บทที่ 1220 - จ้าวแห่งวิญญาณตื่นรู้ มหาสงครามจักรพรรดิสะเทือนเลือนลั่น

บทที่ 1220 - จ้าวแห่งวิญญาณตื่นรู้ มหาสงครามจักรพรรดิสะเทือนเลือนลั่น

เมื่อได้ยินเสียงที่เก่าแก่และร่วงโรยนี้ กึ่งจักรพรรดิทั้งสองคนที่เหลืออยู่ของอาณาจักรโยว ต่างก็เผยสีหน้ายินดีอย่างที่สุด

"ท่านจ้าววิญญาณ ท่านจ้าววิญญาณตื่นแล้ว!"

การที่ทำให้กึ่งจักรพรรดิสองคนดีใจได้ขนาดนี้ และยังใช้คำราชาศัพท์เรียกว่าท่าน แสดงให้เห็นว่าจ้าววิญญาณผู้นี้ ต้องไม่ใช่ตัวละครธรรมดาอย่างแน่นอน

เงาร่างอันมืดมิดนั้น ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี

สิ่งที่น่าแปลกใจคือ เขาไม่ได้มีกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สั่นสะเทือนหมื่นยุคสมัย และไม่ได้มีอานุภาพจักรพรรดิที่กลืนกินดาราจักร

แต่คนคนนี้ เพียงแค่ยืนอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับสถานที่ที่เขายืนอยู่ คือปรโลก คือน้ำพุเหลือง

นั่นคือชายชราในชุดคลุมสีดำ หลังค่อมเล็กน้อย

ตะเกียงทองสัมฤทธิ์โบราณดวงนั้น ถูกเขาถือประคองไว้ในมือ

ในเปลวไฟของตะเกียง มีใบหน้าของคนนับล้านลอยเด่น

ล้วนเป็นวิญญาณที่ตกตายในสนามรบเมื่อครู่นี้

ส่วนใหญ่เป็นคนของอาณาจักรโยว และมีส่วนน้อยที่เป็นผู้ฝึกตนของกองทัพพันธมิตร

ทว่าชายชราผู้นี้ ใบหน้ากลับเย็นชาและชั่วร้าย

เขาอ้าปากสูดลมหายใจ วิญญาณนับล้านดวงในตะเกียงนำวิญญาณ ก็ถูกเขากลืนลงท้องไปในคำเดียว

ทันใดนั้น พลังวิญญาณอันมหาศาลก็พุ่งพล่าน

หลังที่ค่อมงอของชายชรา ดูเหมือนจะยืดตรงขึ้นมาเล็กน้อย

การกระทำเช่นนี้ ทำให้ยอดฝีมือฝ่ายพันธมิตรจำนวนมากรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

กลืนวิญญาณนับล้านในคำเดียว นี่ใช่สิ่งที่คนปกติเขาทำกันหรือ?

และมันก็ดูสยดสยองและแปลกประหลาดเกินไป

"จักรพรรดิ นี่คือจักรพรรดิที่แท้จริง..."

สายตานับไม่ถ้วน จับจ้องไปที่ชายชราผู้นี้อย่างไม่วางตา

แม้เขาจะไม่ได้ดูองอาจห้าวหาญ แผ่รัศมีจักรพรรดิสะเทือนจักรวาลเหมือนจักรพรรดิเสินอวี่

และยังดูเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง ตะวันใกล้ตกดิน

แต่เขาคือจักรพรรดิอย่างแท้จริงไม่ผิดแน่

"ท่านจ้าววิญญาณ!"

