บทที่ 140 - ด่วน รอคำตอบออนไลน์

บทที่ 140 - ด่วน รอคำตอบออนไลน์

◉◉◉◉◉

เหลยซื่อผิงถูกบีบจนถอยไม่ได้ เดิมพันนี้ไม่รับก็ไม่ได้

อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เกรงกลัวอะไร บริษัทเล็กๆ ในท้องถิ่นอาจจะมีเส้นสายดีกว่าหน่อย แต่เรื่องทีมงานขาย จะมาสู้ปี้กุ้ยหยวนได้ยังไง

ต้องรู้ไว้ว่าทีมขายของปี้กุ้ยหยวนได้รับฉายาว่าหวีเสนียด แม้แต่หมู่บ้านชนบทก็กวาดเรียบไม่เหลือ

เหล้าสองตำลึง ถูกกระดกรวดเดียวหมด

"เยี่ยม!"

พวกกองเชียร์ขี้เล่นมีอยู่เยอะแยะ ปรบมือเชียร์กันเกรียวกราว

"เหล่าเหลียง?"

ฟู่ปินที่นั่งข้างๆ ขมวดคิ้ว "นายจะไม่ห้ามหน่อยเหรอ"

"เรื่องชนะเห็นๆ ฉันจะห้ามทำไม"

เหลียงซิงหมินหันไปหัวเราะเบาๆ "ฉันหมั่นไส้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่น ให้เสี่ยวหลัวออกไปชนหน่อยก็ดี!"

ฟู่ปินชะงักไป

"เดี๋ยวค่อยคุยกันส่วนตัว!"

เรื่องรับซื้อคืนเพื่อการเวนคืนยังไงก็ต้องมีการประกาศปิดประกาศ ปิดไม่มิดหรอก อีกอย่างเขาเซ็นสัญญาไปแล้ว บอกฟู่ปินไปก็ไม่เสียหาย

"เหล่าเหลียง นี่นายมั่นใจเต็มร้อยเลยเหรอ"

เว่ยเชาผิงกระพริบตาปริบๆ "มีวงในสินะ"

"เป็นไอเดียของเสี่ยวหลัวเขาน่ะ"

เหลียงซิงหมินยิ้ม "เดี๋ยวไปหาที่ดื่มต่อค่อยคุยรายละเอียด"

ทางนี้กระซิบกระซาบกัน ทางฝั่งปี้กุ้ยหยวนก็คุยเรื่องบ้านกับนายกสมาคมโจว

"เครือของเรามีโครงการที่อ่าวไห่ถังที่ซานย่า ท่านนายกสมาคมว่างๆ ลองไปดูได้นะครับ"

เหลยซื่อผิงพูดด้วยรอยยิ้ม "เป็นวิลล่าหลังเล็ก ราคารวมไม่สูง เหมาะซื้อไว้เกษียณ หน้าหนาวก็หนีไปอยู่ที่ไหหลำ... ผู้บริหารโครงการที่นั่นผมรู้จัก เดี๋ยวช่วยคุยให้ รับรองได้ราคาพิเศษสุด..."

ไอ้บ้าเอ๊ย นี่คือข้อดีของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่

มีโครงการทั่วประเทศ มีแบบที่เหมาะกับคุณเสมอ อยากซื้อที่ไหนก็หาเส้นสายขอลดราคาได้หมด

ทางจงไห่และหรงช่วงก็เข้ามาร่วมวง พวกเขากำลังพัฒนาที่อ่าวชิงสุ่ย แม้จะไม่ฮอตเท่าอ่าวไห่ถัง แต่ได้เปรียบตรงราคาถูก

ความจริงต่อมาอ่าวชิงสุ่ยก็พัฒนาได้ดีทีเดียว เพียงแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะกันดารไปหน่อย แต่พอทางด่วนรอบเกาะไหหลำสร้างเสร็จ ราคาที่นั่นก็พุ่งกระฉูดเหมือนกัน

มื้อนี้บรรยากาศกร่อยไปหน่อยเพราะเรื่องเดิมพัน ตอนเลิกงานเก้าคนเลยดื่มเหล้าไปแค่ห้าขวด

พวกเถ้าแก่เหลียงยังไม่จุใจ เลยจะไปต่อรอบสอง

"ท่านประธาน ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าไหมครับ"

หลัวหยางรู้สึกว่าเถ้าแก่เหลียงมีเจตนาแอบแฝง จึงปฏิเสธไป "ผมเป็นแค่นักศึกษา ไม่ค่อยถนัดบรรยากาศแบบนั้นครับ"

"หึหึ..."

