บทที่ 780 - ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง จอมโจรจูเซียนเสวียนเย่ว์ปรากฏกาย

บทที่ 780 - ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง จอมโจรจูเซียนเสวียนเย่ว์ปรากฏกาย

เจียงเซิ่งอีในเวลานี้ช่างดูองอาจห้าวหาญถึงขีดสุด

ทั้งที่เป็นสตรีผู้มีความงามพิสุทธิ์ดั่งแก้วใส ทว่ายามนี้กลับดูราวกับเทพธิดาสงครามผู้เกรียงไกร

หนึ่งในสามจอมโจรอย่างจอมโจรเจ็ดสังหาร ถูกนางสังหารลงอย่างเด็ดขาด

ต้องทราบว่าเจียงเซิ่งอีในตอนนี้กำลังตกอยู่ในวงล้อมของการรุมโจมตี

ในสถานการณ์เช่นนี้ยังสามารถพลิกกลับมาสังหารศัตรูได้หนึ่งคน ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของเจียงเซิ่งอีได้อย่างชัดเจน

นางมิใช่เพียงแจกันประดับที่สวยงามเพียงเปลือกนอก

และมิใช่ผู้ที่ต้องคอยพึ่งพาจวินเซียวเหยียนเพียงอย่างเดียว

ลำพังเพียงนางผู้เดียวก็มากพอที่จะบุกเบิกเส้นทางอันยิ่งใหญ่ได้

"บัดซบ หากพวกเจ้าไม่ทุ่มสุดตัว ก็อย่าหวังว่าจะได้สิ่งที่ต้องการเลย" จอมโจรหมาป่าตะกละมีสีหน้าย่ำแย่ สายตาหันไปมององค์หญิงหนอนไหมเทพ

"ไม่ต้องให้เจ้ามาบอกข้าหรอก" องค์หญิงหนอนไหมเทพกล่าวเสียงเย็น

พูดตามตรงว่าความแข็งแกร่งของเจียงเซิ่งอีนั้น เหนือความคาดหมายของนางไปบ้างจริงๆ

เดิมทีนางคิดว่าต่อให้นางไม่ลงมือเต็มที่ เจียงเซิ่งอีก็น่าจะถูกสยบลงได้โดยง่าย

องค์หญิงหนอนไหมเทพเริ่มลงมือแล้ว วงแหวนเทพเก้าสีเปล่งประกายเจิดจ้า ลำแสงที่พุ่งทะยานออกมาทำลายล้างฟ้าดิน จนห้วงมิติพังทลายลง

เยาเยว่คงเองก็ลงมือเช่นกัน ปราณปีศาจสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้า

จอมโจรหมาป่าตะกละและจอมโจรทลายทัพย่อมไม่ต้องพูดถึง ต่างก็ทุ่มสุดตัวเช่นกัน

ชั่วพริบตานั้นยอดฝีมือรุ่นเยาว์ทั้งสี่ต่างก็ระดมโจมตีใส่เจียงเซิ่งอีพร้อมกัน

เมื่อองค์หญิงหนอนไหมเทพลงมือเต็มกำลังและเข้าร่วมวงต่อสู้ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปในทันที

องค์หญิงหนอนไหมเทพคือหนอนไหมเทพเก้าแปลง มีพลังฝีมือสะท้านโลก มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมากในเส้นทางโบราณสายที่สุด พลังการต่อสู้นั้นน่าตื่นตะลึง

เพียงแค่นางคนเดียวก็ตึงมือพอที่จะต่อกรกับเจียงเซิ่งอีแล้ว

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเยาเยว่คง จอมโจรหมาป่าตะกละ และจอมโจรทลายทัพอีกสามคน

สถานการณ์พลิกผันเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว

เจียงเซิ่งอีถูกกระแทกจนถอยร่นไปหลายก้าว

"เจียงเซิ่งอี ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ ส่งคัมภีร์เซียนเหยาฉือมา แล้วเจ้าจะยังมีทางรอด" องค์หญิงหนอนไหมเทพกล่าวด้วยความหยิ่งยโส

"ฝันไปเถอะ" เจียงเซิ่งอีตอบกลับเสียงเย็น

"เช่นนั้นก็อย่าโทษองค์หญิงผู้นี้ก็แล้วกัน ตาข่ายฟ้าครอบปฐพี!"

