บทที่ 81 - ฉินทรราชก็ฉินทรราชสิ (ฟรี)

บทที่ 81 - ฉินทรราชก็ฉินทรราชสิ

ณ ตำหนักจางไถ

จิ๋นซีฮ่องเต้ผู้ซึ่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ตลอดเวลาและนั่งตัวตรงดั่งต้นสนอยู่เสมอ บัดนี้กำลังฟังรายงานจากจางหานด้วยสีหน้าเย็นชา

"ข่าวถูกปล่อยโดยคนของอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเฝิงชวี่จี๋ ส่วนนักฆ่าเป็นกลุ่มผู้กอบกู้แคว้นหานที่ลักลอบเข้ามา ตอนนี้สถานการณ์ทั้งหมดถูกองค์ชายอิ๋งหยวนและหน่วยมังกรดำควบคุมไว้ได้แล้วพะยะค่ะ"

หน่วยมังกรดำก็คือหน่วยมังกรดำ การลอบสังหารเพิ่งจะเริ่มขึ้นไม่ทันไร พวกเขาก็ระดมกำลังพลเริ่มสืบสวนหาที่มาที่ไปได้ทันที

ต้องรู้ว่าที่นี่คือเสียนหยาง เมืองหลวงของต้าฉิน

หากหน่วยมังกรดำยังปฏิบัติงานในเมืองหลวงได้อย่างยากลำบาก หน่วยนี้ก็คงไม่มีความจำเป็นต้องดำรงอยู่อีกต่อไป

แต่ถึงแม้ข่าวกรองจะรวดเร็วเพียงใด ก็ไม่อาจลบล้างความผิดฐานละเลยหน้าที่ของหน่วยมังกรดำได้

จิ๋นซีฮ่องเต้ใช้ดวงตาสีนิลกาฬอันลึกล้ำราวกับน้ำแข็งพันปี จ้องเขม็งไปที่จางหานซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

"จางหาน เจิ้นเคยบอกเจ้าแล้วว่า ตอนนี้คนที่เจิ้นให้ความสำคัญที่สุดคืออิ๋งหยวน"

"เขาไม่ใช่แค่ลูกของเจิ้น หรือองค์ชายของต้าฉิน แต่เขายังเป็นความหวังของเจิ้น"

"ไม่ว่าเจ้าจะอยากก้าวหน้าในหน้าที่การงาน หรือแค่อยากรักษาตัวรอด จงจำไว้ว่า อิ๋งหยวนจะเป้นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด"

จางหานคุกเข่าลงกับพื้นทันทีโดยไม่ลังเล สาบานว่าจะปกป้ององค์ชายอิ๋งหยวนด้วยชีวิต

เมื่อจางหานเดินออกมาจากตำหนักจางไถ เขาถึงมีเวลาปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก

ในเวลานี้เขารู้สึกได้เลยว่า แผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขากลัวจริงๆ ว่าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกมาจากตำหนักจางไถเสียแล้ว

เพราะเขารู้ดีกว่าใครว่า องค์ชายอิ๋งหยวนมีน้ำหนักในใจของฝ่าบาทมากเพียงใด

หรือต่อให้ไม่นับเรื่องความโปรดปราน แค่พูดถึงฐานะองค์ชายของต้าฉิน

องค์ชายแห่งต้าฉิน ถูกกลุ่มนักฆ่าดักซุ่มโจมตีในเมืองหลวงของต้าฉิน ท่ามกลางสายตาประชาชน กลางวันแสกๆ

จะเรียกว่าลอบสังหารยังไม่ได้ ต้องเรียกว่าดักฆ่าซึ่งๆ หน้า

นี่ไม่ใช่แค่ความอัปยศของต้าฉิน แต่เป็นความอัปยศขั้นสูงสุดของเขาที่เป็นหัวหน้าหน่วยมังกรดำ

คำมั่นสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับจิ๋นซีฮ่องเต้ในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นลูกศรแหลมคมที่พุ่งกลับมาปักร่างเขาทีละดอก

น่าอับอายขายขี้หน้าที่สุด

แต่จางหานเข้าใจดีว่า ความอัปยศต้องล้างด้วยเลือด

จางหานพอจะเดาได้ว่า ด้วยนิสัยขององค์ชายอิ๋งหยวน กว่าเขาจะไปถึงที่เกิดเหตุ พวกนักฆ่ารวมถึงหัวหน้าโจรคงโดนฟันเละไปหมดแล้ว

