บทที่ 1370 - พลังงานที่เหนือกว่าระดับแดนเซียน สสารวิถีเซียน ความเป็นไปได้ในการยกระดับสู่ขีดสุด

บทที่ 1370 - พลังงานที่เหนือกว่าระดับแดนเซียน สสารวิถีเซียน ความเป็นไปได้ในการยกระดับสู่ขีดสุด

เมื่อมองออกไป ในส่วนลึกของขุนเขาเย่าหลิง

น้ำตกเซียนไหลริน โอสถชราส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

แสงสิริมงคลส่องประกาย เสียงแห่งเต๋าดังกึกก้อง

ราวกับได้มาเยือนแดนเซียนบนโลกมนุษย์ แดนสุขาวดีที่ตัดขาดจากโลกภายนอก

ทั่วทั้งฟ้าดินดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายเซียนพิเศษบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

และ ณ ใจกลางของผืนฟ้าและผืนดินแห่งนี้

มีทะเลสาบแห่งหนึ่ง

จะเรียกว่าทะเลสาบก็คงไม่ถูกนัก จริงๆ แล้วมันดูเหมือนสระน้ำขนาดเล็กเสียมากกว่า เพราะขนาดของมันเล็กมาก

เส้นผ่านศูนย์กลางเพียงประมาณสามจั้งเท่านั้น

และภายในสระน้ำขนาดสามจั้งแห่งนี้

มีแสงสว่างเจิดจรัสไร้ที่สิ้นสุดกำลังไหลเวียน

นั่นคือสสารที่มีลักษณะคล้ายของเหลวและก๊าซ

แปรเปลี่ยนไปมาระหว่างสองสถานะ

พร้อมกับมีหมอกขาวลอยกรุ่นขึ้นมา

หมอกขาวนั้น บางครั้งก็กลายร่างเป็นมังกรแท้จริง บางครั้งก็เป็นเทพหงสา บางครั้งก็เป็นกิเลน

ราวกับสามารถวิวัฒนาการเป็นสรรพสิ่งได้นับหมื่นชนิด

พร้อมกันนั้นยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายวิถีเซียนที่พิเศษอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับได้สัมผัสถึงความจริงแท้ของโลกหล้า

“นี่คือ...”

จวินเซียวเหยียนสัมผัสได้ในทันทีว่า นี่คือพลังงานที่พิเศษอย่างยิ่ง

แตกต่างจากสสารใดๆ ในแดนเซียนหรือเก้าสวรรค์

“นี่คือสาเหตุที่พวกเราสามารถจำแลงกายได้” ผูถีจื่อกล่าวตามตรง

“พลังสายนี้...”

จวินเซียวเหยียนยื่นมือออกไปสัมผัสเพียงเล็กน้อย

เขารู้สึกได้ทันทีว่า ระดับการบำเพ็ญเพียรของตนเองดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย

รู้สึกว่าทุกเซลล์ทั่วร่าง ต่างกำลังโหยหาพลังขุมนี้

“นี่คือสสารที่เหนือกว่าพลังงานในระดับแดนเซียน...”

ดวงตาของจวินเซียวเหยียนลึกล้ำ

เป็นที่รู้กันดีว่า ในฟ้าดินมีพลังงานมากมายหลายชนิด

ผู้ฝึกตนในตอนเริ่มต้น ก็ดูดซับปราณฟ้าดิน เพื่อก่อตัวเป็นทะเลปราณในจุดตันเถียน

นอกจากนี้ ยังมีพลังพิเศษอีกมากมาย

เช่น ปราณโกลาหล พลังศักดิ์สิทธิ์สุริยัน พลังศักดิ์สิทธิ์ไท่อิน เป็นต้น

และในเจ็ดขอบเขตจอมราชัน ก็จะใช้พลังกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันไป

