บทที่ 43 - สำนักสกัดสวรรค์เริ่มหวั่นไหว

บทที่ 43 - สำนักสกัดสวรรค์เริ่มหวั่นไหว

"ท่านประมุข ข้าน้อยขอตัวลาไปก่อน"

อ้าวปิ่งรู้หน้าที่ รีบถอยฉากออกไปอย่างรู้งาน

"ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ศิษย์เจทั้งหลายมาหาข้าด้วยเรื่อง..."

เย่ อู้ เอ่ยถาม

"เรื่องตำแหน่งเทพบนสวรรค์น่ะสิ"

ปี้เซียวโพล่งขึ้นมาเป็นคนแรก น้ำเสียงร้อนรนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

"พลังที่ได้จากตำแหน่งเทพมันเจ๋งขนาดนั้นจริงเหรอ"

"หรือว่าเป็นเพราะเจ้าเป็นถึงหนึ่งในหกราชันย์สวรรค์ ก็เลยได้บัฟพิเศษกว่าชาวบ้านเขา"

"ใช่ๆๆ ศิษย์น้องเล็ก ช่วยแถลงไขให้ฟังหน่อย"

จ้าวกงหมิงก็ผสมโรงถามด้วยความตื่นเต้น

การต่อสู้ระหว่างเย่ อู้ กับเซียนงาขาวเมื่อครู่ ทำเอาเขาตะลึงไปเลย

"แน่นอนครับ เผลอๆ อาจจะแรงกว่าที่ศิษย์พี่ปี้เซียวจินตนาการไว้ซะอีก"

"ตอนที่สู้กับศิษย์พี่เซียนงาขาว ผมยังไม่ได้ใช้พลังจากตำแหน่งเทพเต็มที่เลยนะ"

"ถ้าอำนาจแห่งมหาจักรพรรดิจื่อเวยถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด ศิษย์พี่เซียนงาขาวคงไม่ใช่แค่บาดเจ็บสาหัส แต่คงกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว"

พูดไปเย่ อู้ ก็สาธิตให้ดูทันที สายฟ้าเทพพิสุทธิ์ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือขวา

จากนั้นอำนาจแห่งมหาจักรพรรดิจื่อเวยก็ถูกอัดฉีดเข้าไปในสายฟ้านั้น

อานุภาพทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

แม้จะเป็นแค่ก้อนแสงเล็กๆ แต่พลังทำลายล้างที่อัดแน่นอยู่ภายใน ทำเอาตั่วเป่าและคนอื่นๆ หน้าถอดสี

"เป็นไปไม่ได้! พลังระดับนี้มัน... แตะขอบเขตเสมือนต้าหลัวแล้ว!"

ตั่วเป่าอุทานลั่น

เสมือนต้าหลัว หมายถึงผู้ที่ระดับพลังยังไม่ถึงขั้นต้าหลัวจินเซียน แต่สามารถสำแดงพลังที่สัมผัสขอบเขตของต้าหลัวได้

ไม่ใช่ต้าหลัวตัวจริง

แต่ก็เป็นยอดฝีมือที่มีคุณสมบัติบางอย่างของต้าหลัว

พลังระดับเสมือนต้าหลัว เพียงพอที่จะสร้างบาดแผลให้กับต้าหลัวจินเซียนระดับต้นได้แล้ว

จินหลิงเซิ่งหมู่และคนอื่นๆ ต่างจ้องมองลูกบอลสายฟ้าในมือเย่ อู้ ตาไม่กะพริบ

"ศิษย์น้องเล็ก ขอพี่ลองทดสอบความแรงของสายฟ้านี้หน่อยได้ไหม"

จินหลิงเซิ่งหมู่ยื่นมือออกมา

"ระวังตัวด้วยนะครับศิษย์พี่"

เย่ อู้ ปล่อยมือ ลูกบอลสายฟ้าเทพพิสุทธิ์ร่วงลงมา ประกายไฟฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมจะระเบิดออกทุกทิศทาง

มิติรอบข้างสั่นสะเทือนเหมือนจะฉีกขาด

พลังทำลายล้างระดับเสมือนต้าหลัวที่ถูกบีบอัดเป็นก้อนเล็กๆ เวลาเบิดออกมา ย่อมรุนแรงกว่าปกติหลายเท่า

ถ้าต้าหลัวจินเซียนโดนเข้าไปจังๆ ก็อาจตัวทะลุได้

ตั่วเป่าและคนอื่นๆ ขมวดคิ้ว เตรียมกางม่านพลังป้องกัน แต่จินหลิงเซิ่งหมู่คว้าหมับเข้าที่ลูกบอลสายฟ้านั้น

ตูม!

