บทที่ 13 - เข้าใจผิด

บทที่ 13 - เข้าใจผิด

◉◉◉◉◉

นั่งแท็กซี่กลับมาถึงปากทางย่านการค้าทางทิศใต้ของมหาวิทยาลัย ตอนนี้หลัวหยางหิวจนตาลายแล้ว จึงเลือกร้านบะหมี่เนื้อหลานโจวที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อจัดการมื้อเย็น

"เฮียครับ ขอหมี่เส้นแบนชามใหญ่ เนื้อเปื่อยพิเศษครับ"

เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว ร้านบะหมี่คนเริ่มซา เขาหาที่นั่งแล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

ประชุมเมื่อเช้า ตอนเที่ยงโดนเหลียงซิงหมินลากไปคุยเรื่องฮวงจุ้ยที่ห้องทำงาน ตอนบ่ายก็ต้องไปดูไซต์งาน หนึ่งวันเต็มๆ ที่ไม่มีเวลาดูมือถือเลย

พอเปิดดู... คุณพระ สายไม่ได้รับไม่มี แต่ข้อความเข้านับสิบ ส่วนใหญ่มาจากเพื่อนร่วมห้อง ถามว่าทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง กลับกี่โมง ทันมาเล่นบาสรอบดึกไหม กินมื้อดึกด้วยกันหรือเปล่า...

อีกสองข้อความดันเป็นเจียงเหวินส่งมา

"นายชอบสาว 2D แบบในหนังสือการ์ตูนเหรอ"

"บอกข่าววงในให้นะ คืนนี้ประมาณหนึ่งทุ่ม สาว 2D จะลากฉันไปเดินเล่น ถ้าอยากบังเอิญเจอก็รีบคว้าโอกาสไว้นะ!"

หลัวหยางเบ้ปาก เมินข้อความพวกนั้นแล้วโทรกลับหาลู่ฮ่าว

"เชี่ย เอ้ย ไม่ตอบข้อความเลย นึกว่านายหายสาบสูญไปแล้ว"

"ยุ่งมาทั้งวัน จะเอาเวลาที่ไหนไปเล่นมือถือ เพิ่งกลับมาถึง กำลังกินบะหมี่อยู่ที่ย่านการค้านี่แหละ"

"ป่านนี้เพิ่งกินข้าวเย็น"

ลู่ฮ่าวตกใจ "บริษัทบ้าอะไรวะ ใช้งานเยี่ยงทาสเกินไปแล้ว... ไม่สิ นายกินข้าวเย็นตอนนี้ แล้วมื้อดึกจะยัดลงเหรอ"

ใช้งานเยี่ยงทาส?

ยังไม่เคยโดนสังคมทุบตีสินะ ภายใต้การแข่งขันที่ดุเดือด การทำงานแบบ 996 ต่างหากคือเรื่องปกติ

นักศึกษานี่แหละคือกลุ่มคนที่มีความสุขที่สุดแล้ว

หลัวหยางเดาะลิ้น "บิดาจะหิวตายอยู่แล้ว จะให้รอไปกินมื้อดึกได้ไงไหว"

"รอเดี๋ยว นายแค่กินรองท้องไปก่อน ฉันจะไปลากเจ้าสองกับเจ้าสี่ออกไป เดี๋ยวเราเริ่มกินมื้อดึกกันเร็วหน่อย"

ลู่ฮ่าวตะโกนมาในสาย "ที่เดิมนะ ร้านปิ้งย่าง!"

"...ก็ได้ พวกนายรีบหน่อยละกัน"

ระหว่างคุย บะหมี่ชามใหญ่ที่สั่งก็ยกมาเสิร์ฟ

น้ำซุปเก่าแก่ใสแจ๋ว เส้นบะหมี่เรียวบางดุจใบกุยช่าย เนื้อวัวแล่บางๆ กลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

"เสียดายชะมัด"

เดี๋ยวต้องไปกินมื้อดึกต่อ เขาเลยซดน้ำซุปไปแค่สองคำเพื่ออุ่นท้อง แล้วคีบเนื้อวัวในชามกิน

ผ่านไปไม่กี่นาที หลัวหยางเดินออกจากร้านบะหมี่ มุ่งหน้าไปยังร้านบาร์บีคิวขาประจำของพวกเขาสี่คน

"หลัวหยาง!"

