บทที่ 1520 - ทะเลวัฏสงสารปะทะศาลเซียน ตระกูลจวินชนขุนเขาเทพจักรพรรดิร่วงโรย

บทที่ 1520 - ทะเลวัฏสงสารปะทะศาลเซียน ตระกูลจวินชนขุนเขาเทพจักรพรรดิร่วงโรย

ความโศกเศร้า เสียงคร่ำครวญ เสียงร้องไห้

ตระกูลนับไม่ถ้วนพังทลาย ขุมกำลังนับไม่ถ้วนกลายเป็นเถ้าธุลี

แม้แต่ขุมกำลังอมตะที่แข็งแกร่งอย่างตำหนักโบราณเทียนยา ก็ยังถูกกลืนกินหายไปในพริบตาเมื่อเผชิญกับคลื่นยักษ์แห่งความวุ่นวายทมิฬ ไม่เหลือแม้แต่ฟองคลื่น

ชีวิตดั่งต้นหญ้า ชะตากรรมดั่งใบบัวลอยน้ำ คือภาพสะท้อนที่เป็นจริงที่สุด

สิ่งมีชีวิตในแดนเซียน ทุกชั่วขณะ กำลังล้มตายลงในระดับตัวเลขหลายสิบล้าน หรือหลายร้อยล้าน

แน่นอนว่า แดนเซียนทั้งเก้ากว้างใหญ่เกินไป

แต่ละแดนเซียน มีสิ่งมีชีวิตนับล้านล้าน

ต่อให้เป็นความวุ่นวายทมิฬ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัดสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในแดนเซียนได้ภายในเวลาสั้นๆ

เมื่อเผชิญกับความโศกเศร้าคร่ำครวญของเหล่าสรรพชีวิตในแดนเซียน เหล่าบิ๊กบอสระดับจักรพรรดิที่ลงมาจากเขตหวงห้ามเก้าสวรรค์ สีหน้ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

มีกึ่งจักรพรรดิท่านหนึ่ง กำลังคุ้มกันตระกูลของตนเอง เพื่อจะหลบหนี

ผลปรากฏว่าถูกยอดฝีมือระดับจักรพรรดิของถ้ำสวรรค์เซียนมารพบเข้า

สิ่งมีชีวิตระดับกึ่งจักรพรรดิ แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป

หากสังหารแล้วนำไปสังเวยให้กับแท่นบูชาอมตะ จะได้รับแต้มความดีความชอบมหาศาล

สิ่งที่เรียกว่าแต้มความดีความชอบ ก็คล้ายกับคะแนนสะสม

ยิ่งสะสมได้มากเท่าไหร่ เมื่อถึงเวลาที่ประตู้เซียนเปิดออก ผลประโยชน์ที่จะได้รับก็จะยิ่งมากเท่านั้น

ดังนั้นบิ๊กบอสจากเขตหวงห้ามเหล่านี้ จะไม่มีทางปล่อยยอดฝีมือเหล่านั้นไปอย่างแน่นอน

ส่วนผู้อ่อนแอเหล่านั้น แม้ยุงจะตัวเล็กแต่ก็เป็นเนื้อ สะสมเล็กผสมน้อย พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน

"ข้ายินดีสละชีวิตของข้า ขอเพียงท่านปล่อยตระกูลของข้าไป พวกเขาล้วนเป็นคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก"

กึ่งจักรพรรดิท่านนี้กล่าวกับจักรพรรดิแห่งถ้ำสวรรค์เซียนมาร มีความกล้าหาญที่จะยอมตาย

ทว่า จักรพรรดิแห่งถ้ำสวรรค์เซียนมารผู้นั้น เพียงแค่ยิ้มเย็นชา ยกมือขึ้น

ฝ่ามือเดียวสังหารกึ่งจักรพรรดิท่านนี้ พร้อมกับตระกูลที่อยู่เบื้องหลังจนหมดสิ้น กลายเป็นแก่นแท้ชีวิต แก่นแท้เลือดเนื้อ พุ่งตรงไปยังแท่นบูชาอมตะ

"ช่างเป็นความรู้สึกที่โง่เขลาและน่าขบขัน คุณค่าสูงสุดของพวกเจ้ามดปลวก ก็คือการมอบโอกาสในการยกระดับเพียงเสี้ยวหนึ่งให้กับพวกเรา"

โศกนาฏกรรมเช่นนี้ ยังคงดำเนินต่อไปในแดนเซียนต่างๆ

แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกที่ที่จะเป็นเช่นนี้

หนึ่งในเก้าแดนเซียน แดนเซียนฮุ่นเทียน

ที่นี่ คือถิ่นของศาลเซียน

แต่ในขณะนี้ มหาจักรพรรดิทั้งเจ็ดของทะเลวัฏสงสาร กำลังล้างบางอยู่ที่นี่ ดำเนินการกวาดล้างครั้งใหญ่

สรรพชีวิตโศกเศร้า ฟ้าดินร่ำไห้!

