บทที่ 48 - โอกาสแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

บทที่ 48 - โอกาสแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หนิวขุยไม่ได้ปฏิเสธคำเชิญของตี้จวินโดยตรง แต่ยิ้มแล้วเอ่ยถามตี้จวินกลับไปว่า "องค์จักรพรรดิอสูร ไม่ทราบว่าท่านมีความเห็นอย่างไรกับโชคชะตาของเผ่ามนุษย์"

เจอคำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของหนิวขุย ตี้จวินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหนิวขุยคือพระอาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามนุษย์ ก็เข้าใจได้

เขาจึงตอบกลับไปว่า "แม้เผ่ามนุษย์จะถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเจ้าแม่หนี่วา อริยเจ้าแห่งเผ่าอสูรของข้า แต่ร่างกายของมนุษย์นั้นอ่อนแอเกินไป เกรงว่าจะยากที่จะทำการใหญ่ได้"

เป็นไปตามที่หนิวขุยคาดไว้ ในสายตาของตี้จวิน เผ่ามนุษย์ก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยไร้ค่า หรือพูดให้ถูกคือ ในบางสถานการณ์ มนุษย์ก็เป็นเพียงอาหารของเผ่าอสูรเท่านั้น

แต่หนิวขุยก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรกับตี้จวิน เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วกล่าวว่า "ข้ารับปากเจ้าแม่หนี่วาว่าจะปกป้องเผ่ามนุษย์ หากยังไม่สามารถช่วงชิงพื้นที่สำหรับอยู่อาศัยให้เผ่ามนุษย์ในโลกบรรพกาลนี้ได้ ข้าจะทิ้งเผ่ามนุษย์ไปได้อย่างไร"

คำพูดของหนิวขุยเท่ากับเป็นการปฏิเสธคำเชิญของตี้จวินทางอ้อม แต่ตี้จวินก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร เพราะที่เขาเชิญหนิวขุยเข้าร่วมเผ่าอสูร ก็เป็นเพียงการพูดชวนตามมารยาทเท่านั้น

แต่ฝูซีที่อยู่ข้างๆ กลับสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยกับหนิวขุยว่า "สหายธรรมหนิวขุย อาตมาเคยคำนวณทำนายโชคชะตาของเผ่าอสูรอยู่หลายครั้ง น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเลือนรางยิ่งนัก มิสู้สหายธรรมหนิวขุยช่วยทำนายโชคชะตาให้เผ่าอสูรสักครั้ง ถือเสียว่าผูกมิตรไมตรีกับเผ่าอสูรดีหรือไม่"

หนิวขุยอยากจะหนีให้ห่างจากเผ่าอสูรใจจะขาด จะไปอยากผูกมิตรไมตรีอะไรด้วยเล่า แต่ในเมื่อฝูซีเอ่ยปากขอร้อง หากปฏิเสธไปตรงๆ ก็จะเป็นการหักหน้าฝูซีเกินไป

ด้วยความจำใจ เขาจึงถอนหายใจแล้วพยักหน้า "ในเมื่อสหายธรรมฝูซีเอ่ยปาก ข้าก็คงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เพียงแต่วิชาการคำนวณทำนายของข้า ยังด้อยกว่าสหายธรรมฝูซี เกรงว่าอาจจะมองไม่เห็นอะไรมากนัก"

สำหรับความถ่อมตัวของหนิวขุย ฝูซีเพียงยิ้มบางๆ แล้วหันไปพูดกับตี้จวินที่อยู่ข้างๆ ว่า "สหายธรรมตี้จวิน รบกวนท่านนำแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูออกมา ให้สหายธรรมหนิวขุยยืมใช้สักครู่เถิด"

ตี้จวินคาดไม่ถึงว่าฝูซีจะให้ตนเอาแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูให้หนิวขุยยืม แต่เมื่อฝูซีเอ่ยปาก ตี้จวินก็ปฏิเสธลำบาก อีกอย่างหนิวขุยกำลังจะทำนายโชคชะตาให้เผ่าอสูร เขายิ่งไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ทันใดนั้นเขาจึงโบกมือไปเบื้องหน้า ส่งแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูไปลอยอยู่ตรงหน้าหนิวขุย