เหลียงซิงหมินหัวเราะในใจ ต้องพาแกไปสถานที่แบบนั้นแหละ ถึงจะวัดเกรดของแกได้

ในความมึนเมาของสุรา นารี และเงินตรา จะมองเห็นสันดานดิบของผู้ชายได้ชัดเจนที่สุด

ขอแค่หลัวหยางเผยธาตุแท้ออกมา เขาก็มีเรื่องไปคุยกับลูกสาวแล้ว

"เสี่ยวหลัว เป็นถึงผู้บริหารบริษัทแล้ว ต้องหัดปรับตัวให้เข้ากับสังคมแบบนี้ มันเป็นด้านที่ขาดไม่ได้ของการเข้าสังคมนะ"

เหลียงซิงหมินไม่มีทางปล่อยหลัวหยางไปแน่ "วันนี้จะพาแกไปเปิดหูเปิดตา"

หลัวหยาง "..."

งานเลี้ยงสมาคมกินเวลานานกว่าปกติ ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว จะเข้าไปในตัวเมืองก็คงไม่ทัน

"เสี่ยวหลัวต้องมานะ!"

ฟู่ปินช่วยเสริม "ฉันจองที่ไว้แล้ว ซีซาร์ไนท์คลับ!"

เถ้าแก่เหลียง คุณกะว่าผมไม่กล้าฟ้องลูกสาวคุณใช่ไหม

ไปก็ไปวะ...

เถ้าแก่ทั้งสามคนอายุห้าสิบกว่ากันแล้ว คงไม่ไปผับที่เสียงดังหนวกหู ซีซาร์ไนท์คลับความจริงก็คือ KTV ที่มีสาวนั่งดริ๊งก์ แค่หรูหรากว่าแบบขายปลีกทั่วไปหน่อยเท่านั้นเอง

รถเพิ่งจะเลี้ยวเข้าลานจอด รปภ. ยังโบกจราจรอยู่เลย หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ แต่งตัวดูดีก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาต้อนรับฟู่ปิน

"บอสฟู่ ไม่ได้เห็นหน้าค่าตาตั้งนานเลยนะคะ"

พูดไปตัวก็เบียดเข้าไปชิดฟู่ปิน จริตจะก้านแบบนี้ ผู้หญิงทั่วไปเลียนแบบไม่ได้จริงๆ

"ไม่ต้องมาแก้ตัวว่ามาช้าเลยนะ ขอห้องวีไอพีที่ดีที่สุด เด็กที่สวยที่สุด..."

ฟู่ปินโบกมือ "กฎเดิม ถ้าเพื่อนผมไม่ถูกใจ หลานจึเธอต้องมานั่งแทน!"

"บอสฟู่วางใจได้เลยค่ะ สองสามวันนี้มีเด็กใหม่มาพอดี เก็บตัวไว้ให้เลยนะเนี่ย"

ระหว่างทักทาย ทั้งหกคนก็เดินเข้าไปในซีซาร์ไนท์คลับที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ

ห้องเบอร์ 8888 พื้นที่กว้างขวางสุดๆ

"เอาเหล้าที่ผมฝากไว้มา"

ฟู่ปินน่าจะเป็นขาประจำ สั่งงานอย่างคล่องแคล่ว "อย่างอื่นก็จัดมาตามเดิม"

ผลปรากฏว่าท่ามกลางความตกตะลึงของหลัวหยาง รถเข็นก็เข็นเหล้าขาวเข้ามาหนึ่งลัง เบียร์อีกสามลัง

ดื่มเหล้าขาวใน KTV เนี่ยนะ

นอกจากผลไม้รวม ยังมีถั่วลิสง ถั่วปากอ้า เนื้อวัว ขาไก่เลาะกระดูกมาเสิร์ฟจริงๆ...

