บทที่ 790 - กายาวิญญาณกำเนิดสู่กายาเซียนวิญญาณ คิดว่าอยู่ในความฝัน

บทที่ 790 - กายาวิญญาณกำเนิดสู่กายาเซียนวิญญาณ คิดว่าอยู่ในความฝัน

ความจริงแล้วจวินเซียวเหยียนไม่ได้กังวลความปลอดภัยของเจียงลั่วหลีมากนัก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจเจียงลั่วหลี แต่เขารู้ว่าเจียงลั่วหลีน่าจะไม่เป็นอะไร

จวินเซียวเหยียนฝึกฝนหยวนเสินสามภพ แม้จะยังไม่ถึงขั้นมองเห็นโชคชะตาได้ในตอนนี้

แต่การสัมผัสถึงลางสังหรณ์บางอย่างนั้นยังพอทำได้

หากเจียงลั่วหลีเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นจริง เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้สึกถึงลางบอกเหตุใดๆ เลย

เวลานี้ เจียงลั่วหลีกำลังหลับใหลอยู่ในรังไหมแห่งโลก ดูเหมือนว่าพลังของโลกที่แตกสลายใบนี้ จะมารวมตัวกันอยู่ที่นางทั้งหมด

"กายาของนาง..." จวินเซียวเหยียนแสดงสีหน้าประหลาดใจ

เขาสัมผัสได้ว่ากายาของเจียงลั่วหลีดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนบางอย่าง

แม้จะยังมีคลื่นพลังของกายาวิญญาณกำเนิดอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ใช่แค่กายาวิญญาณกำเนิดธรรมดา

"หรือว่า..." จวินเซียวเหยียนนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง

นั่นคือกายาเซียนวิญญาณ ซึ่งเป็นขั้นกว่าของกายาวิญญาณกำเนิด

เล่าลือกันว่าหากฝึกฝนกายานี้จนถึงขั้นสมบูรณ์ จะสามารถดูดซับปราณเซียนได้มหาศาล แข็งแกร่งถึงขีดสุด

หากจะเปรียบเทียบ ก็คงพอๆ กับกายาเซียนมนุษย์ของผู้สืบทอดลัทธิเหรินเซียน

เพียงแต่กายาทั้งสองชนิดนี้ ชนิดหนึ่งคือการดูดซับปราณเซียน อีกชนิดหนึ่งคือการใช้ปราณเซียนชำระล้างร่างกาย เพื่อสร้างร่างเซียนมนุษย์

กายาวิญญาณกำเนิดที่เจียงลั่วหลีมีอยู่ก่อนหน้านี้ ความจริงก็นับว่าเป็นสุดยอดกายาแล้ว

แต่เมื่อเทียบกับกายาสิทธิ์บรรพกาลและกายาครรภ์มารดาเต๋าแต่กำเนิด ก็ยังถือว่าด้อยกว่าเล็กน้อย

แต่ในตอนนี้ หากเจียงลั่วหลีผลัดเปลี่ยนเป็นกายาเซียนวิญญาณได้จริง ก็จะสามารถก้าวขึ้นไปติดหนึ่งในสิบห้าอันดับแรกของสามพันกายาได้อย่างแน่นอน

"ว่าแล้วเชียว ยัยหนูนี่ก็มีวาสนาของตัวเองเหมือนกัน" จวินเซียวเหยียนกล่าว

เจียงเซิ่งอีได้รับมรดกของซีหวังหมู่

ส่วนเจียงลั่วหลีตรงหน้า ดูเหมือนจะได้รับมรดกเช่นกัน และดูทรงแล้วไม่ใช่เป็นมรดกของจักรพรรดิแห่งแดนเซียนเสียด้วย

แต่ไม่ว่ามรดกนี้จะมาจากไหน จวินเซียวเหยียนไม่ได้ใส่ใจ

สิ่งที่สำคัญ คือคนที่ใช้พลัง ไม่ใช่ที่มาของพลัง

จวินเซียวเหยียนเดินเข้าไปใกล้รังไหมแห่งโลกนั้น

ร่างบอบบางน่าทะนุถนอมของเจียงลั่วหลีนอนขดตัวอยู่ภายใน แขนเรียวโอบเข่าเอาไว้

เหมือนกับทารกที่อยู่ในครรภ์มารดาไม่มีผิด

ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนทำให้อดสงสารไม่ได้

"พี่... เซียวเหยียน..."