แต่ไม่เป็นไร

ขอเพียงมีเรื่องเกิดขึ้น ย่อมต้องมีร่องรอยทิ้งไว้

ในเมื่อเขาสืบรู้แล้วว่าเป็นหลักฐานเกี่ยวกับผู้กอบกู้แคว้นหาน เขาก็จะขุดรากถอนโคนพวกมันตามเบาะแสนี้ให้สิ้นซาก

เมื่อก่อนเขาไม่ได้ทุ่มเทกับการจับกุมพวกคนเก่าหกแคว้นมากนัก

เพราะทำไปก็เหมือนเหนื่อยเปล่าและไม่ค่อยได้ดี

ต้องรู้ว่า พวกคนเก่าหกแคว้นจำนวนไม่น้อย นั่งกินหรูอยู่สบายอยู่ในหอจวีเสียนขององค์ชายฝูซูอย่างหน้าตาเฉย

เขาที่เป็นแค่หัวหน้าหน่วยสายลับ จะไปงัดข้อกับองค์ชายใหญ่ฝูซูแห่งต้าฉิน ก็ดูจะเป็นการไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

ยิ่งไปกว่านั้น พวกตัวเป้งที่มีชื่อเสียงในดินแดนหกแคว้นจริงๆ ก็ไม่ได้อยู่ที่หอจวีเสียนแล้ว

ที่เหลืออยู่ก็แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องความเกรงใจอีกต่อไป

เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง และเพื่อไถ่โทษรวมถึงอนาคตที่รุ่งโรจน์ในภายภาคหน้า

ต่อให้ต้องงัดข้อกับองค์ชายฝูซู แล้วมันจะเป็นไรไปเล่า

...

ทั่วทั้งเมืองเสียนหยางในเวลานี้ ตกอยู่ในความตื่นตระหนกจาก 【ละครฉากใหญ่】 ที่หน้าประตูเมือง

ผู้คนจำนวนมากเริ่มเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ด้วยเหตุผลและข้ออ้างร้อยแปด

แต่... ณ ถนนย่านการค้าหน้าประตูเมืองเสียนหยาง สถานที่เกิดเหตุกลับสงบลงแล้ว

เหล่าแม่นางที่กรีดร้องและก้มหัวหลบภัยเมื่อครู่ ต่างอดไม่ได้ที่จะชะเง้อหน้าออกมาดูอีกครั้ง

แล้วพวกนางก็ได้เห็นแผ่นหลังของอิ๋งหยวนที่ยืนหยัดมั่นคงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจบนใบหน้า

วินาทีนี้ ภาพอันงดงามนี้ถูกประทับลงในใจของแม่นางนับไม่ถ้วนอย่างพร้อมเพรียงกัน

"คุณชายหยก สุดยอด"

"สุดยอดเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ดังระงมจากสองข้างทาง อิ๋งหยวนก็ยิ้มพลางโบกมือทักทาย เรียกเสียงกรี๊ดให้ดังกระหึ่มขึ้นไปอีก ก่อนจะก้มลงมองจางเลี่ยงที่เหลือเวลาอีกไม่มาก

พละกำลังมหาศาลของหลงเชี่ยไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ยิ่งหลงเชี่ยใช้พลองทองแดงที่เป็นอาวุธหนักด้วยแล้ว

ฟาดลงมาทีเดียว แค่เฉี่ยวก็เจ็บ โดนเต็มๆ ก็ตาย

โชคร้ายที่จางเลี่ยงและพรรคนักฆ่า แค่หาดาบหากระบี่มาได้ก็เก่งแล้ว

จะไปมีปัญญาหาชุดเกราะมาจากไหน

ส่งผลให้แม้แต่จางเลี่ยงที่เป็นหัวหน้า ก็ต้องสวมชุดผ้าธรรมดาออกมารบ

ผลลัพธ์ก็คือ เพียงแค่พลองเดียว อวัยวะภายในของจางเลี่ยงคงแหลกเหลวไปหมดแล้ว ดูสภาพแล้วคงอยู่ได้อีกไม่นาน

