บทที่ 176 - ชาวฉินผู้สร้างตำนานหกรัชกาล (ฟรี)

บทที่ 176 - ชาวฉินผู้สร้างตำนานหกรัชกาล

ถามว่าเฝิงชวี่จี๋โกรธหรือไม่

คำตอบคือโกรธแน่นอน

ไม่เห็นหรือว่าถึงแม้เขาจะกำลังยกชาขึ้นดื่ม แต่ทว่ามือไม้นั้นสั่นระริก

หากเขาไม่โกรธสิถึงจะเป็นเรื่องแปลก

ไม่ว่าจะอายุมากเพียงใด แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก ใครบ้างจะไม่ถือสาเรื่องพรรค์นี้

เป็นลูกผู้ชาย ใครจะยอมรับได้ว่าตนเองไร้น้ำยาในเรื่องบนเตียง

ดังนั้นการดูถูกเช่นนี้ มันคือการหยามเกียรติกันชัดๆ

แม้ปากของเฝิงชวี่จี๋จะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ในใจของเขานั้นได้ก่นด่าโคตรเหง้าศักราชของอิ๋งหยวนและเจ้าคนตาบอดเฉินผิงที่อยู่ตรงหน้าจนยับเยินไม่มีชิ้นดี

เพียงแต่เขายังต้องรักษามาดและความน่าเกรงขามในฐานะอัครมหาเสนาบดีขวาแห่งจักรวรรดิเอาไว้

ถึงแม้ว่าตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีขวานี้ จะต้องเติมคำว่า "อดีต" นำหน้าไปแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังเป็นเกียรติยศและสถานะระดับสูง

จะให้ไปลดตัวทะเลาะกับคนตาบอดได้อย่างไร

"องค์ชายอิ๋งหยวนช่างมีน้ำใจ ข้าขอขอบใจมาก"

ผ่านไปครู่ใหญ่ เฝิงชวี่จี๋จึงเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งอย่างเรียบเฉย

แต่ทว่าคำว่า "ขอบใจ" สองคำนั้น ฟังดูอย่างไรก็เหมือนกัดฟันพูดออกมา

ทว่าเฉินผิงหาได้สนใจไม่

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อรับบทคนดีอยู่แล้ว

ล้อกันเล่นหรือไร เขาคือกุนซือเจ้าแผนการสายดำของอิ๋งหยวนเชียวนะ จะให้มาเป็นพ่อพระได้อย่างไร

"ของขวัญขององค์ชายอิ๋งหยวน ข้าได้รับไว้แล้ว วันนี้จวนสกุลเฝิงยังมีแขกคนสำคัญจะมาเยือน คงไม่อาจรั้งท่านไว้ ขอเชิญท่านตามสบายเถิด"

ในเมื่อเฝิงชวี่จี๋กับอิ๋งหยวนได้ยืนอยู่คนละฝั่งและเป็นศัตรูกันอย่างชัดเจนแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอะไรให้มากความ

ความหมายง่ายๆ ก็คือ ในเมื่อเจ้าบรรลุเป้าหมายที่มาปั่นประสาทข้าแล้ว เจ้าก็ไสหัวไปได้แล้ว

พูดกันตามตรง ที่เฝิงชวี่จี๋พูดตรงๆ เช่นนี้ ก็เพราะกลัวว่าหากเจ้าหมอนี่ยังอยู่ต่อ เขาอาจจะอดใจไม่ไหวสั่งคนมารุมกระทืบเจ้าบอดนี่ให้ตายคาตีน

เฉินผิงได้ยินวาจาไล่ส่งเช่นนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงดูอบอุ่นและเป็นมาตรฐานเช่นเคย

เขาเอ่ยขึ้นคล้ายไม่ใส่ใจว่า

"อ้อ ในเมื่อใต้เท้าเฝิงมีแขกคนสำคัญจะมาเยือน เช่นนั้นเฉินผิงย่อมต้องรู้กาละเทศะ"

"เพียงแต่ว่า วันนี้ได้มารู้จักกับใต้เท้าเฝิงก็นับว่าเป็นวาสนา ถ้าเช่นนั้นข้าขอเตือนใต้เท้าเฝิงสักประโยคเถิด"

"ช่วงนี้ใต้เท้าเฝิงทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงการออกจากบ้านจะดีกว่า"

"ระยะนี้ในเมืองเสียนหยางไม่ค่อยสงบสุขนัก แม้แต่ร้านเกลือหลวงที่องค์ชายอิ๋งหยวนเปิดขึ้น ยังถูกโจรบุกโจมตี"