ปากของยัยหนูพึมพำออกมา

"ยังฝันอยู่รึ?" จวินเซียวเหยียนยิ้มจางๆ

แต่พูดตามตรง จวินเซียวเหยียนคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าด้วยนิสัยของเจียงลั่วหลี จะมีความกล้าหาญที่จะเข้ามาในประตูเป็นตาย

หากเป็นนิสัยของเจียงลั่วหลีในอดีต น่าจะถูกพวกจอมโจรหมาป่าตะกละจับตัวไป แล้วรอให้เขาและเจียงเซิ่งอีไปช่วย

"ในที่สุดก็โตขึ้นแล้วสินะ แม้ตัวจะยังเท่าเดิมก็เถอะ"

จวินเซียวเหยียนถอนหายใจพลางยิ้ม ในแววตามีความพึงพอใจจางๆ

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของคนภายนอก รังไหมแห่งโลกเริ่มสั่นไหว

ขนตายาวงอนของเจียงลั่วหลีที่ถูกห่อหุ้มอยู่ภายในรังไหมสั่นระริก

ทันใดนั้น ดวงตาคู่โตที่ใสกระจ่างก็ลืมขึ้น

แววตาของนางยังคงมีความงุนงงและสลึมสลือ เหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่น สติสัมปชัญญะยังไม่ชัดเจน

ในภวังค์ เจียงลั่วหลีมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดขาว ยืนสงบนิ่งมองนางอยู่ไม่ไกล

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินั้น แฝงรอยยิ้มอ่อนโยนที่สามารถละลายหัวใจของหญิงสาวทุกคนได้

"พี่เซียวเหยียน?" ดวงตาของเจียงลั่วหลีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

"ฝันไปอีกแล้วหรือเนี่ย"

เจียงลั่วหลีไม่รู้ว่าฝันเห็นจวินเซียวเหยียนไปกี่ครั้งแล้ว

บวกกับตอนนี้นางอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น สมองมึนงงสับสน จึงเข้าใจไปเองโดยสัญชาตญาณว่า นี่ก็คงเป็นความฝันเช่นกัน

เพราะจวินเซียวเหยียนจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาปรากฏตัวต่อหน้านางกะทันหันแบบนี้

จวินเซียวเหยียนค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจียงลั่วหลี

มองดูคนที่เฝ้าคะนึงหามาตลอด เจียงลั่วหลียิ้มหวานละมุนแล้วกล่าวว่า "ได้เจอพี่เซียวเหยียนในฝัน เค้าก็พอใจแล้วล่ะ"

"เพราะพี่เซียวเหยียนยังมีเส้นทางของตัวเองที่ต้องเดิน ลั่วหลีไม่อยากเป็นตัวถ่วง"

"แล้วก็ๆ ครั้งนี้ลั่วหลีไม่ได้สร้างปัญหาให้พี่เซียวเหยียนเลยนะ เค้าไม่มีทางยอมให้เจ้าพวกตัวร้ายจับได้ แล้วทำให้พี่เซียวเหยียนต้องลำบากหรอก"

ฟังคำพูดของเจียงลั่วหลีตรงหน้า แววตาของจวินเซียวเหยียนยิ่งเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

เพราะเมื่อก่อนเจียงลั่วหลี คือไข่มุกบนฝ่ามือของตระกูลเจียง

เป็นประเภทที่ประคองไว้ในมือก็กลัวหล่น อมไว้ในปากก็กลัวละลาย

เด็กสาวที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ย่อมต้องมีความเอาแต่ใจและถือตัวอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

แต่เจียงลั่วหลี กลับพยายามเพื่อจวินเซียวเหยียน ยอมเปลี่ยนแปลงนิสัยของตัวเอง

ทัศนคติเช่นนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่า เจียงลั่วหลียินดีที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่อจวินเซียวเหยียน

"เด็กดี ทำได้ดีมาก" จวินเซียวเหยียนยิ้ม

น้ำเสียงอ่อนโยนบวกกับรอยยิ้มหล่อเหลา แทบจะเหมือนแสงแดดอุ่นที่ทำให้หัวใจของเจียงลั่วหลีละลาย

"มีโต้ตอบด้วยเหรอ?" เจียงลั่วหลีคิดไม่ถึง

เพราะจวินเซียวเหยียนในความฝันครั้งก่อนๆ ล้วนแต่เงียบขรึม

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเจียงลั่วหลีเต้นแรงขึ้นมาทันที ราวกับกวางน้อยวิ่งชน

"พี่เซียวเหยียน เค้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ ต่อให้ในฝัน ก็ขอกอดลั่วหลีหน่อยได้ไหม"

ใบหน้าของเจียงลั่วหลีขาวนวลเนียน ดูน่าสงสารจับใจ

จวินเซียวเหยียนเดินยิ้มเข้าไป แล้วยื่นมือเขกหัวเจียงลั่วหลีเบาๆ ทีหนึ่ง

"ยัยทึ่ม ยังไม่ตื่นอีก?"

ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเจียงลั่วหลีเบิกกว้างทันควัน ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอ้าค้าง เผยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

[จบแล้ว]