อิ๋งหยวนเผชิญหน้ากับภาพเลือดสาดกระจายนี้เป็นครั้งแรก แต่เขากลับทำเหมือนมองไม่เห็น ยังคงรักษารอยยิ้มไว้เช่นเดิม

อิ๋งหยวนกวาดตามองรอบๆ เห็นว่าหน่วยมังกรดำไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

อืม ต้าฉินของข้าช่างเปี่ยมด้วยพลังการต่อสู้จริงๆ

จากนั้น เขาก็โบกมือให้หน่วยมังกรดำรอบๆ โดยไม่ลังเล "ฆ่า"

เขาขี้เกียจแม้แต่จะสอบสวน สั่งฆ่าทิ้งทันที

จางเลี่ยงได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากด่า หน่วยมังกรดำที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีก็เงื้อดาบฟันฉับ

ฉึก ฉึก...

เสียงคมมีดตัดผ่านเนื้อดังขึ้นเป็นจังหวะ เหล่านักฆ่าที่อุตส่าห์รอดชีวิตมาได้ ต่างล้มลงจมกองเลือดทันที

จางเลี่ยงจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกโพลง ก่อนจะหันมามองอิ๋งหยวนด้วยความเคียดแค้น

"ฉินทรราช สมกับเป็นฉินทรราชจริงๆ"

"แต่เจ้าฆ่าได้สิบคนร้อยคน เจ้าจะฆ่าคนทั้งใต้หล้าให้หมดได้หรือ"

"สักวันหนึ่ง จะต้องมีชาวหกแคว้นลุกฮือขึ้นมาโค่นล้มการปกครองของฉินทรราช ทำให้พวกเจ้าไม่มีแผ่นดินกลบหน้า"

เมื่อได้ยินคำสาปแช่งของจางเลี่ยง อิ๋งหยวนก็แค่นหัวเราะออกมา

"ฉินทรราช"

"ถ้าเจ้าด่าว่าฉินทรราชเพราะลูกน้องเจ้าโดนฆ่า ข้าก็ไม่ถือสาหรอกนะ"

"แต่ถ้าเจ้าเรียกพวกข้าว่าฉินทรราชเพราะต้าฉินทำลายแคว้นหานของเจ้า นั่นเท่ากับเจ้ากำลังยกย่องพวกข้าเกินไปหน่อยแล้ว"

อิ๋งหยวนสะบัดแขนเสื้อ ไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง ยืดอกยืนตระหง่านท้าแสงตะวัน จ้องมองจางเลี่ยงแล้วกล่าวว่า

"ชาวบ้านเขาก็แค่อยากกินอิ่มนุ่งอุ่น พวกเขาไม่สนหรอกว่าอ๋องแคว้นหานจะเป็นใคร หรืออัครเสนาบดีแม่ทัพของแคว้นหานจะเป็นใคร"

"ในอดีตตอนอยู่แคว้นหาน ชีวิตของพวกเขายากลำบากเพียงใด"

"ตอนนี้ต้าฉินรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง พวกเขาไม่ต้องกังวลว่าวันดีคืนดีจะมีไฟสงครามลามมาถึงบ้าน"

"ไม่ต้องกังวลว่าที่ดินที่เพิ่งบุกเบิกปีนี้ ปีหน้าจะโดนยึดไป"

"พวกเขาแค่ปฏิบัติตามกฎหมายต้าฉิน ก็สามารถใช้ชีวิตทำมาหากินของตัวเองได้อย่างสงบสุข"

"นี่มันดีกว่าแคว้นหานเมื่อก่อนตั้งเยอะ"

"ส่วนเรื่องความแค้น แคว้นหานของเจ้าก็เคยร่วมมือกันแบ่งแยกแคว้นจิ้นไม่ใช่หรือ"

"ทุกคนก็วัดกันที่ใครเก่งใครชนะเหมือนกัน จะมาทรราชหรือไม่ทรราชอะไรกัน วิธีการมันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

คำพูดนี้เล่นเอาคนอื่นที่อยู่รอบข้างเริ่มทำตัวไม่ถูก

จางเลี่ยงยังไม่ทันตอบโต้ แต่คนอื่นเริ่มเลิ่กลั่กแล้ว

ต้าฉินของเรา ยอมรับกันหน้าด้านๆ แบบนี้เลยหรือ

[จบแล้ว]