ไอ้พวกเศรษฐีบ้านนอกเอ๊ย!

"เบียร์เอาไว้ให้สาวๆ ดื่ม ลูกผู้ชายต้องดื่มเหล้าขาว"

ฟู่ปินลูบผมเกรียนของตัวเอง "เมื่อกี้ดื่มกับพวกไก่อ่อนไม่จุใจเลย"

เฮ้อ...

หลัวหยางอดถอนหายใจไม่ได้ เขานึกถึงพุงพลุ้ยๆ ของตัวเองในชาติก่อน

ชาตินี้ยังมีซิกแพ็กอยู่ จะมาพังเพราะแบบนี้ไม่ได้นะ

พนักงานในห้องกำลังวุ่นวายกับการรินเหล้า เจ๊หลานจึก็พาขบวนสาวสวยเดินเข้ามา

ฟู่ปินกวาดตามองรอบหนึ่ง พยักหน้า "โอเค อยู่หมดนี่แหละ!"

เสี่ยภูธรชัดๆ ไม่คิดจะพูดคำว่าเปลี่ยนชุดใหม่บ้างเลยเหรอ

แต่ต่อหน้าเถ้าแก่เหลียง เขาต้องรักษามาดไว้ แกล้งทำเป็นนักศึกษาผู้ไม่ประสีประสา

"เสี่ยวหลัว เลือกมาสองคน เดี๋ยวต้องเล่นเกมกัน"

เถ้าแก่เหลียงตบไหล่หลัวหยาง "คนเดียวกินเหล้าเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก"

พูดพลางชี้ไปที่ขวดเหล้าอู่เหลียงเย่ที่วางอยู่ตรงหน้าทุกคนคนละขวด

หลัวหยางเงยหน้ามองไป

"เชี่ย..."

แม่สาวที่ยืนหันข้าง กระโปรงนักเรียนสั้นจุ๊ดจู๋จนแทบปิดแก้มก้นไม่มิด... นั่นไม่ใช่เกาเจียอวี่หรอกเหรอ

เขาชาไปทั้งตัว

นี่ยืมเงินไม่ได้ ผับก็ไม่กล้าไป เลยเปลี่ยนมาหาเงินใช้หนี้ที่ไนท์คลับแทนงั้นสิ

ตกลงไปในหลุมไนท์คลับแบบนี้ อย่ามาพูดเลยว่าแค่ร้องเพลงกินเหล้า การตกต่ำดำดิ่งมันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น จะสามวันหรือหนึ่งเดือนก็แค่นั้นเอง

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

เห็นสีหน้าของหลัวหยางตอนนี้ ฟู่ปินรู้สึกขำกลิ้ง แซวว่า "ผมจะบอกให้นะผอ.หลัว มาที่นี่ต้องทิ้งสถานะนักศึกษาไว้ข้างนอก ไม่งั้นจะสนุกได้ยังไง"

เถ้าแก่เหลียงสังเกตการณ์ละเอียดถี่ถ้วน มองตามสายตาหลัวหยางไป ก็เห็นเกาเจียอวี่ที่ยืนหันข้างอยู่ตรงประตู

"เอาสองคนริมสุดนั่นแหละ"