มองดูสมบัติวิเศษตรงหน้า หนิวขุยได้แต่รำพึงในใจ "สมกับเป็นสมบัติวิเศษระดับยอดเยี่ยม แผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซู เพียงแค่ปรากฏต่อหน้า ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาแล้ว"

"ในเมื่อมีโอกาสได้ทำความเข้าใจแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซู ธรรมดาว่าย่อมต้องไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป หากถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจค่ายกลเหอลั่วระดับก่อนกำเนิดได้ นั่นคือกำไรมหาศาลจริงๆ"

คิดได้ดังนั้น หนิวขุยก็ไม่เกรงใจ รับแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูมาถือไว้ในมือ แล้วเริ่มวางท่าทางขึงขัง เตรียมใช้อุปกรณ์นี้ทำนายโชคชะตาให้เผ่าอสูร

วินาทีต่อมา ลายยันต์หยินหยางแปดทิศก็ลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนวนอยู่เหนือศีรษะของหนิวขุยไม่หยุด ปราณหยินหยางไหลรินลงมาจากลายยันต์แปดทิศ ห่อหุ้มตัวหนิวขุยและแผนภาพแม่น้ำตำราลั่วซูเอาไว้ภายใน

จากนั้น ปราณหยินหยางก็เริ่มแปรเปลี่ยน ก่อตัวเป็นแม่น้ำสายใหญ่สองสาย ส่วนหนิวขุยในเวลานี้ ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในแม่น้ำสองสายนั้น ดูศักดิ์สิทธิ์จนมิอาจล่วงเกิน

ภาพนี้ทำให้ฝูซีตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม "นี่มันสายธารแห่งกาลเวลาและโชคชะตา นึกไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปแค่พันกว่าปี สหายธรรมหนิวขุยจะสามารถควบคุมสายธารแห่งกาลเวลาได้แล้ว"

"อาศัยสายธารแห่งกาลเวลาและโชคชะตา มาทำนายโชคชะตาของเผ่าอสูร คาดว่าครั้งนี้หนิวขุยจะต้องมองเห็นภาพรวมของโชคชะตาเผ่าอสูรได้อย่างแน่นอน ซึ่งนั่นจะเป็นประโยชน์มหาศาลต่อการพัฒนาของเผ่าอสูรในอนาคต"

หารู้ไม่ว่าหนิวขุยในตอนนี้ ไม่ได้กำลังทำนายโชคชะตาให้เผ่าอสูรเลยสักนิด แต่กำลังอาศัยการอำพรางของลายยันต์หยินหยางแปดทิศ ลักลอบทำความเข้าใจค่ายกลเหอลั่วระดับก่อนกำเนิดที่ซ่อนอยู่ในแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูต่างหาก

แผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซู คือภาพย่อส่วนของสัจธรรมแห่งฟ้าดิน การทำความเข้าใจค่ายกลผ่านสมบัตินี้ ก็เหมือนกับการหาเส้นทางสู่สัจธรรมในเขาวงกตที่มองไม่เห็น

แผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซู ประกอบด้วย โปยกั่วย หรือลักษณ์ทั้งแปด ได้แก่ เฉียน คุน เจิ้น ซวิ่น ข่าน หลี เกิ้น ตุ้ย ซึ่งเป็นตัวแทนของปรากฏการณ์ธรรมชาติแปดอย่าง คือ ฟ้า ดิน สายฟ้า ลม น้ำ ไฟ ภูเขา และบึง ภายในนั้นแฝงไว้ด้วยความลับของจักรวาล

ส่วนค่ายกลเหอลั่วระดับก่อนกำเนิด คือการแสดงผลทางค่ายกลของแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซู เป็นค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่ง สามารถต้านทานการโจมตีจากภายนอกได้ จุดศูนย์กลางของค่ายกลเหอลั่ว ก็คือจุดไท่จี๋ในแผนภาพ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญ

ในค่ายกล จุดไท่จี๋จะถูกวางไว้บนฐานค่ายกลที่มั่นคง สามารถดูดซับพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ สร้างสนามพลังอันแข็งแกร่ง ปกป้องค่ายกลทั้งหมดจากการรบกวนภายนอก