ตอนที่มองเห็นป้ายร้านบาร์บีคิว เสียงเรียกใสๆ ก็ดังมาจากฝั่งตรงข้ามถนน หลัวหยางหันไปมอง คนที่ทักทายเขาคือคู่หูสาวสวยต่างไซซ์

"ซวยแล้ว ลู่หยวนหยวนกับเจียงเหวิน!"

พอเห็นทั้งสองคน ความคิดแรกในหัวหลัวหยางคือซวยแล้ว

เขาเพิ่งนึกถึงข้อความที่อ่านในร้านบะหมี่เมื่อกี้ได้ เจียงเหวินบอกไว้ว่าจะออกมาเดินเล่นตอนหนึ่งทุ่ม

นี่จะไม่กลายเป็นการเข้าใจผิดว่าเขาตั้งใจมา "บังเอิญเจอ" หรอกนะ

เป็นไปตามคาด หลัวหยางเหลือบเห็นมุมปากของเจียงเหวินยกยิ้มอย่างรู้ทัน

"บังเอิญจังนะ มาเดินเล่นเหรอ"

ไม่ทักไม่ได้ หลัวหยางจำต้องตอบกลับไปแห้งๆ

ในสายตาเขา เจียงเหวินจูงมือลู่หยวนหยวนเดินเข้ามา เหมือนแม่จูงลูกสาว

"ใช่ บังเอิญจริงๆ ผ่านไปไม่ถึง 24 ชั่วโมงก็เจอกันอีกแล้ว"

เจียงเหวินพูดประโยคที่มีแค่เธอกับหลัวหยางเข้าใจ กะพริบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์ "แต่งตัวแบบนี้ เพิ่งเลิกงานพาร์ตไทม์มาเหรอ เสื้อผ้ายังไม่กลับไปเปลี่ยนที่หอเลยนี่..."

"หะ?"

ลู่หยวนหยวนมองหลัวหยางอย่างแปลกใจ "นายบอกว่าไปทำงานพาร์ตไทม์บริษัทอสังหาฯ ไม่ใช่เหรอ เลิกงานดึกขนาดนี้เลยหรือ"

"ช่วงบ่ายไปทำธุระที่โครงการเขตจินซาน ขากลับเจอรถติดช่วงเย็น เลยเลยเวลาข้าวเย็นไปหน่อย"

"นี่นายกำลังจะไปกินข้าวเย็นเหรอ"

"อืม เดิมทีสั่งบะหมี่ที่ร้านข้างหน้าไว้แล้ว แต่พวกที่หอโทรมาบอกว่าจะกินมื้อดึก ก็เลยต้องรวบยอดสองมื้อเป็นมื้อเดียว"

หลัวหยางชี้ไปที่ร้านบาร์บีคิวข้างตัว "อีกสามคนกำลังตามมา จะกินด้วยกันไหม"

"หา?"

ลู่หยวนหยวนมองป้ายร้านแล้วรีบโบกมือ "ไม่เอาดีกว่า พวกเราเพิ่งกินข้าวเย็นมาเมื่อกี้นี้เอง"

เจียงเหวินยืนอยู่ข้างๆ ส่งสายตายิ้มๆ เหมือนไม่ยิ้ม เธอไม่เชื่อคำแก้ตัวของหลัวหยางหรอก หลอกลู่หยวนหยวนน่ะได้ แต่อย่ามาหลอกเธอเสียให้ยาก

"ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง"

เพื่อลงโทษคนนิสัยไม่ดีที่ไม่ยอมตอบข้อความเมื่อคืน เจียงเหวินตัดสินใจจะกระชากหน้ากากหลัวหยาง เธอจึงจงใจถ่วงเวลา

"รายงานตัวที่ฝ่ายบุคคล เข้าฟังการประชุม ตามเถ้าแก่ไปดูหน้างาน... เน้นดูเยอะๆ พูดน้อยๆ"

เจียงเหวินเล่นละครได้แนบเนียนเกินไป หลัวหยางเลยไม่ทันสังเกตเห็นเจตนาร้ายของเธอ

เดิมทีลู่หยวนหยวนว่าจะไปแล้ว พอได้ยินหัวข้อสนทนานี้ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอีก

เพราะงานพาร์ตไทม์ของหลัวหยางต่างจากนักศึกษาทั่วไป ดูคล้ายกับการฝึกงานของพวกปีสี่ เธอเลยถามอย่างสนใจว่า "หลัวหยาง เขาว่าสังคมการทำงานมันโหดร้าย เด็กใหม่จะโดนพนักงานเก่ากดหัว วันนี้นายเจอเรื่องพวกนี้บ้างไหม"

เอ่อ...