จิ้งจอกเฒ่าร้ายลึก ตัดสินใจแทนหลัวหยางเสร็จสรรพ

ภายใต้แสงไฟวิบวับในห้อง ใบหน้าของเกาเจียอวี่แดงก่ำจนเกือบดำ

ต่างคนต่างแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก

ไม่นานนัก การดวลเหล้าก็เริ่มขึ้น

ใช่แล้ว เศรษฐีบ้านนอกสามคนไม่ได้มาร้องเพลง แต่มาดื่มเหล้าเล่นเกม

พอเกมเริ่ม หัวใจหลัวหยางก็กระตุกวูบ

นี่มันไม่ใช่แค่เกมทอยลูกเต๋าธรรมดา แต่มันคือการเล่นกับสันดานมนุษย์

กติกาเกมง่ายมาก ทุกคนมีลูกเต๋าสองลูก เขย่าหาแต้ม ตัวเลขจะอยู่ระหว่าง 2-12 เอาแต้มทุกคนมารวมกันหาค่าเฉลี่ยเป็นจำนวนเต็ม ใครได้แต้มมากกว่าค่าเฉลี่ยไม่ต้องดื่ม ใครได้น้อยกว่า ขาดไปกี่แต้มก็ดื่มตามจำนวนแก้ว

(เช่น ค่าเฉลี่ย 6.15 ปัดเป็น 6 ใครเขย่าได้ 6 ขึ้นไปรอด ใครได้ต่ำกว่า 6 ขาดไปหนึ่งแต้มดื่มหนึ่งแก้ว ไล่ไปเรื่อยๆ)

เหล้าขาวใช้แก้วเป๊กขนาดสองเฉียน (ประมาณ 10 มล.) เบียร์ใช้แก้วสองตำลึง

ดูเหมือนง่ายใช่ไหม

ประเด็นคือฟู่ปินให้คนขับรถไปเอาเงินสดมา 60,000 หยวน แจกผู้ชายหกคนในห้องคนละ 10,000

เหล้าค่อยๆ ดื่ม มีเวลาถมเถ แต่มีกฎว่าถ้าเกมรอบหนึ่งยังไม่จบ ห้ามใครไปเข้าห้องน้ำ

ดื่มไม่ไหวทำยังไง

กฎเปิดช่องไว้ให้ สามารถใช้เงินจ้างคนอื่นดื่มแทนได้... ราคาเริ่มต้นแก้วละ 100 หยวน!

หลัวหยางรู้ดีว่า พอดื่มไปถึงจุดที่ดื่มไม่ไหวจริงๆ ควัก 500 หรือ 1,000 จ้างคนอื่นดื่มแก้วเดียวก็เป็นไปได้!

ผู้หญิงในห้องนี้ใครจะต้านทานสิ่งล่อใจนี้ได้

ก็แค่ดื่มเหล้า

ปกติอาจจะวางมาดรักษาภาพพจน์ แต่เวลานี้คงปล่อยผีกันเต็มที่

สุดท้ายต้องเมาเละกันทุกคนแน่...

เกมนี้มันคือการกระชากหน้ากากมนุษย์ออกมาให้เห็นกันจะๆ

เพราะยังสามารถใช้เงื่อนไขอื่นแลกเหล้าได้ เช่น เต้นโชว์ หรือ...

เมื่อเงินสดหกปึกถูกโยนลงบนโต๊ะกระจก หลัวหยางเหลือบไปเห็นสายตาของเกาเจียอวี่ก็รู้ทันทีว่างานเข้าแล้ว

ผู้หญิงคนนี้กำลังร้อนเงิน คืนนี้เธอ...

ดื่มไปสักพัก ความเป็นมนุษย์คงถูกลอกออกจนล่อนจ้อน

บอสฟู่ คุณคงไม่ได้เตี๊ยมกับเถ้าแก่เหลียงเล่นเกมนี้ เพื่อช่วยเถ้าแก่เหลียงลองใจผมหรอกนะ

หลัวหยางไม่กล้าเมาเด็ดขาด ดังนั้นต้องพยายามดื่มให้น้อยที่สุด โดยเฉพาะช่วงแรกๆ

เพราะตอนนี้จ้างคนดื่มแทนแค่แก้วละ 100

เงินก็ไม่ใช่ของตัวเอง เขาเลยไม่ขี้เหนียว ผ่านไปสองรอบ เงินตรงหน้าเหลือไม่ถึง 5,000

ไม่ใช่ว่าแพ้ไปห้าสิบกว่าแก้ว แต่เพราะรอบสองทุกคนเริ่มดื่มไม่ไหว ราคาจ้างดื่มเลยพุ่งไปแก้วละ 200

เหลียงซิงหมินเองสายตาเริ่มเยิ้มแล้ว

มองดูหลัวหยางที่ยังสติดีครบถ้วน เถ้าแก่เหลียงบ่นในใจ ไอ้เด็กแสบ ฉลาดเป็นกรด หลอกยากชะมัด...