ทว่า การจะสร้างค่ายกลเหอลั่วระดับก่อนกำเนิด จำต้องใช้พลังงานมหาศาล มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้ และต้องทำความเข้าใจแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูอย่างลึกซึ้ง จึงจะเข้าถึงแก่นแท้ของค่ายกลนี้ได้

นั่นหมายความว่า การที่หนิวขุยจะทำความเข้าใจค่ายกลในแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูให้ได้ในเวลาสั้นๆ นั้น เป็นไปไม่ได้เลย หรือต่อให้จะใช้วิธีท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง ก็ยังทำไม่ได้

เรื่องนี้ทำให้หนิวขุยเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา "หยวนสื่อเทียนจุนบรรลุธรรมเป็นอริยเจ้า จะต้องเทศนาธรรมให้ผู้มาร่วมงานฟังเป็นเวลาหนึ่งพันปี และตี้จวินจะไม่มีทางพลาดโอกาสนี้แน่ ข้าจะถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ จนกว่าหยวนสื่อเทียนจุนจะเริ่มเทศนาธรรมดีหรือไม่"

"แบบนี้ หากตี้จวินอยากไปฟังธรรม ก็จำต้องทิ้งแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูไว้ที่ข้าก่อน แล้วข้าก็จะมีเวลาหนึ่งพันปีเต็มๆ ในการทำความเข้าใจค่ายกลเหอลั่วระดับก่อนกำเนิด"

คิดได้ดังนั้น หนิวขุยก็ลงมือทันที เขาเร่งพลังลายยันต์หยินหยางแปดทิศ ทำให้สายธารแห่งกาลเวลาและโชคชะตาที่ปรากฏออกมาดูซับซ้อนลึกลับยิ่งขึ้น ชั่วพริบตา ทั่วทั้งตำหนักปี้โหยวก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันลี้ลับที่มิอาจสอดแนมได้

พร้อมกันนั้น แผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูก็เปล่งแสงเจิดจรัส เริ่มสอดประสานเข้ากับสายธารแห่งกาลเวลาและโชคชะตา ราวกับว่าทั้งสามสิ่งได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในวินาทีนี้ ใครคิดจะแยกพวกมันออกจากกัน ย่อมเป็นไปไม่ได้

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ตี้จวินที่ไม่เชี่ยวชาญวิชาการคำนวณทำนาย ถึงกับตื่นตะลึง จนต้องกระซิบถามฝูซีเบาๆ ว่า "สหายธรรมฝูซี ท่านเชี่ยวชาญการทำนาย ท่านคิดว่าสหายธรรมหนิวขุยจะสามารถทำนายโชคชะตาของเผ่าอสูรข้าได้หรือไม่"

ฝูซีพยักหน้าอย่างมั่นใจ "คราวก่อนสหายธรรมหนิวขุยทำนายโชคชะตาเผ่ามนุษย์ เพียงแค่กระตุ้นสายธารแห่งโชคชะตา ก็ทำให้อาตมาได้รับประโยชน์มหาศาลแล้ว"

"คราวนี้สหายธรรมหนิวขุยถึงกับกระตุ้นทั้งสายธารแห่งกาลเวลาและสายธารแห่งโชคชะตาพร้อมกัน เพื่อทำนายให้เผ่าอสูร แถมยังมีแผนภาพแม่น้ำและตำราลั่วซูช่วยเสริม อาตมาเชื่อมั่นว่าอีกไม่นาน สหายธรรมหนิวขุยจะต้องล่วงรู้โชคชะตาของเผ่าอสูรแน่"

ได้ยินฝูซียืนยันเช่นนี้ ใบหน้าของตี้จวินก็ฉายแววคาดหวัง แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ตี้จวินกลับเริ่มร้อนใจ

"สหายธรรมฝูซี นี่ก็ผ่านไปเจ็ดปีแล้ว ไม่รู้ว่าสหายธรรมหนิวขุยยังต้องใช้วลานานแค่ไหน เวลาที่อริยเจ้าหยวนสื่อจะเทศนาธรรม ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนะ"

[จบแล้ว]