กึ่งจักรพรรดิทั้งสองของอาณาจักรโยว ที่มุมปากมีเลือดไหลซึม พวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บ

"นี่คือดวงจิตวิญญาณที่สั่งสมมาตลอดหลายปีนี้ขอรับ"

หนึ่งในกึ่งจักรพรรดิ นำผลึกแก้วชิ้นหนึ่งออกมา

ภายในนั้นมีเงาร่างของสิ่งมีชีวิตอัดแน่นยั้วเยี้ย

ไม่ได้มีแค่เผ่ามนุษย์ แต่ดูเหมือนจะมีสรรพชีวิตในแดนเซียนรวมอยู่ด้วย

จำนวนนั้น มากมายจนนับไม่ถ้วน อย่างน้อยก็ต้องนับร้อยล้าน

"นั่นคือเป้าหมายที่อาณาจักรโยวสังหารมาตลอดหลายยุคสมัย"

บรรพชนตระกูลจวินสายรอง แววตาสั่นไหว

นี่ต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตไปมากเท่าไหร่ ถึงจะสะสมดวงจิตวิญญาณได้มากขนาดนี้?

"จ้าววิญญาณ เขาเกี่ยวข้องกับตี้ฟู่..."

ใบหน้าของเจียงเหิงก็เคร่งเครียดอย่างยิ่ง

เขาสืบทอดวิชาเทพลิขิตฟ้ามาส่วนหนึ่ง จึงจับสัมผัสร่องรอยบางอย่างได้ลางๆ

แม้แต่เขาที่เป็นกึ่งจักรพรรดิเก้าเคราะห์กรรม เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าววิญญาณผู้นี้ ก็ยังดูเล็กจ้อย

คราวนี้ หลายคนต่างรู้สึกโชคดีที่มีจักรพรรดิเสินอวี่มาคุมสถานการณ์

ไม่อย่างนั้น เกรงว่าสถานการณ์อาจจะเลวร้ายลง

ใครจะไปรู้ว่าในอาณาจักรโยว ยังมีตัวตนที่ลึกลับและแปลกประหลาดเช่นนี้ซ่อนอยู่?

"ตระกูลเจียง ตระกูลจวิน นี่พวกเจ้าคิดจะทำลายอาณาจักรโยวของข้าหรือ?"

สายตาอันชั่วร้ายของจ้าววิญญาณ กวาดมองไปทางกองทัพพันธมิตร

แน่นอนว่า สายตาหลักของเขา ยังคงจับจ้องไปที่จักรพรรดิเสินอวี่

"จ้าววิญญาณ ที่มาของเจ้าไม่ธรรมดา"

จักรพรรดิเสินอวี่เหยียบย่างอยู่บนธารดาราหมื่นลี้

แม้จ้าววิญญาณจะปรากฏตัว สีหน้าของเขาก็ยังคงเรียบเฉย

นี่คือความเชื่อมั่นไร้พ่ายที่คนตระกูลจวินทุกคนมี

ใบหน้าแก่ชราของจ้าววิญญาณดูเย็นชา

พูดตามตรง แม้แต่เขาเองก็ยังงุนงง

กำลังหลับใหลอยู่ดีๆ เพื่อรอคอยโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคทองนี้

แต่จู่ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่น

ส่วนสาเหตุ กึ่งจักรพรรดิท่านหนึ่งได้ส่งกระแสจิตบอกแล้ว

จ้าววิญญาณก็รู้เรื่องราวทั้งหมด

"โง่เขลา..."

จ้าววิญญาณนึกด่าในใจ

แผนการนี้ มันโง่เขลาสิ้นดี!

อาณาจักรโยว ถูกหลอกใช้เข้าเต็มเปา

ตอนที่เขาหลับใหล อาณาจักรโยวถูกปกครองร่วมกันโดยห้ากึ่งจักรพรรดิ

พวกเขาคิดว่าหลังจากลอบสังหารจวินเซียวเหยียนเสร็จ ก็จะย้ายโลกโบราณอาณาจักรโยวทั้งใบ ขึ้นไปบนเก้าสวรรค์

แถมตี้ฮ่าวเทียน, ตระกูลต้องห้ามเก้าสวรรค์ และตระกูลชาง ต่างก็รับปากว่าจะมอบผลประโยชน์มากมายให้อาณาจักรโยว

