บทที่ 19 - ตะวันตกนี่มันขมขื่นจริงๆ

บทที่ 19 - ตะวันตกนี่มันขมขื่นจริงๆ

หนานจี๋เซียนเวิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเจ็บแค้น

โบราณว่าตบหัวอย่าลูบหลัง แต่พฤติกรรมของเฮ่าเทียนในตอนนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการขี่คอแล้วถ่ายอุจจาระรดหัวกันชัดๆ

รังแกกันเกินไปแล้ว

"ในเมื่อฝ่าบาททรงเชิญ ข้าหนานจี๋ก็มิกล้าปฏิเสธ"

แม้ในใจของหนานจี๋เซียนเวิงอยากจะสะบัดก้นเดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ร่างกายก็ยังจำใจต้องเดินตรงเข้าไปยังตำหนักหลิงเซียว

เฮ่าเทียนคือประมุขแห่งสามโลกในนาม ส่วนเขาเองก็รับตำแหน่งหนึ่งในหกราชันย์สวรรค์ ขืนหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ มีหวังได้โดนชาวบ้านนินทาเสียๆ หายๆ แน่

มุมปากของเฮ่าเทียนยกยิ้มขึ้นมาจางๆ การมาถึงของหนานจี๋เซียนเวิงนั้น เขาจับสัมผัสได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ที่แกล้งทำเป็นเงียบ แล้วรอจังหวะให้อีกฝ่ายกำลังจะหันหลังกลับค่อยเอ่ยปากเรียก ก็เพื่อจังหวะเมื่อกี้นี้แหละ

ยั่วโมโหหนานจี๋เซียนเวิงเล่น

ถึงมันจะไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้หนานจี๋เซียนเวิง แต่มันทำให้เขาได้ระบายความอัดอั้นตันใจ

ความสะใจสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

ใครใช้ให้พวกสำนักอธิบายธรรมชอบกดขี่ข่มเหงจิตใจเขามาตลอดเล่า

ในเวลานี้ เย่ อู้ไม่เพียงแต่ได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งเทพเท่านั้น ณ ห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ท่ามกลางความโกลาหลของจักรวาล ดวงดาวนับล้านดวงพลันเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า ระเบิดพลังดาราที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

โดยเฉพาะดาวจื่อเวยที่ระเบิดปราณม่วงอันทรงพลัง พุ่งข้ามห้วงมิติมายังสวรรค์

ปราณม่วงก่อตัวเป็นมงกุฎ แสงดาวถักทอเป็นอาภรณ์ สวมใส่ลงบนร่างของเย่ อู้

นี่คือ ชุดคลุมดารา

อาภรณ์ประจำตำแหน่งของมหาจักรพรรดิจื่อเวยแห่งขั้วเหนือ เป็นคำอวยพรจากดวงดาวนับล้านล้านดวงที่มีต่อราชาผู้ยิ่งใหญ่ของพวกมัน

แม้มันจะไม่ใช่สมบัติวิเศษโดยกำเนิด

แต่ในแง่ของอานุภาพ มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าสมบัติวิเศษบางชิ้นเสียอีก

มันช่วยให้ผู้สวมใส่สามารถดึงพลังจากดวงดาวนับล้านมาใช้ได้ทุกที่ทุกเวลา โดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนใดๆ

ความเปลี่ยนแปลงในห้วงจักรวาลนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้มีอิทธิฤทธิ์ทั่วหล้าได้ทันที พวกเขาต่างพากันเพ่งมองและเริ่มคำนวณชะตาฟ้า

อยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้จักรวาลสั่นสะเทือนได้ขนาดนี้

วินาทีถัดมา เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างก็เบิกตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง

ดวงดาว มีเจ้าของแล้ว

ตำแหน่งมหาจักรพรรดิจื่อเวยแห่งขั้วเหนือ หนึ่งในหกราชันย์สวรรค์ มีคนขึ้นไปนั่งบัลลังก์แล้ว

แถมคนคนนั้น ยังเป็นคนที่พวกเขาคุ้นหน้าคุ้นตากันดีในช่วงนี้

ศิษย์คนเล็กของเจ้าสำนักทงเทียนคนนี้ ช่างสรรหาเรื่องมาให้ประหลาดใจได้ตลอดจริงๆ

ณ ตำหนักปี้โหยว เจ้าสำนักทงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นสั่นสะเทือนไปทั่วตำหนัก

"ไปขอตำแหน่งงานบนสวรรค์ แต่ดันคว้าเก้าอี้หนึ่งในหกราชันย์มาได้ เย่ อู้เอ๋ยเย่ อู้ เจ้าช่างทำให้อาจารย์เซอร์ไพรส์ได้ตลอดจริงๆ"

ในฐานะมหาเซียน ทงเทียนอาจจะมองข้ามสวรรค์ และคิดว่าเฮ่าเทียนไม่มีบารมีพอ แต่เขาก็ไม่ได้ดูถูกคุณค่าของตำแหน่งหกราชันย์

ตรงกันข้าม เขาให้ความสำคัญกับมันมาก

ติดก็ตรงที่ลูกศิษย์ในสำนักไม่มีใครยอมไปรับราชการกับเฮ่าเทียน อยากเป็นเซียนอิสระกันมากกว่า

เขาก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย

แต่ตอนนี้ การกระทำของเย่ อู้ ทำให้เขาพอใจสุดๆ

"พอมีตำแหน่งหกราชันย์อยู่ในมือ ช่องทางในการเดินเกมก็เปิดกว้างขึ้นเยอะ"