เดิมที ในความวุ่นวายครั้งก่อนๆ

ศาลเซียนสูงสุดแม้จะไม่ขัดขวางความวุ่นวายทมิฬ

แต่ก็จะไม่ยอมให้ความวุ่นวาย ลุกลามมาถึงแดนเซียนฮุ่นเทียน

เพราะที่นี่ เป็นถิ่นของพวกเขา

หากสูญเสียมากเกินไป ก็ไม่ดี

แต่ศาลเซียนในตอนนี้ ไม่ใช่ศาลเซียนในอดีตอีกแล้ว

ภายใต้การคำนวณของจวินเซียวเหยียน สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ตัวนี้ ได้เริ่มแตกแยกจากภายในแล้ว

แม้เพราะเหตุผลเรื่องความวุ่นวายทมิฬ พวกเขาจะสามารถร่วมมือกันต้านศัตรูภายนอกได้

แต่ในใจก็ยังมีความระแวง มีปมด้อยอยู่ดี

จะคิดว่า คนของสายตระกูลเซียนอื่น จะฉวยโอกาสนี้เล่นงานตัวเองหรือไม่

โดยเฉพาะสายตระกูลเซียนฝูซีและสายตระกูลเซียนวาหวง

สองสายตระกูลเซียนใหญ่นี้ ต่างคนต่างมีแผนการในใจ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะร่วมมือกันต้านศัตรูภายนอกได้อย่างสนิทใจ

จึงส่งผลให้แดนเซียนฮุ่นเทียนในขณะนี้ ตกอยู่ในสภาพบ้านแตกสาแหรกขาด

"ทำไม ทำไมศาลเซียนถึงไม่ปกป้องทั่วทั้งแดนเซียนฮุ่นเทียน!"

"ศาลเซียน ไม่ใช่ว่าอ้างตนเป็นผู้นำแดนเซียนหรอกหรือ ตอนนี้แม้แต่แดนเดียวก็ยังรักษาไว้ไม่ได้หรือ?"

"ฮ่าๆ น่าขบขัน ศาลเซียนสูงสุดที่เคยปกครองแดนเซียน บัดนี้กลับขี้ขลาดตาขาวถึงเพียงนี้!"

ทั่วทุกสารทิศในแดนเซียนฮุ่นเทียน มีผู้บำเพ็ญเพียรหัวเราะอย่างน่าสมเพช

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ พวกเขาไปแดนเซียนฮวงเทียนเสียยังจะดีกว่า!

ชื่อเสียงของศาลเซียนในช่วงนี้ เดิมทีก็ตกต่ำลงเพราะเรื่องราวต่างๆ ของจวินเซียวเหยียนอยู่แล้ว

ตอนนี้ ยิ่งถูกผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนถ่มน้ำลายใส่!

เจ็ดมหาจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร ก็บุกตะลุยโดยไร้สิ่งกีดขวาง ล้างบางสิ่งมีชีวิตนับร้อยล้าน ตีฝ่าไปจนเกือบถึงอาณาเขตของศาลเซียน

"ทุกท่าน หยุดเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าควรมา"

ในที่สุด ศาลเซียนก็นั่งไม่ติดแล้ว

ในขุมกำลังของสายตระกูลเซียนฝูซี สายตระกูลเซียนสิงเทียน สายตระกูลเซียนชางเจี๋ย และอื่นๆ มีเสียงดังออกมา

ทว่า เจ็ดมหาจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร กลับไม่ไหวติง

หนึ่งในมหาจักรพรรดิ ถึงกับกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันบางเบาว่า

"คิดไม่ถึงเลย ศาลเซียนที่เคยรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด แทบจะปกครองแดนเซียน จะตกต่ำลงถึงเพียงนี้"

"ราวกับตะวันที่ใกล้จะลับขอบฟ้า ไม่หลงเหลือความรุ่งโรจน์อีกแล้ว"

เจ็ดจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร ผลัดกันเยาะเย้ย

สายตาของพวกเขา ต่างก็วูบไหวเล็กน้อย ในใจมีการคำนวณ

หาก สามารถกินรวบศาลเซียนได้ จะได้รับแต้มความดีความชอบเท่าไหร่ จะได้รับผลประโยชน์จากประตูเซียนมากแค่ไหน?