สายฟ้าระเบิดคามือจินหลิงเซิ่งหมู่ ราวกับโลกาวินาศขนาดย่อม มิติสั่นไหวรุนแรง

แต่พลังทำลายล้างทั้งหมดกลับถูกจินหลิงเซิ่งหมู่ควบคุมไว้อย่างเบ็ดเสร็จในกำมือ ไม่เล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว

"สมกับเป็นศิษย์พี่จินหลิง การควบคุมพลังยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ"

"ระดับต้าหลัวนี่มันคนละเรื่องเลย ข้าในตอนนี้ยังเทียบไม่ติดฝุ่น"

เย่ อู้ เอ่ยชมจากใจจริง

เขารู้ดีว่าสายฟ้านั้นแรงแค่ไหน

สามารถเป่าต้าหลัวทั่วไปให้บาดเจ็บได้

แต่พอมาอยู่ในมือจินหลิงเซิ่งหมู่ กลับกลายเป็นแค่ประทัดลูกหนึ่ง

ความห่างชั้นมันชัดเจนมาก

"แรงกว่าที่คิดไว้นิดหน่อย ถ้าต้าหลัวระดับล่างโดนเข้าไปคงเจ็บตัวแน่ ส่วนระดับไท่อี้ ถ้ายังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์ โอกาสรอดแทบเป็นศูนย์ ต่อให้เป็นไท่อี้ขั้นสมบูรณ์ ก็อาการร่อแร่เกือบตาย"

จินหลิงเซิ่งหมู่ประเมินผล ยืนยันความร้ายกาจของสายฟ้า

"ศิษย์น้องเล็กอย่าถ่อมตัวไปเลย จินเซียนที่ปล่อยพลังสายฟ้าได้ขนาดนี้ ทั่วทั้งโลกหล้าหาตัวจับยาก"

จินหลิงเซิ่งหมู่พูดความจริง

"แม้พลังจากตำแหน่งเทพจะมีส่วนช่วยเยอะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพื้นฐานวิชาสายฟ้าของเจ้าก็แน่นปึ้ก"

"ไม่งั้นต่อให้มีอำนาจมหาจักรพรรดิหนุนหลัง เจ้าก็คงควบคุมพลังระดับนี้ไม่ได้ละเอียดขนาดนี้หรอก"

จินหลิงเซิ่งหมู่ไม่ใช่คนตาถั่ว เธอมองทะลุถึงแก่นแท้

ตั่วเป่าตาลุกวาวด้วยความสนใจ "พูดแบบนี้ แสดงว่าตำแหน่งเทพบนสวรรค์ไม่ใช่ของไก่กา แต่มีประโยชน์มหาศาลแม้กระทั่งกับระดับต้าหลัวอย่างพวกเราสินะ"

"ใช่ เราดูแคลนตำแหน่งเทพเกินไปแล้ว"

"มิน่าล่ะ ตอนที่ปู่หงจวินคัดเลือกจักรพรรดิสวรรค์ในตำหนักม่วง เหล่ามหาเซียนถึงได้แย่งกันแทบตาย ผลประโยชน์มันมหาศาลขนาดนี้นี่เอง"

จินหลิงเซิ่งหมู่ถอนหายใจ พวกเขามองพลาดไปจริงๆ

และเริ่มเกิดความลังเลใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"เสียดายที่สวรรค์ดันตกไปอยู่ในมือของเด็กรับใช้อย่างเฮ่าเทียน ถ้าพวกเราไปรับตำแหน่ง ก็เท่ากับต้องไปเป็นลูกน้องเฮ่าเทียนน่ะสิ"