แม้กระทั่งตี้ฮ่าวเทียนยังเคยรับปากว่า

ขอแค่ฆ่าจวินเซียวเหยียนได้ เขาจะบอกตำแหน่งของวิญญาณจักรพรรดิที่เหลืออยู่ให้อาณาจักรโยวรู้

นั่นคือวิญญาณจักรพรรดินะ

ต่อให้มีแค่เสี้ยวเดียว ก็ยังแข็งแกร่งกว่าวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนับร้อยล้าน

หากสามารถนำวิญญาณจักรพรรดิมาถวายให้จ้าววิญญาณได้ จ้าววิญญาณก็น่าจะฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดได้เร็วขึ้น

แต่ใครจะไปคิดว่า สุดท้ายผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้

แต่ตอนนี้ จะมาเสียใจทีหลังก็ไร้ประโยชน์

สู้มาถึงขั้นนี้แล้ว จะมาเจรจาสงบศึกย่อมเป็นไปไม่ได้

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าโทษว่าข้าไร้น้ำใจ..."

จ้าววิญญาณกลืนผลึกแก้วที่ผนึกวิญญาณนับร้อยล้านดวงลงท้องไปในคำเดียว

ชั่วพริบตา กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลก็ระเบิดออก แสงสีดำนับหมื่นสายพวยพุ่ง ราวกับจะดึงโลกหล้าทั้งใบให้จมดิ่งสู่ความมืดมิด

เขามือถือตะเกียงนำวิญญาณ ตวาดเสียงเย็น

"ไปสู้กันนอกโลก!"

จักรพรรดิเสินอวี่แววตาเย็นเยียบ เขาคว้ามือจับ

ขวานเซียนเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา ผ่าแยกความว่างเปล่านับล้านลี้!

แสงเซียนเจิดจรัสสว่างวาบ ประกายขวานเพียงสายเดียวก็สามารถตัดขาดทางช้างเผือกได้!

ศาสตรากึ่งเซียนของตระกูลจวิน ขวานเซียนหายนะ !

จักรพรรดิเสินอวี่ ถือขวานเซียนหายนะ ต่อสู้กับจ้าววิญญาณที่ถือตะเกียงนำวิญญาณ ไปจนถึงส่วนลึกของจักรวาล

ราวกับสายฟ้านับล้านล้านสายระเบิดขึ้น กฎเกณฑ์แห่งมหาเต๋าปะทะกัน ก่อให้เกิดคลื่นพลังสะเทือนเลื่อนลั่น แล้วสลายหายไปพร้อมกัน!

คลื่นพลังจากการต่อสู้นั้น น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

ตะวันจันทราสั่นไหว ดาราจักรดับสูญ!

กระบวนท่าเดียว ก็สามารถทำลายล้างดาราจักรได้มากมาย

ยังดีที่พวกเขาไปสู้กันในที่ห่างไกล

ไม่อย่างนั้น แดนเซียนหมิงเทียนทั้งใบ คงได้รับผลกระทบไปด้วย

นี่คือสงครามจักรพรรดิ!

"พวกเราก็มาจัดการเรื่องที่เหลือให้จบเถอะ"

ทางด้านนี้ เจียงเหิงสีหน้าเย็นชา

"ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเหยียนดวงแข็ง เป็นไปได้มากว่าวันนี้ในผลึกแก้วนั้น จะมีวิญญาณของเซียวเหยียนอยู่ด้วย อาณาจักรโยว ต้องถอนรากถอนโคน!"

เจียงเต้าซวีเกลียดชังราชวงศ์นักฆ่าเข้ากระดูกดำ

"ในเมื่อท่านจ้าววิญญาณฟื้นคืนชีพ อาณาจักรโยวก็จะไม่พินาศ!"

"ถูกต้อง พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่า ท่านจ้าววิญญาณแข็งแกร่งเพียงใด!"

กึ่งจักรพรรดิทั้งสองของอาณาจักรโยวที่เหลืออยู่ ต่างพยายามยื้อสุดชีวิต พร้อมตะโกนลั่น

"งั้นพวกเจ้า ก็คงไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของบรรพชนเสินอวี่เช่นกัน ท่านคือยักษ์ใหญ่ในหมู่จักรพรรดิอย่างแท้จริง!"