และทะเลวัฏสงสารของพวกเขา ก็เป็นเขตหวงห้ามเก่าแก่แห่งหนึ่ง ไม่ใช่ว่าจะงัดข้อกับศาลเซียนไม่ได้

"ฮึ ทะเลวัฏสงสารพวกเจ้า ล้ำเส้นเกินไปแล้ว!"

ในสายตระกูลเซียนฝูซี มีเสียงแค่นเย็นชาราวกับฟ้าผ่าดังออกมา

ตัวตนที่มีกลิ่นอายแข็งแกร่งมหาศาลปรากฏตัวขึ้น ทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์สั่นไหว

"โฮ่ ตัวตนระดับยักษ์ใหญ่"

ทางด้านทะเลวัฏสงสาร มีคนพึมพำ

"ทะเลวัฏสงสาร หวังว่าพวกเจ้าจะรักษากฎ พวกเราศาลเซียนไม่แทรกแซง ไม่ได้หมายความว่าพวกเจ้าจะมาได้คืบเอาศอกได้!"

ในสายตระกูลเซียนสิงเทียน ก็มีเงาร่างปรากฏขึ้นเช่นกัน

"ถูกต้อง การยั่วยุ เป็นการกระทำที่โง่เขลา มีแต่จะทำให้บาดเจ็บทั้งสองฝ่าย"

"ทะเลวัฏสงสารของพวกเจ้า เคยได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอู๋จงมาแล้ว คงไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกกระมัง"

ในสายตระกูลเซียนชางเจี๋ย ก็มีจักรพรรดิปรากฏตัว

นอกจากนี้ สายตระกูลเซียนอื่นๆ แม้จะไม่มีบุคคลระดับจักรพรรดิยืนออกมา

แต่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลที่ลอยออกมาจางๆ ก็เป็นการข่มขู่ที่ไร้เสียงชนิดหนึ่ง

ตอนนี้จักรพรรดิของแปดสายตระกูลเซียนแห่งศาลเซียน รวมกันแล้วจำนวนก็คงไม่น้อยไปกว่าทะเลวัฏสงสาร

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายลึกลับเหล่านั้น เจ็ดมหาจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร สีหน้าก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

อูฐผอมโซยังตัวใหญ่กว่าม้า

ยิ่งไปกว่านั้นศาลเซียนในตอนนี้ ก็แค่แตกแยก ไม่ได้ถูกโจมตีจนถึงแก่ชีวิตจริงๆ

"หึหึ งั้นตอนนี้จะไว้หน้าพวกเจ้าศาลเซียนไปก่อนชั่วคราว"

"เรื่องหลังจากนี้ ใครจะไปรู้ล่ะ?"

เจ็ดจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร หัวเราะเยาะ แล้วก็จากไป

จักรพรรดิหลายองค์ของศาลเซียนถอนหายใจออกมาเบาๆ

ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวทะเลวัฏสงสารจริงๆ

เพียงแต่หากต้องสู้กันจริงๆ เผชิญหน้ากับเจ็ดจักรพรรดิแห่งทะเลวัฏสงสาร ศาลเซียนของพวกเขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเช่นกัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาในตอนนี้ ยังไม่แน่ว่าจะสามัคคีกันได้จริงๆ หรือไม่

สายตระกูลเซียนวาหวง อาจจะอยากให้สายตระกูลเซียนฝูซีเสียจักรพรรดิไปสักองค์สององค์ด้วยซ้ำ

การนองเลือดทั่วทั้งเก้าสวรรค์แดนเซียน ยังคงดำเนินต่อไป

ผู้บำเพ็ญเพียรที่หลบหนีเหล่านั้น มีที่ให้หลบภัยไม่มากนัก

มีขุมกำลังอมตะบางแห่ง ที่ค่อนข้างปลอดภัย แต่ก็น่าจะทำได้แค่ปกป้องตัวเอง ไม่มีเวลาไปดูแลคนอื่น