องค์หญิงหนอนไหมเทพวาดแขนเรียวงาม พลังเวทพุ่งทะยานออกมา กลายเป็นแสงสังวาลเก้าสี

จากนั้นแสงสังวาลเก้าสีก็แตกตัวออกเป็นเส้นใยนับไม่ถ้วน ถักทอประสานกันราวกับกลายเป็นตาข่ายเก้าสีที่ปกคลุมฟ้าดินจนมิด

แทบจะครอบคลุมทุกสรรพสิ่งในโลกหล้าไว้ภายใน

นี่คือมหาเวทสะท้านโลกชนิดหนึ่งของหุบเขาหนอนไหมเทพ

สามารถครอบคลุมทุกสรรพสิ่งแล้วหลอมละลายให้มอดไหม้

เจียงเซิ่งอีลงมือตอบโต้เช่นกัน แจกันมรรคาเหนือศีรษะหมุนวน อักขระนับหมื่นพันปรากฏขึ้นเพื่อต้านทานท่าสังหารขององค์หญิงหนอนไหมเทพ

เยาเยว่คงและคนอื่นๆ ต่างก็ลงมือเพื่อกดดันเจียงเซิ่งอี

สถานการณ์ของเจียงเซิ่งอีเสียเปรียบอย่างยิ่ง

เหล่าอัจฉริยะโดยรอบเห็นเช่นนั้นต่างก็ทอดถอนใจ

ผลงานของเจียงเซิ่งอีนั้นสมกับชื่อเสียงของนางแล้ว

แต่ทว่าด้วยขุมกำลังฝ่ายตรงข้ามเช่นนี้ ต่อให้เป็นระดับต้องห้ามสูงสุดก็ยังต้องปวดหัว

ใช่ว่าใครทุกคนจะเป็นเหมือนจวินเซียวเหยียน ที่สามารถเมินเฉยต่อจำนวนศัตรู แล้วกวาดล้างบดขยี้ได้ในคราเดียว

ภายใต้การรุมสังหารเช่นนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างเจียงเซิ่งอี ริมฝีปากงามก็เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา

หยดเลือดสีแดงฉานร่วงหล่นลงบนอาภรณ์สีขาวดุจหิมะ ราวกับดอกท้อที่เบ่งบาน

"นังหนูตระกูลเจียงพวกนี้ จะคนไหนก็หัวรั้นเหมือนกันหมด" จอมโจรหมาป่าตะกละสบถในใจ

ไม่ว่าจะเป็นเจียงลั่วหลีหรือเจียงเซิ่งอี ต่างก็มีนิสัยดื้อรั้น ไม่ยอมสยบให้ใคร

ผู้ที่จะทำให้พวกนางยอมอ่อนข้อได้ นอกจากจวินเซียวเหยียนแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก

"ตาข่ายล้างโลก!"

องค์หญิงหนอนไหมเทพยื่นมือออกไปคว้าจับความว่างเปล่า

ทันใดนั้นตาข่ายเก้าสีก็พ่นเปลวเพลิงเทพเก้าสีออกมา

เมื่อเพ่งมองให้ดีจะพบว่าเปลวเพลิงเทพเหล่านั้น ล้วนก่อตัวขึ้นจากอักขระนับไม่ถ้วน

ดูราวกับเตาหลอมที่ต้องการกักขังเจียงเซิ่งอีไว้ภายในเพื่อหลอมละลาย

"ตราประทับแจกันสูงสุด!"

เจียงเซิ่งอีผลักฝ่ามือขาวผ่องออกไป แจกันมรรคาแปรเปลี่ยนเป็นตราประทับเทพสะท้านโลก

หนึ่งฝ่ามือประทับลงไป สยบทั้งจักรวาล

เส้นใยตาข่ายที่ปกคลุมฟ้าดินเหล่านั้นถูกฉีกกระชากขาดสะบั้น

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วท้องนภา

ทั้งสองฝ่ายต่างถอยร่นไปพร้อมกัน

ร่างระหงของเจียงเซิ่งอีสั่นสะท้าน นางกระอักโลหิตออกมาอีกคำรบ

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนของอวี๋ชิงหนิงก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเซิ่งอี

"เซิ่งอี ระวังข้างหลัง!"

"หืม?"

เจียงเซิ่งอีใจหายวาบ

ความว่างเปล่าเบื้องหลังนางพลันถูกฉีกขาดราวกับแผ่นกระดาษ

ร่างบอบบางร่างหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่านั้น

ในมือถือเคียวสีดำทมิฬ ราวกับเทพมรณะผู้คร่าวิญญาณในตำนาน!

เคียวนั้นตวัดฟันลงมา ผ่าแยกความว่างเปล่า

แม้แต่เจียงเซิ่งอีเองก็ยังตอบสนองไม่ทัน ยากที่จะต้านทาน

ทำได้เพียงเบี่ยงตัวหลบอย่างสุดความสามารถ

ฉึก!

เคียวคมกริบกรีดผ่านแผ่นหลังอันงดงามของเจียงเซิ่งอี เลือดสดๆ สาดกระเซ็นออกมา!

อึก!