ทงเทียนไม่ใช่คนโง่ แค่เห็นตำแหน่งที่ได้มา เขาก็เดาเจตนาของเฮ่าเทียนออกทันที

คิดจะดึงสำนักสกัดสวรรค์มางัดข้อกับสำนักอธิบายธรรมสินะ

เมื่อก่อนไม่มีโอกาส แต่ตอนนี้เย่ อู้เสนอตัวไปเอง เฮ่าเทียนก็ต้องรีบตะครุบโอกาสทองนี้ไว้

แต่ทงเทียนก็หาได้แคร์ไม่

ตั่วเป่าและเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างก็คำนวณรู้เรื่องนี้เช่นกัน ทุกคนอ้าปากค้าง

ศิษย์น้องเย่ อู้ โหดเกินไปแล้ว ไปคว้าตำแหน่งใหญ่โตมาได้แบบเงียบๆ

มีคนดีใจไปกับเย่ อู้ ก็ย่อมมีคนที่หมั่นไส้และโกรธแค้น

ทางฝั่งสำนักอธิบายธรรม สีหน้าของสิบสองเซียนทองดูไม่จืดเลยทีเดียว

พวกเขามีความคิดเหมือนกับหนานจี๋เซียนเวิง ว่าการที่เย่ อู้ได้นั่งตำแหน่งมหาจักรพรรดิจื่อเวย จะส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อโชควาสนาของสำนักอธิบายธรรม

แต่อนิจจา ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว จะไปขัดขวางตอนนี้ก็สายเกินแก้

จอมเซียนหยวนสื่อเทียนจุนลืมตาขึ้น ในดวงตาฉายภาพการเปลี่ยนแปลงของดวงดาวนับล้าน

"เจ้าเด็กเย่ อู้คนนี้น่าสนใจดีนี่ ถึงกับกล้าเดินเข้าไปหาเจ้าเด็กรับใช้เฮ่าเทียนด้วยตัวเอง หรือว่า... น้องสาม เจ้าคิดจะวางหมากกระดานใหม่บนสวรรค์งั้นรึ"

พูดจบ แววตาของหยวนสื่อเทียนจุนก็พลันดุดันขึ้น ภาพดวงดาวในดวงตาแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

"หึ ก็แค่เด็กเฝ้าประตู รู้จักเอาตัวรอดไปวันๆ ก็พอแล้ว แต่นี่คิดจะมาหัวเราะเยาะสำนักอธิบายธรรมของข้า คิดจะวางแผนเล่นงานระดับมหาเซียน ข้าว่าเจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ"

ทางด้านจอมเซียนไท่ซ่างเพียงแค่ปรายตามองไปยังทิศทางของสวรรค์อย่างเนิบนาบ แล้วก็หันกลับไปพัดไฟหลอมยาต่อ ไม่พูดไม่จา

แต่ร่างเงาสามศพของเขา กลับลอบออกจากตำหนักแปดทิศ มุ่งหน้าสู่สวรรค์อย่างเงียบเชียบ

จุ่นถีเพิ่งจะกลับถึงเขาพระสุเมรุ ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบนสวรรค์ พอคำนวณดูผลลัพธ์ เขาก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เย่ อู้ ได้เป็นหนึ่งในหกราชันย์สวรรค์

นี่มัน... โชคหล่นทับชัดๆ

"รอให้เย่ อู้เข้าลัทธิตะวันตกของเราเมื่อไหร่ อิทธิพลของนิกายตะวันตกก็จะแทรกซึมเข้าสู่สวรรค์ได้อย่างถูกต้องชอบธรรม"

จุ่นถีเริ่มวาดฝันถึงชีวิตอันสวยหรูในอนาคต

สมัยก่อน พวกเขาเคยคิดจะฉวยโอกาสตอนเลือกฮ่องเต้สวรรค์เพื่อยึดอำนาจ แต่โดนพวกมหาเซียนทางฝั่งตะวันออกรุมค้านหัวชนฝา

จนแผนพังไม่เป็นท่า

แต่ตอนนี้ เขาเริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว

จอมเซียนเจาทิศกลับทำหน้าอมทุกข์ เหมือนมีใครติดหนี้เขาอยู่หลายล้าน

"ศิษย์น้อง พวกเราทำแบบนี้มันจะเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า"

"ถ้าเย่ อู้เอาเรื่องนี้ไปฟ้องศิษย์พี่ทงเทียน เกรงว่าค่ายกลกระบี่สังหารเทพคงได้มาตั้งอยู่หน้าประตูเขาพระสุเมรุแน่ๆ"

เจาทิศยังคงกังวลใจ

คัมภีร์หัวใจมหาฝันเป็นวิชาที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง จุ่นถีเอามันไปฝังไว้ในจิตของเย่ อู้ เขาย่อมสัมผัสได้

นี่มันคือการบังคับขืนใจชัดๆ

ถ้าความแตกขึ้นมา ปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน

"ศิษย์พี่ ท่านขี้กลัวเกินไปแล้ว ท่านต้องรู้ไว้ว่า ไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือได้อย่างไร"

"รากเหง้าของเย่ อู้ไม่ต้องพูดถึง แค่สถานะของเขาในตอนนี้ ถ้าได้ตัวมา นิกายตะวันตกของเราคงเจริญรุ่งเรืองแบบก้าวกระโดด"

"เขาจะนำพาโชควาสนาจากสวรรค์มหาศาลมาให้เรา"

"นิกายตะวันตกของเรา ตอนนี้ยังติดหนี้บุญคุณวิถีสวรรค์อยู่บานเบอะ ถ้าไม่กล้าเสี่ยงบ้าง ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงปีลิงเดือนค่างที่ไหน ถึงจะใช้หนี้หมด"

[จบแล้ว]