เช่น นิกายซีเทียน นิกายศักดิ์สิทธิ์กูหลาน วิหารบรรพชนป้าถี่ และราชวงศ์บรรพกาลบางแห่ง เป็นต้น

แต่มีสองสถานที่ ที่ทุกคนรู้ว่าต้องปลอดภัยที่สุดอย่างแน่นอน

ที่หนึ่งคือแดนเซียนฮุ่นเทียน อีกที่หนึ่งคือแดนเซียนฮวงเทียน

เพราะที่หนึ่งเป็นถิ่นของศาลเซียน อีกที่หนึ่งเป็นถิ่นของตระกูลจวิน

แต่ศาลเซียน กลับไม่ได้ดูแลทั่วทั้งแดนเซียนฮุ่นเทียน ทำให้สิ่งมีชีวิตในแดนเซียนฮุ่นเทียนนับร้อยล้านต้องล้มตาย

ส่วนทางฝั่งแดนเซียนฮวงเทียน

ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน หนีตายมาจากทั่วทุกสารทิศ

ค่ายกลเคลื่อนย้ายต่างๆ รูหนอนมิติ กะพริบไม่หยุด

ทุกช่วงเวลา จะมีผู้บำเพ็ญเพียรนับร้อยนับพันล้านทะลักเข้าสู่แดนเซียนฮวงเทียน

โชคดีที่แดนเซียนฮวงเทียนมีอาณาเขตกว้างขวางมาก พอที่จะรองรับสิ่งมีชีวิตมากมายขนาดนี้

และเมื่อเผชิญกับสิ่งมีชีวิตที่หนีตายมาพึ่งพิงเหล่านี้ ตระกูลจวินก็ไม่ได้ขัดขวาง รับไว้ทั้งหมด ให้เข้ามาได้ตามสบาย

สิ่งนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน ต่างรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของตระกูลจวิน

และในตอนนั้นเอง ที่ห้วงดาราจักรอันห่างไกล จู่ๆ ก็มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว กวาดม้วนมาดั่งคลื่นยักษ์ บดขยี้ดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนตลอดทาง!

มีกึ่งจักรพรรดิหลายคน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หนีตายมาทางทิศของแดนเซียนฮวงเทียน!

และที่ด้านหลังของพวกเขา มีเงาร่างที่ยิ่งใหญ่ไพศาลหกสาย ราวกับเทพมารล้างโลก บดขยี้มาตลอดทาง!

สสารทุกอย่างตลอดทางล้วนสูญสลาย ความว่างเปล่าพังพินาศ เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ!

"ขอร้องตระกูลจวิน ช่วยพวกเราด้วย!"

กึ่งจักรพรรดิเหล่านั้น หนีมาถึงเขตแดนของแดนเซียนฮวงเทียน

และในเวลานี้ สรรพชีวิตในแดนเซียนฮวงเทียน ก็มองเห็นเงาร่างที่น่ากลัวราวกับเทพมารทั้งหกสายนั้น มาจากขุนเขาเทพจักรพรรดิร่วงโรย!

ทางด้านตระกูลจวินในรัฐหวงโจว จวินเซียวเหยียนยืนอยู่บนเวทีพิธี มองดูฉากนี้อย่างเงียบงัน

ตูม!

ทันใดนั้นเอง มังกรทองคำเก้าตัว ก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สุดท้ายรวมตัวกันเป็นกระบี่เทพเก้ามังกรที่สว่างไสว

เงาร่างอันยิ่งใหญ่ไพศาลสายหนึ่งปรากฏขึ้น กลิ่นอายเลือนราง เท้าเหยียบย่ำหมื่นวิถี ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากส่วนลึกของตระกูลจวิน

คือบรรพชนสามตระกูลจวิน จักรพรรดิไท่ จวินไท่หวง!

เขาถือกระบี่เทพเก้ามังกร ตวาดฟันใส่ความว่างเปล่า!

ทันใดนั้น แสงกระบี่อันเจิดจ้า ก็ครอบคลุมทั่วทั้งแดนเซียนฮวงเทียนเอาไว้ภายใน!

"ดินแดนที่คมกระบี่พาดผ่าน คืออาณาเขตของตระกูลจวิน!"

"ผู้ใดก้าวข้ามเส้นนี้ ฆ่าไม่เว้น!"

[จบแล้ว]