แต่ในตอนนี้ สสารพิเศษที่จวินเซียวเหยียนได้สัมผัส

ให้ความรู้สึกว่าเหนือกว่าพลังงานและสสารมากมายในแดนเซียน ราวกับเป็นพลังจากอีกโลกหนึ่ง

“ของสิ่งนี้ พวกเราเรียกมันว่า สสารวิถีเซียน”

“เหตุที่เผ่าโอสถของพวกเราจำแลงกายได้ ก็เป็นเพราะได้ดูดซับสสารวิถีเซียนนี้นั่นเอง” ผูถีจื่อกล่าว

อาจกล่าวได้ว่า นี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของขุนเขาเย่าหลิง

คนนอกทั่วไปไม่มีทางได้ล่วงรู้

จวินเซียวเหยียนเอง ก็ต้องได้รับความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์เสียก่อน จึงจะได้รู้เรื่องราวทั้งหมดนี้

“สสารวิถีเซียน...”

ดวงตาของจวินเซียวเหยียนสว่างสดใส

เขาสัมผัสได้ว่า ทุกเซลล์ในร่างกายของเขากำลังกระหายสสารวิถีเซียนชนิดนี้

ความปรารถนานั้น มาจากสัญชาตญาณดั้งเดิมที่สุดของสิ่งมีชีวิต

เหมือนกับทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลก ย่อมโหยหาน้ำนมแม่โดยสัญชาตญาณ

“ผู้อาวุโสบอกว่า พวกท่านมาจาก ‘ประตู’ บานหนึ่งแล้วมาสู่เก้าสวรรค์ เช่นนั้นก็หมายความว่า สสารวิถีเซียนนี้ ก็มาจากใน ‘ประตู’ บานนั้นด้วยใช่หรือไม่?”

จวินเซียวเหยียนถาม

“ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น” ผูถีจื่อตอบ

ดวงตาของจวินเซียวเหยียนเป็นประกาย

เขารู้ดีว่า สสารวิถีเซียนนี้สำคัญเพียงใด

อย่าว่าแต่เขาที่อยู่ในขอบเขตเทียนจุนเลย

ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ หากได้เห็นสสารวิถีเซียนนี้ ก็จะต้องปรารถนาอย่างบ้าคลั่งแน่นอน

นี่คือพลังงานที่ไม่มีในแดนเซียน เหนือกว่าสสารพลังงานทั้งปวง

ในสมองของจวินเซียวเหยียนเกิดความคิดวูบหนึ่ง เขาพลันนำศาสตราจักรพรรดิระดับสูงสุดอย่างแผนภาพจิ่วหลีออกมา

จักรพรรดิมารชื่อโหยว เคยคิดจะหลอมแผนภาพจิ่วหลีให้กลายเป็นศาสตราเซียนที่แท้จริง

แต่กลับขาดแคลนสสารพิเศษบางอย่าง

“หรือว่า...”

จวินเซียวเหยียนเข้าใจได้ในทันที

สสารที่ขาดหายไปในการสร้างศาสตราเซียนคืออะไร?

ก็คือสสารวิถีเซียนที่อยู่ตรงหน้านี้นั่นเอง!

ศาสตราเซียนที่ตกทอดมาในแดนเซียนผ่านยุคสมัยมากมาย ล้วนเป็นมรดกที่หลงเหลือมาจากยุคบรรพกาลอันไกลโพ้น

นั่นหมายความว่า ในไม่กี่ยุคสมัยมานี้ ไม่มีใครสามารถสร้างศาสตราเซียนที่แท้จริงขึ้นมาได้เลย

ตระกูลนักหลอมสร้างอย่างตระกูลลู่ ตระกูลโม่ ต่างฝันอยากจะสร้างศาสตราเซียนสักชิ้น

แต่พวกเขาทำได้มากที่สุดก็แค่สร้างศาสตรากึ่งเซียน

เพราะอะไร?