"เรื่องนี้ทำให้คนอดเป็นห่วงไม่ได้ว่า ยังมีโจรคนอื่นๆ หลบหนีลอยนวลอยู่อีกหรือไม่"

"ถึงแม้ว่าโจรที่บุกปล้นร้านเกลือจะถูกคุมขังอยู่ในค่ายทหารหมดแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ายังมีพรรคพวกของมันอยู่ข้างนอกอีกหรือไม่เล่า"

"หากเกิดเหตุไม่คาดฝันทำให้ใต้เท้าเฝิงเป็นอะไรไป นั่นจะไม่ใช่การเสียของเปล่าหรอกหรือ โดยเฉพาะแม่นางน้อยวัยขบเผาะสิบกว่าปีเหล่านั้น"

"ถึงแม้จะทำกิจกามไม่ได้ แต่แค่กอดจูบลูบคลำให้หายอยาก ก็ยังนับว่าเป็นความสุขในบั้นปลายชีวิตมิใช่หรือ"

"ดังนั้น ขอใต้เท้าเฝิงโปรดระมัดระวังตัวให้มาก อย่าได้ทำให้ความหวังดีของเฉินผิงต้องสูญเปล่าเลย"

พูดจบ เฉินผิงก็ค่อยๆ ลุกขึ้น ราวกับว่าจะจากไปจริงๆ

ทว่าคำพูดเมื่อครู่ของเฉินผิง กลับเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดจากเก้าชั้นฟ้า ผ่าลงมากลางกบาลของสองพ่อลูกตระกูลเฝิงจนมึนงงไปหมด

เฝิงชวี่จี๋มองเฉินผิงในตอนนี้ แทบจะขบกรามจนฟันแตกละเอียด

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

เรื่องเหน็บแนมว่าสมรรถภาพทางเพศเสื่อมนั้นเป็นแค่ตัวหลอก การมาส่งของขวัญก็เป็นเรื่องไร้สาระ

คนผู้นี้มาที่นี่เพื่อเรื่องร้านเกลือโดยเฉพาะ

และความสัมพันธ์ระหว่างร้านเกลือกับตระกูลเฝิง ก็คงหนีไม่พ้นเหล่านักรบเดนตายที่ตกไปอยู่ในมือของอิ๋งหยวนเหล่านั้น

เรื่องนี้... ชักจะยุ่งยากเสียแล้ว

เมื่อเฉินผิงลุกขึ้น ผู้ติดตามด้านหลังก็รีบเข้ามาประคองทันที เขาค่อยๆ เดินออกไปพลางถอนหายใจและเปรยขึ้นมาลอยๆ ว่า

"ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ถึงได้บังอาจกล้าก่อความวุ่นวายในเมืองเสียนหยางเยี่ยงนี้"

"เรื่องนี้พอแดงขึ้นมา คนที่ถูกตบหน้าไม่ได้มีแค่องค์ชายอิ๋งหยวนคนเดียวหรอกนะ"

"เพราะถึงอย่างไร ฝ่าบาทก็เพียงแค่พักรักษาพระวรกาย และให้องค์ชายอิ๋งหยวนสำเร็จราชการแทนในช่วงที่พระองค์พักผ่อนชั่วคราวเท่านั้น"

"ผลปรากฏว่าคล้อยหลังไม่ทันไร ก็เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นเสียแล้ว"

"ใต้เท้าเฝิง ท่านลองตรองดูเถิดว่า แท้จริงแล้วใบหน้าของใครกันแน่ที่กำลังถูกตบ"

"และนายเหนือหัวของข้า อิ๋งหยวน จะยังยอมออมมือให้อีกหรือไม่"

สองพ่อลูกตระกูลเฝิงได้ยินถึงตรงนี้ อย่าว่าแต่แผ่นหลังเลย แม้แต่ในใจก็ยังหนาวเหน็บจนสั่นสะท้าน

ล้อกันเล่นหรือไง

อิ๋งหยวนเนี่ยนะ จะออมมือ

เขาเคยออมมือเสียที่ไหนกัน

ต้องรู้ก่อนนะว่า ตอนนั้นจ้าวกาผู้เป็นถึงจงเชอฝู่ลิ่ง ก็ถูกอิ๋งหยวนสั่งโบยจนตายคาจวนมาแล้ว

ไหนจะพวกขุนนางเก่าหกแคว้น หน่วยจินอีเว่ยก็ยกโขยงกันออกไปไล่ล่าจับกุมขนานใหญ่

ใครที่โดนจับได้ ไม่มีสักรายที่จะได้เดินออกมาแบบมีลมหายใจ

อาจกล่าวได้ว่า อิ๋งหยวนในยามที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน กับองค์ชายหกผู้งดงามดุจหยกในอดีต แทบจะเป็นคนละคนกัน