ร่างของเจียงเซิ่งอีร่วงหล่นจากฟากฟ้า ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

บนแผ่นหลังเนียนละเอียดปรากฏบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก บ่งบอกถึงความรุนแรงของการโจมตีนี้

โชคดีที่ร่างกายของเจียงเซิ่งอีเคยได้รับการชุบเลี้ยงด้วยโลหิตบริสุทธิ์กายาสิทธิ์ของจวินเซียวเหยียนมาก่อน

มิเช่นนั้นแล้ว การโจมตีนี้อาจผ่าร่างของนางออกเป็นสองซีกได้เลย!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้คนทั้งสนามตกตะลึง

ใครจะคาดคิดว่าจะมีคนลอบกัดเช่นนี้

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังร่างที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้น

เมื่อได้เห็นชัดตา ต่างก็ต้องประหลาดใจ

นั่นคือเด็กสาวผู้หนึ่ง

เด็กสาวมีรูปร่างบอบบางดั่งกิ่งหลิว สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำ ผมยาวสีดำขลับสยายดั่งน้ำตก

แขนขาเรียวเล็กดูอ่อนเยาว์ ผิวขาวซีดจนแทบจะโปร่งแสง

แขนและขาเรียวยาวพันด้วยผ้าพันแผล ในมือถือเคียวเทพความตายที่สูงกว่าตัวนางเสียอีก

บนใบหน้าสวมหน้ากากหน้าผีที่ดูคล้ายร้องไห้และคล้ายยิ้มแย้มในเวลาเดียวกัน

ทั้งร่างของนางดูราวกับภูตผีปีศาจที่แฝงกายในยามวิกาล

เปรียบดั่งกุหลาบดำที่มอบความงดงามแบบวิปลาสและภาพลวงตาแห่งความตายให้กับผู้พบเห็น

"ลูกพี่เสวียนเย่ว์!"

เมื่อเห็นเด็กสาวที่ปรากฏตัวขึ้น จอมโจรหมาป่าตะกละและจอมโจรทลายทัพต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นยินดี

เด็กสาวผู้นี้ก็คือหัวหน้ากลุ่มสิบสามจอมโจร จอมโจรจูเซียน นามว่าเสวียนเย่ว์!

"อะไรนะ นางคือจอมโจรจูเซียนในตำนานงั้นหรือ"

เมื่อได้ยินคำพูดของจอมโจรหมาป่าตะกละ เหล่าอัจฉริยะเกือบพันคนในสนามต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาคิดมาตลอดว่าจอมโจรจูเซียนในตำนาน น่าจะเป็นชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึง หรือไม่ก็จอมมารผู้โหดเหี้ยมอำมหิต

ใครจะไปคาดคิดว่า หัวหน้าสิบสามจอมโจรผู้โหดร้าย จะเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง

เพียงแต่เด็กสาวผู้นี้ แผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างเข้มข้น

"จอมโจรจูเซียน..."

มุมปากของเจียงเซิ่งอีเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด บาดแผลน่ากลัวที่แผ่นหลังก็ยังมีเลือดไหลริน

การลอบโจมตีของจอมโจรจูเซียนเสวียนเย่ว์ทำให้นางได้รับบาดเจ็บสาหัส

เด็กสาวถือเคียวเทพความตาย ผมสีดำขลับปลิวไสวไปตามสายลม บนไหปลาร้าที่งดงามดั่งปีกผีเสื้อมีรอยสักรูปดอกปี่อั้นสีแดงฉานดูเย้ายวนและอันตราย

นางยืนนิ่งอยู่กลางเวหา

รอบด้านเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง!

สายตาภายใต้หน้ากากหน้าผีของเด็กสาวจับจ้องไปที่เจียงเซิ่งอีอย่างเย็นชา

นั่นคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"กายาครรภ์มารดาเต๋าแต่กำเนิดของเจ้า ข้าขอรับไปล่ะ" น้ำเสียงของเสวียนเย่ว์กังวานใสราวกับสายฝน แต่ทว่าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง

สิ้นเสียง เท้าเรียวงามของเสวียนเย่ว์ก็แตะลงบนความว่างเปล่าเบาๆ

ร่างของนางเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย ชั่วพริบตาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเจียงเซิ่งอี

เคียวเทพความตายในมือตวัดฟันลงมา ราวกับเงาแห่งความตายที่เข้าปกคลุม

ฉึก!

แม้เจียงเซิ่งอีจะพยายามต่อต้าน แต่ก็ยังถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมาอีกคำรบ

จอมโจรหมาป่าตะกละ จอมโจรทลายทัพและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็กรูกันเข้ามาซ้ำเติม

เยาเยว่คงเองก็ลงมือเช่นกัน

"จอมโจรจูเซียน ช่างเป็นตัวตนที่น่าหวาดหวั่นจริงๆ แต่เป็นแบบนี้ก็ดี เจียงเซิ่งอีต้องตายแน่!" องค์หญิงหนอนไหมเทพคิดในใจ

กลิ่นอายของจอมโจรจูเซียนทำให้นางรู้สึกหวาดระแวงอย่างรุนแรง

นี่คือตัวตนระดับต้องห้ามสูงสุดอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้องค์หญิงหนอนไหมเทพรู้สึกสับสนก็คือ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผสมปนเปกันมากมายในตัวเสวียนเย่ว์

ราวกับเป็นการหลอมรวมสายเลือดและกายาหลากหลายชนิดเข้าด้วยกัน

เรื่องนี้ทำให้องค์หญิงหนอนไหมเทพรู้สึกขนลุกซู่

นี่นางกำลังเดินบนเส้นทางแบบไหนกันแน่

[จบแล้ว]