ก็เพราะขาดแคลนสสารวิถีเซียนนี้นั่นเอง

และยิ่งไปกว่านั้น สสารวิถีเซียนไม่ได้เกี่ยวข้องแค่กับศาสตราเซียนเท่านั้น

สสารชนิดนี้ แม้แต่กับผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ ก็ยังมีแรงดึงดูดที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เพราะหากมีสสารนี้มากพอ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะทำให้พวกเขาเกิดการระเบิดพลังขีดสุด หรือที่เรียกว่า 'จี๋จิ้งเซิงหัว' เพื่อปีนป่ายสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง

ถึงขั้นที่ว่า จวินเซียวเหยียนสงสัย

หากเป็นจักรพรรดิในตำนานเทพ ได้หลอมรวมสสารวิถีเซียนจำนวนมหาศาล

จะมีโอกาส... กลายเป็นเซียนได้หรือไม่?!

จวินเซียวเหยียนสูดหายใจเข้าลึก

เขาเองก็นึกไม่ถึงว่า เพราะขุนเขาเย่าหลิง จะทำให้เขาค้นพบความลับที่สำคัญถึงเพียงนี้

เขาพอจะเข้าใจแล้วว่า ‘ประตู’ บานนั้น มีแรงดึงดูดต่อผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดที่แท้จริงมากเพียงใด

เพราะนั่นคือโอกาสที่ดีที่สุดในการระเบิดพลังขีดสุดของพวกเขา

“หรือว่า... เหล่าผู้ยิ่งใหญ่จากเขตหวงห้ามที่หลับใหลอยู่ ล้วนกำลังรอคอยการปรากฏของ ‘ประตู’ บานนั้น”

“แต่การปรากฏของประตูบานนั้น มีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับมหาจลาจลความวุ่นวายทมิฬ”

“และก่อนหน้านี้ ผูถีจื่อได้บอกแล้วว่า ประตูบานนั้นดูเหมือนจะปิดไปแล้ว ไม่เคยเปิดออกอย่างสมบูรณ์อีกเลย”

“ใครกันเป็นคนปิด ‘ประตู’ บานนั้น?”

“แล้วผู้ทำพิธีและพิธีกรรมหลัก หมายถึงอะไรกันแน่?”

จวินเซียวเหยียนเข้าใจเรื่องราวบางอย่างแล้ว

แต่ก็ยังมีเรื่องราวบางอย่างที่ต้องหาคำตอบ

เขาเชื่อว่า เบื้องหลังประตูบานนั้น ยังมีแผนการสมคบคิดอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่โอกาสในการระเบิดพลังเพื่อเป็นเซียนง่ายๆ แบบนั้นแน่

เขาหวนนึกถึงผู้อยู่เบื้องหลังฉากที่เคยต่อสู้กับจักรพรรดิฮวง

“อย่าบอกนะว่า มือมืดผู้อยู่เบื้องหลังคนนั้น ก็เป็นหนึ่งในจตุรอาชาแห่งวันสิ้นโลก” จวินเซียวเหยียนคิดในใจ

จตุรอาชาแห่งวันสิ้นโลก คือสี่อัศวินที่จะนำความพินาศมาสู่โลกตามคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ในชาติก่อน

ได้แก่ สงคราม ความอดอยาก โรคระบาด และความตาย

ภัยพิบัติสูงสุด หรือ จงจี๋เอ้อฮั่ว คือโรคระบาดในจตุรอาชาแห่งวันสิ้นโลก

ถ้าเช่นนั้น มือมืดผู้อยู่เบื้องหลังที่สู้กับจักรพรรดิฮวง จะเป็นใครในหมู่ สงคราม ความอดอยาก หรือความตาย กันแน่?