ขณะระวังตัวจากเหลียงซิงหมิน หลัวหยางก็คอยจับตาดูเกาเจียอวี่ไปด้วย

สองรอบผ่านไป เธอฟันเงินไปสามพันกว่าแล้ว แต่แก้มสองข้างแดงก่ำ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ตีขึ้นหน้า

รอบที่สามเริ่มขึ้น...

ค่าเฉลี่ย 8.55 ค่อนข้างสูง ปัดเป็น 9 ฟู่ปินเขย่าได้ 3 แต้ม ต้องดื่ม 6 แก้ว

"แก้วละ 300 ใครจะดื่ม!"

หมอนี่จงใจปั่นราคาตลาดให้พัง ขึ้นราคาซะแล้ว

เกาเจียอวี่ยกมือคนแรก "หนูเอาสามแก้ว!"

สามแก้ว เหล้าขาวดีกรีแรงหกเฉียน

พอฟู่ปินปั่นราคา รอบที่สามเลยเข้าสู่ยุคแก้วละ 300

หลัวหยางนิ่งสงบ ถ้าแพ้เกินหนึ่งแก้ว เขาจะควักเงินจ้างดื่มทันที

ก็แค่เล่นๆ น่า ตอนใกล้จบรอบสาม หลัวหยางดวงซวย แพ้รวดเดียวห้าแก้ว

"แก้วละ 500 ใครจะดื่ม!"

"เชี่ย!"

เว่ยเชาผิงเถ้าแก่หยางกวงเรียลเอสเตทดูออกแล้ว หลัวหยางนี่ก็ร้ายไม่เบา

ปั่นราคาแบบนี้ รอบหน้าเริ่มสตาร์ตที่ 500 แน่ๆ เขาที่มีสติดีที่สุด ดื่มเหล้าแล้วยังได้เงินอีก!

พอรอบสุดท้ายเริ่มขึ้น สถานการณ์ก็วุ่นวายไปหมด

สาวๆ ดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่พอเห็นเงินสดก็ตาลุกวาว

กฎการเต้นแลกเหล้าจึงถูกงัดออกมาใช้ ประเด็นคือการเต้นนี้ไม่ใช่แค่เต้นธรรมดาๆ เสียด้วยสิ...

แก้วละ 500... 600... สุดท้ายพุ่งไปถึง 800

หลัวหยางเริ่มทำกำไรแล้ว

เดิมทีเงินสดใกล้หมด แต่เขารับจ้างดื่มไปสองตำลึง ได้เงินคืนมาหกพันกว่า

ดูท่าเกมใกล้จะจบแล้ว หลังจากแพ้ไปหนึ่งตา ต่อให้ราคา 800 ต่อแก้ว หลัวหยางก็ควักเงินจ้างคนอื่นดื่มอย่างไม่ลังเล

"หนูเอาสามแก้ว!"

คนแทบจะฟุบไปกองกับพื้นอยู่แล้ว พอได้ยินราคา 800 ต่อแก้ว เกาเจียอวี่ก็ชูมืออันสั่นเทาขึ้นมาอีกครั้ง

ประเด็นคือเธอดื่มไม่ไหวแล้ว

หัวใจหลัวหยางเต้นแรง ร้องอุทานในใจ แย่แล้ว!

เมาเละขนาดนี้ กรอกเหล้าไม่ลง ร้อยทั้งร้อยเธอต้องออกไปเต้นแน่...

จะแก้เกมยังไงดี ด่วน รอคำตอบออนไลน์!

[จบแล้ว]