จ้าวกงหมิงพูดแทรกขึ้นมา

ตั่วเป่าและคนอื่นๆ เงียบกริบทันที นี่คือสาเหตุหลักที่ศิษย์สามสำนักไม่ยอมขึ้นสวรรค์

พอคิดว่าจะต้องไปก้มหัวให้เด็กรับใช้ มันก็ทำใจไม่ได้จริงๆ

โอ้โห

ขนาดตั่วเป่ายังเริ่มหวั่นไหวกับตำแหน่งเทพแล้ว

นี่เป็นสิ่งที่เย่ อู้ คาดไม่ถึง ในไทม์ไลน์เดิม ตั่วเป่าและพรรคพวกไม่เคยสนใจสวรรค์เลยสักนิด

เย่ อู้ แอบยิ้มในใจ ไม่เสียแรงที่เล่นละครฉากใหญ่

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของศิษย์มหาเซียน ก็ยังเป็นกำแพงกั้นอยู่

"ต้องสุมไฟเพิ่มอีกหน่อย"

"ข้อดีของตำแหน่งเทพ ไม่ได้มีแค่พลังบัฟนะครับ แต่ยังมีสวัสดิการด้านอื่นๆ อีกเพียบ"

เย่ อู้ ยิ้มร้าย แล้วงัดเอาสิทธิพิเศษต่างๆ ของตำแหน่งมหาจักรพรรดิจื่อเวยออกมาโชว์ให้ดูทีละข้อ

"ตอนนี้พวกศิษย์พี่คิดว่าไงครับ?"

"ตำแหน่งเทพยังหอมหวนอยู่ไหม?"

"แล้วใครบอกว่าขึ้นสวรรค์แล้วต้องฟังคำสั่งเฮ่าเทียนทุกอย่าง?"

"เราใช้วิธี 'รับราชโองการแต่ไม่เข้าเฝ้า' ก็ได้นี่ครับ"

"หรือไม่ก็ไปเป็นเทพว่างงาน กินเงินเดือนฟรีๆ"

"รับแต่ผลประโยชน์ ส่วนจะทำงานหรือไม่ค่อยดูหน้างานอีกที ทำพอเป็นพิธีให้ผ่านๆ ไป รักษาหน้ากันไว้ก็พอ"

เย่ อู้ เสนอไอเดียสุดบรรเจิด ทำเอาตั่วเป่าและคนอื่นๆ พยักหน้าหงึกหงัก

"ถ้าทำแบบนั้นได้ ก็ถือว่าน่าสน"

พูดตามตรง พอเห็นสิทธิพิเศษที่เย่ อู้ เอามาโชว์ พวกตั่วเป่าก็ใจสั่นระริก

อำนาจเหล่านั้นมันเย้ายวนเกินไป และเกื้อหนุนการบำเพ็ญเพียรของพวกเขาได้เป็นอย่างดี

ถ้าเป็นคนทั่วไป ถึงได้ตำแหน่งไปก็คงใช้ได้ไม่เต็มที่

เพราะบารมีไม่ถึง อาจโดนคนอื่นหมั่นไส้หาว่าเป็นแค่หัวโขน

แต่พวกเขาน่ะเหรอ?

พวกเขาคือศิษย์สำนักสกัดสวรรค์ สำนักอันดับหนึ่งแห่งยุคเชียวนะ!

ใครหน้าไหนจะกล้าไม่ให้เกียรติ?

อย่างเย่ อู้ ที่มีอำนาจสั่งการทวยเทพ

ด้วยระดับพลังตอนนี้ เทพองค์อื่นอาจไม่เห็นหัว

แต่ถ้ามีสำนักสกัดสวรรค์หนุนหลัง สถานการณ์จะพลิกทันที

เหมือนที่เย่ อู้ ขู่เจ้าสมุทรนั่นแหละ มหาจักรพรรดิจื่อเวยอาจจัดการไม่ได้ แต่ศิษย์น้องเล็กแห่งสำนักสกัดสวรรค์จัดการได้แน่นอน

"แต่ว่า ตำแหน่งใหญ่ๆ บนสวรรค์ที่เหมาะกับพวกเรา มันมีไม่เยอะนะสิ"