“สหายน้อย ดูเหมือนท่านจะต้องการสสารวิถีเซียนนี้”

ผูถีจื่อเห็นจวินเซียวเหยียนนำแผนภาพจิ่วหลีออกมา แล้วตกอยู่ในห้วงความคิด

จึงเข้าใจว่าจวินเซียวเหยียนต้องการสสารวิถีเซียนนี้

จวินเซียวเหยียนได้สติกลับมา หัวเราะเบาๆ กล่าวว่า

“เกรงว่าทั่วทั้งแดนเซียนและเก้าสวรรค์ คงไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่ไม่ต้องการสสารวิถีเซียนนี้หรอกกระมัง?”

สสารวิถีเซียนนี้ ผู้แข็งแกร่งไม่ว่าจะระดับไหนต่างก็ปรารถนาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ สสารวิถีเซียนตรงหน้านี้ มีน้อยเกินไปจริงๆ

มีขนาดแค่สระน้ำเล็กๆ แม้จะหายากและล้ำค่า แต่ปริมาณก็น้อยเกินไป

“นั่นหมายความว่า ใน ‘ประตู’ บานนั้น อาจจะมีสสารวิถีเซียนอยู่จำนวนมหาศาล”

“ถึงขั้นที่ว่า... หาก ‘ประตู’ บานนั้นคือทางผ่าน เช่นนั้นโลกที่อยู่หลัง ‘ประตู’ คือแดนเซียนที่แท้จริงหรือ?”

ความคิดของจวินเซียวเหยียนแล่นไปไกล

แดนเซียนฮวงเทียนก็นับว่าเป็นโลกที่ระดับสูงมากแล้ว

โลกที่ระดับสูงกว่าแดนเซียน มีอยู่จริงหรือ?

และก่อนหน้านี้ ที่มีคนกล่าวถึง “ต้นกำเนิด” อยู่เสมอ

ต้นกำเนิดนั้น มีความเกี่ยวข้องกับโลกหลัง “ประตู” หรือไม่ หรือว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

จวินเซียวเหยียนยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้ ยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ

แม้ด้วยประสบการณ์ในตอนนี้ของเขา ก็เป็นเพียงแค่การสัมผัสภูเขาน้ำแข็งเพียงมุมเดียวของโลกใบนี้เท่านั้น

โลกใบนี้ ยิ่งใหญ่ ตระการตา และลึกลับซับซ้อนกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

จวินเซียวเหยียนยิ่งมีความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้น

สักวันหนึ่ง เขาจะต้องล่วงรู้ความจริงทั้งหมดของโลกใบนี้ให้ได้

ในขณะที่จวินเซียวเหยียนกำลังมีความคิดแล่นพล่าน

ผูถีจื่อก็กล่าวว่า “หากสหายน้อยต้องการ เช่นนั้นสสารวิถีเซียนเหล่านี้ ก็มอบให้สหายน้อยทั้งหมดเถิด”

“ผู้อาวุโส นี่มันล้ำค่าเกินไป...”

จวินเซียวเหยียนก็นึกไม่ถึงว่า ผูถีจื่อจะใจกว้างขนาดนี้

เพราะนี่คือสสารวิถีเซียนเชียวนะ สิ่งที่แม้แต่ระดับจักรพรรดิยังต้องแย่งชิง เกี่ยวพันถึงการระเบิดพลังขีดสุด

ผูถีจื่อส่ายหน้ายิ้มพลางกล่าวว่า

“สสารวิถีเซียนแม้จะล้ำค่า แต่พวกเราได้จำแลงกายแล้ว และก็ได้ดูดซับไปไม่น้อย”

“สหายน้อยต่างหากที่เสียสละอย่างไม่เห็นแก่ตัว ไม่เพียงยินดีปกป้องพวกเรา ยังมอบวารีแห่งชีวิต และกิ่งก้านต้นไม้โลกให้”

หลักการตอบแทนบุญคุณ ผูถีจื่อเข้าใจดี

จวินเซียวเหยียนได้ยินดังนั้น ก็ไม่เกรงใจ พยักหน้ายิ้มรับ

[จบแล้ว]