เด็ดขาดอำมหิต จิตใจโหดเหี้ยม แถมจุดเด่นคือเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นและขี้ใจน้อยเป็นที่สุด

เรียกได้ว่า ใครก็ตามที่ถูกเขาหมายหัว แทบจะไม่มีวันได้อยู่อย่างเป็นสุข

แล้วตอนนี้เล่า เจ้าคนตาบอดที่เป็นลูกน้องของอิ๋งหยวนผู้นี้ จู่ๆ ก็วิ่งมาพล่ามอะไรยืดยาว

หรือว่าพวกเขารู้แล้วว่า ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์บุกร้านเกลือคือพวกกลุ่มตระกูลขุนนาง

แล้ว... จะทำอย่างไรดี

ภายใต้ความหวาดวิตกกังวล เฝิงชวี่จี๋ก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

"ท่านเฉินผิง โปรดช้าก่อน"

ทันทีที่เฝิงชวี่จี๋เอ่ยประโยคนี้ออกมา คนอื่นอาจยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตัวเขาเองกลับรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือด

แต่เขาไม่มีทางเลือก

เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า เรื่องการส่งของขวัญหรือการดูถูกเหยียดหยามล้วนเป็นของปลอม

เจ้าบอดนี่มาเพื่อเรื่องร้านเกลือจริงๆ

การคาดเดานี้ถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน

แต่ทว่า ตอนนี้สิ่งที่เฝิงชวี่จี๋อยากรู้ที่สุดคือ อิ๋งหยวนต้องการจะทำอะไรกันแน่

หรือว่าอิ๋งหยวนคิดจะอาศัยเรื่องนี้ขยายผล กวาดล้างพวกตระกูลขุนนางให้สิ้นซากไปเลย

อย่าว่าแต่อิ๋งหยวนเลย ต่อให้เป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ หากคิดจะทำเรื่องพรรค์นี้ก็ยังต้องตัดใจอย่างหนัก

เพราะกลุ่มตระกูลขุนนาง ไม่ใช่กลุ่มคนธรรมดาสามัญ

เหตุผลที่พวกเขาสามารถยืนหยัดอยู่ได้แม้จะผ่านการผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน และยังคงช่วงชิงผลประโยชน์ในราชสำนักได้อย่างต่อเนื่อง ความน่าเกรงขามไม่ได้อยู่ที่ตัวพวกเขาเอง

ตัวพวกเขาเองมีน้ำยาแค่ไหน ในใจพวกเขาย่อมรู้ดี

ที่พวกเขาทำกร่างได้ขนาดนี้ ล้วนเป็นบารมีของบรรพบุรุษที่คุ้มกะลาหัวอยู่

บรรพบุรุษของพวกเขา ล้วนติดตามกษัตริย์ฉินรุ่นแล้วรุ่นเล่า ต่อสู้ฝ่าฟันอุปสรรค แลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิต เพื่อความรุ่งเรืองของต้าฉิน

และแลกมาซึ่งความมั่นคงสถาพรของตระกูลพวกเขา

ตอนที่จิ๋นซีฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ ในพิธีบวงสรวงฟ้าดิน ประโยคเปิดที่ว่า "สานต่อความมุ่งมั่นของบรรพชนหกรัชกาล" นั้น ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่กษัตริย์ฉินผู้ปรีชาสามารถทั้งหกรุ่นเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงเหล่าชาวฉินและบรรพชนตระกูลขุนนางที่เสียสละเลือดเนื้อรุ่นแล้วรุ่นเล่าอีกด้วย

ทำไมจิ๋นซีฮ่องเต้ ผู้มีวาจาสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตาย ถึงไม่เคยลงมือจัดการกับกลุ่มตระกูลขุนนางเหล่านี้เลย

ไม่ใช่เพราะจิ๋นซีฮ่องเต้ไม่กล้าลงมือ

เหตุผลทั้งหมดล้วนอยู่ที่บรรพบุรุษของพวกเขา

การปล่อยปละละเลยและการให้สิทธิพิเศษเหล่านี้ ล้วนเป็นการขอบคุณจากจิ๋นซีฮ่องเต้ในนามของกษัตริย์ฉิน ที่มีต่อความเสียสละของบรรพชนตระกูลขุนนาง

แต่... ไม่ว่าจะเฝิงชวี่จี๋หรือตระกูลขุนนางอื่นๆ ในใจพวกเขาก็รู้ดี

ใช่แล้ว ของพวกนี้ล้วนเป็นนามธรรม

คำขอบคุณและการให้สิทธิพิเศษเหล่านี้ ย่อมมีวันสิ้นสุด

[จบแล้ว]