ดูท่าแม่หนูคนนี้จะไม่ได้อ่านแค่การ์ตูน แต่อ่านนิยายชิงดีชิงเด่นในวังหลังมาด้วย

ถ้าไม่ขัดผลประโยชน์ ใครจะมาหาเรื่องให้ปวดหัว

"ก็โอเคนะ ยังไงฉันก็เป็นผู้ช่วยเถ้าแก่ คนสนิทฮ่องเต้ ใครจะกล้ามาหาเรื่องล่ะ"

ตอนพูดประโยคนี้ หลัวหยางแอบด่าในใจว่า ยกเว้นเถ้าแก่เหลียง!

"หยวนหยวน เธอประเมินหลัวหยางต่ำไปแล้ว เขาเป็นถึงผู้ช่วยที่เถ้าแก่ใหญ่หมายตาเชียวนะ"

เจียงเหวินชี้ไปที่สัญญาจ้างที่เสียบคาอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็กของหลัวหยาง "ผู้ช่วยหลัว ช่วงพาร์ตไทม์ได้เงินเดือนเท่าไหร่คะ"

ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ

ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของลู่หยวนหยวน หลัวหยางดึงสัญญาที่ม้วนอยู่ออกมาส่งให้ "เอ้า!"

"เชี่ย เจ้าสามนายนัดสาวสวยมาด้วยนี่หว่า!"

ตอนที่ลู่หยวนหยวนรับสัญญาไป เสียงของลู่ฮ่าวก็ดังมาจากด้านหลัง "พวกนายไปแอบกิ๊กกั๊กกันตอนไหนเนี่ย"

สมกับเป็นมนุษย์ทองคำที่ครองความโสดจนเรียนจบในชาติที่แล้วจริงๆ

"ลูกพี่ พูดไม่เป็นก็พูดให้น้อยหน่อย"

เสียงฉางเซิ่งดังตามมาติดๆ "ดูปราดเดียวก็รู้ว่าบังเอิญเจอ"

หมอนี่เดาถูกเผง

"เอ๊ะ เจียอวี่ไม่ได้มาด้วยเหรอ"

เจียงเหวินยิ้ม "เจียอวี่มีธุระที่โรงเรียน ฉันกับหยวนหยวนออกมาเดินเล่น ก็เลยบังเอิญเจอหลัวหยางพอดี"

มีธุระ... สงสัยจะนัดเดตกับคนอื่นมากกว่ามั้ง

หลัวหยางเหลือบมองเจียงเหวิน เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องกับเกาเจียอวี่ ถึงจะร้ายไปหน่อย แต่ก็เข้าข้างคนกันเอง ไม่ถือว่าผิด

"ดูอะไรกันอยู่"

พอเดินเข้ามาใกล้ ลู่ฮ่าวกอดคอหลัวหยาง ส่วนฉางเซิ่งมองลู่หยวนหยวนด้วยความสงสัย

เพราะตอนนี้เธอกำลังอ้าปากกว้างเป็นรูปตัว O ด้วยความตกใจจนหุบไม่ลง บวกกับหน้าตาเด๋อด๋าดูน่ารัก ดึงดูดสายตามาก

เจียงเหวินก็สังเกตเห็น จึงชะโงกหน้าไปดูแวบหนึ่ง แล้วก็ต้องตะลึงงัน ครู่ต่อมาก็เงยหน้ามองหลัวหยางด้วยความประหลาดใจ

"ขอฉันดูมั่งสิ"

ฉางเซิ่งคันหัวใจยิกๆ อดรนทนไม่ไหวขอจากลู่หยวนหยวน

ลู่หยวนหยวนยังไม่หายตกใจ เลยยื่นสัญญาให้ฉางเซิ่งไปตามสัญชาตญาณ

"สัญญาจ้าง?"

ฉางเซิ่งชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็โดนดาเมจกระแทกหน้าเข้าอย่างจัง

นี่มันสัญญาจ้างระยะเวลาสามปี ระบุตำแหน่งผู้ช่วยประธานกรรมการ ช่องเงินเดือนระบุตัวเลข 30,000

[จบแล้ว]