จวินชุ่ยฮวาและบรรพชนตระกูลจวินคนอื่นๆ แสยะยิ้ม

มองไปทั่วแดนเซียน จะมีสักกี่ขุมกำลัง ที่มีคุณสมบัติดูแคลนตระกูลจวิน?

สงครามยังคงดำเนินต่อไป

ทั่วทั้งแดนเซียนหมิงเทียน ราวกับถูกย้อมด้วยเลือด ปกคลุมไปด้วยหมอกเลือด

สิ่งมีชีวิตที่ตายไปมีมากเกินไปแล้ว

อาณาจักรโยวตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์

กึ่งจักรพรรดิที่เหลือสองคน ทำได้เพียงนำกองกำลังที่เหลือรอด อาศัยค่ายกลสังหารโบราณบางส่วน ตายเอาดาบหน้าที่ใจกลางโลกโบราณอาณาจักรโยว

เรือรบโบราณข้ามแดนของกองทัพพันธมิตร ยิงลำแสงกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างต่อเนื่อง

การล่มสลายของอาณาจักรโยว เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

กึ่งจักรพรรดิอาณาจักรโยวทั้งสอง ยังคงมีความหวัง

ถ้าจ้าววิญญาณชนะ อาณาจักรโยวก็ยังมีหวัง

ทว่า ในชั่วขณะหนึ่ง

ลึกลงไปในจักรวาลอันไกลโพ้น มีเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดังขึ้น

เลือดสดๆ ย้อมทางช้างเผือกจนแดงฉาน

"น่าแค้นใจนัก ตัวข้าไม่ควรตื่นขึ้นมาในเวลานี้เลย!"

ผู้ที่ส่งเสียงร้อง คือจ้าววิญญาณนั่นเอง!

เขาแก่ชรามากแล้ว หลับใหลมาตลอด

ถึงขั้นที่เพื่อรักษาระดับพลังจักรพรรดิเอาไว้ ยังต้องตื่นขึ้นมาทุกๆ หนึ่งยุคสมัย เพื่อกลืนกินวิญญาณจำนวนมหาศาล

จ้าววิญญาณกำลังรอคอย รอคอยโอกาสที่จะกลายเป็นเซียน

แต่ใครจะคิดว่าตอนนี้ ความหวังทั้งหมดพังทลายลงแล้ว

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวตนที่แท้จริงของข้าคือใคร ข้ามาจาก..."

จ้าววิญญาณยังพูดไม่ทันจบ จักรพรรดิเสินอวี่ก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า

"ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร กล้าแหย่ตระกูลจวินของข้า จักรพรรดิก็ต้องดับสูญ!"

ขวานผ่าลงมา ดวงดาวนับล้านล้านดวงแตกสลาย

"ไม่ ข้าไม่ยอม ข้าต้องการรอคอยสสารแห่งเซียน รอคอยความหวังที่จะยกระดับ!"

จ้าววิญญาณแผดเสียงร้องครั้งสุดท้าย

จากนั้นเสียงระเบิดตูมตามก็ดังสนั่น กฎเกณฑ์มหาเต๋านับล้านล้านสายระเบิดออก ความว่างเปล่าแถบนั้นถูกระเบิดจนกลายเป็นความว่างเปล่า

ในฟ้าดิน เกิดนิมิตประหลาด ฝนเลือดโปรยปราย มหาเต๋าคืนสู่ฟ้าดิน

นั่นคือนิมิตจักรพรรดิร่วงโรย คืนชีวิตสู่สวรรค์!

ในวินาทีนี้ ทั่วทั้งเก้าสวรรค์สั่นสะเทือน!

ขุมกำลังมหาอำนาจมากมายที่เฝ้าดูสงครามอมตะครั้งนี้ ต่างตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

มีจักรพรรดิที่แท้จริงตกตายแล้ว!

[จบแล้ว]