถ้าของสิ่งนี้สำคัญจริง องค์ชายคงไม่ยัดไว้ส่งเดชแล้วต้องมาเสียเวลาหาแบบนี้

แต่ถ้าจะบอกว่าไม่สำคัญ ดูจากท่าทางเมื่อกี้ก็ไม่น่าใช่!

ประเด็นคือ เอาของพรรค์นี้ออกมาทำไมตอนนี้?

"หึหึ นี่มันของดีเลยนะ!"

"ของสิ่งนี้เรียกว่า แบบแปลนตูเจียงเอี้ยน!"

อิ๋งหยวนเป่าฝุ่นบนม้วนกระดาษเบาๆ แล้วชู 'ของรักของหวง' ในมือโชว์ทุกคนด้วยรอยยิ้ม!

จะว่าไป ไอ้สิ่งนี้มันก็ของดีจริงๆ นั่นแหละ

เอาจริงๆ เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าระบบให้รางวัลนี้มาตอนไหน

ตอนนั้นเขาแค่ดูผ่านๆ แล้วก็ยัดใส่ชั้นหนังสือไป

เพราะการสร้างไอ้สิ่งนี้ มันต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรมหาศาลจนน่าตกใจน่ะสิ!

"แบบแปลนตูเจียงเอี้ยน?"

"องค์ชาย ทำไมแบบแปลนนี้ถึงมาอยู่ที่ท่านได้?"

"ถ้าผิงจำไม่ผิด ตูเจียงเอี้ยน คือสิ่งที่หลี่เปิง เจ้าเมืองสู่ (เสฉวน) เป็นคนควบคุมการสร้างในสมัยพระเจ้าเซียงหวาง!"

"เมื่อสร้างเสร็จ อุทกภัยในเมืองสู่ที่เรื้อรังมานานก็หายไปในพริบตา ถือเป็นงานใหญ่ที่สร้างคุณในยุคนั้นแต่ส่งผลดีไปถึงพันปี!"

"แต่เท่าที่ข้าน้อยทราบ ท่านเจ้าเมืองหลี่สร้างไม่ทันเสร็จก็ด่วนจากไป งานเก็บรายละเอียดที่เหลือลูกชายท่านเป็นคนรับช่วงต่อ"

"และตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยมีใครได้เห็นแบบแปลนฉบับสมบูรณ์มาก่อน"

"จู่ๆ มันมาโผล่ในมือองค์ชายได้ยังไง?"

"องค์ชายรับรองได้หรือไม่ว่าแบบแปลนนี้เป็นของจริง?"

สมแล้วที่เฉินผิงมาจากตระกูลใหญ่อย่างตระกูลฉุนอวี๋

อิ๋งหยวนแค่เอ่ยชื่อออกมา เขาก็สามารถไล่เรียงประวัติความเป็นมาได้อย่างชัดเจน

แต่ก็เพราะเฉินผิงรู้ลึกรู้จริงนี่แหละ เขาถึงได้สงสัยในความถูกต้องของมัน

เพราะแบบแปลนนี้ดูธรรมดามาก ไม่ใช่ผลงานจิตรกรเอก หรือของเก่าหายากอะไร

แต่สำหรับต้าฉินแล้ว ของสิ่งนี้มันล้ำค่าเกินบรรยาย

อิ๋งหยวนย่อมรู้ดีว่าของสิ่งนี้ดีหรือไม่ดี

เขาพยักหน้ายิ้มๆ

"คุณชายเฉินวางใจได้ ของสิ่งนี้คือผลงานเลือดตาแทบกระเด็นของท่านเจ้าเมืองหลี่ของแท้แน่นอน!"

"แบบแปลนตูเจียงเอี้ยน ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว!"

[จบแล้ว]