บทที่ 580 - ท่าไม้ตายสะเทือนฟ้าดิน สังหารสิ้นในพริบตา โลหิตนักบุญช่วยสาวงาม

บทที่ 580 - ท่าไม้ตายสะเทือนฟ้าดิน สังหารสิ้นในพริบตา โลหิตนักบุญช่วยสาวงาม

คลื่นพลังแห่งการทำลายล้างนี้ เปรียบเสมือนชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ทว่าพลังนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของจวินเซียวเหยียน

ภายในคลื่นพลังทำลายล้างนี้

เขาต้องการให้ใครอยู่ คนนั้นก็อยู่

ต้องการให้ใครตาย คนนั้นก็ต้องตาย

"ไม่!"

พวกหลงสวีหวงส่งเสียงคำรามกึกก้อง

พวกเขากระตุ้นพลังถึงขีดสุด

หลงสวีหวงเร่งสายเลือดบรรพชนมังกรและเทพหงส์ในกายอย่างเต็มที่ ปลดปล่อยท่าไม้ตายสะท้านโลก

หวงจิ่วเหยียนก็กรีดร้องยาว เรียกใช้กระบวนท่าสูงสุด

ทายาทบรรพชนจระเข้ถึงกับเผยร่างจริงออกมา กลายเป็นจระเข้ยักษ์ที่มีเกล็ดหนาทึบ สำแดงพลังเต็มที่เช่นกัน

ไม่ใช่แค่พวกเขา อัจฉริยะที่เข้าร่วมแผนการล้อมสังหารก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างดิ้นรนต่อต้านอย่างสุดชีวิต

รวมถึงยักษ์ใหญ่จากดาราจักรโบราณเหล่านั้น เช่น กู่เหยียน ทายาทถ้ำปีศาจสงคราม รัชทายาทราชวงศ์เทพเทียนเย่า และคนอื่นๆ ต่างก็งัดไพ่ตายออกมา พยายามต้านทานคลื่นพลังทำลายล้างโลกนี้อย่างสุดความสามารถ

แต่ทว่าไร้ประโยชน์

การโจมตีเต็มกำลังของจวินเซียวเหยียนนั้นน่ากลัวเพียงใด

ต้องรู้ว่าเวลาจวินเซียวเหยียนต่อสู้กับคนอื่น แทบไม่เคยเอาจริงเลย

แม้แต่ตอนจัดการกับพวกอวี้โฝว จวินเซียวเหยียนก็ใช้พลังเพียงสี่ส่วน ก็สังหารได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้ จวินเซียวเหยียนอยู่ในสภาวะโกรธจัด ระเบิดพลังทั้งหมดออกมา

แถมยังใช้วิชาผสานสองมหาเวทแห่งวิถีต้นกำเนิด

อานุภาพนี้ ใครจะต้านทานได้

อย่าว่าแต่นักบุญเลย ต่อให้เป็นราชันนักบุญ เผชิญหน้ากับกระบวนท่าทำลายล้างของจวินเซียวเหยียนนี้ ร่างกายก็ต้องระเบิด หยวนเสินแตกสลาย

คลื่นพลังทำลายล้างโลก ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม กวาดล้างไปทั่วสมรภูมิฮวงเทียน

ไม่เพียงแต่ในสมรภูมิฮวงเทียน แม้แต่อัจฉริยะภายนอกที่เฝ้าดูอยู่ ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้หนังศีรษะชาหนึบ ตัวสั่นงันงก

"นั่น... นั่นมันพลังระดับไหนกัน"

"หรือว่าในสมรภูมิฮวงเทียน จะมียอดฝีมือยุคโบราณตื่นขึ้นมา"

ผู้ฝึกตนบางคนตื่นตระหนกสงสัย คิดว่ามียอดฝีมือยุคโบราณฟื้นคืนชีพ

ส่วนจอมราชันตู้ถัว เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังนี้ ก็สูดลมหายใจเข้าลึก ในแววตาซ่อนความตกตะลึงไว้อย่างลึกซึ้ง

"บุตรเทพตระกูลจวิน เล่นใหญ่จริงๆ" จอมราชันตู้ถัวปวดหัวตุบๆ

รอจนสมรภูมิฮวงเทียนจบลง ไม่รู้ว่าจะเหลืออัจฉริยะรอดออกมาได้กี่คน

ปิดประตูตีสุนัขกระบวนท่านี้ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

ในขณะนี้ ภายในสมรภูมิฮวงเทียน

จวินเซียวเหยียนกระบวนท่าเดียว แทบจะทำให้สมรภูมิฮวงเทียนส่วนหนึ่งจมหายไป

ก่อนหน้านี้จวินเซียวเหยียนอาศัยกระบวนท่านี้ ทะลวงดาวนรกจนเป็นรู

เห็นได้ชัดว่าอานุภาพของกระบวนท่านี้แข็งแกร่งเพียงใด

ไม่ว่าจะเป็นหลงสวีหวง หวงจิ่วเหยียน หรือทายาทบรรพชนจระเข้

หรือจะเป็นกู่เหยียน ทายาทถ้ำปีศาจสงคราม รัชทายาทราชวงศ์เทพเทียนเย่า และยักษ์ใหญ่คนอื่นๆ

ล้วนไม่อาจต้านทานกระบวนท่านี้ได้

ร่างกายของพวกเขาแตกสลายไปทีละส่วนในคลื่นพลังทำลายล้าง ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร ก็ยากจะมีชีวิตรอด

"จวินเซียวเหยียน เจ้าสังหารพวกเรา ไม่กลัวรังมังกรบรรพกาลและขุนเขาวิญญาณหมื่นหงส์ก่อสงครามอมตะหรือ" หลงสวีหวงดิ้นรนตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด

เขาเป็นถึงกายามังกรหงส์ที่สองขุมกำลังทุ่มเทฟูมฟัก หากตกตายไป ย่อมต้องก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่แน่นอน

"วางใจเถอะ พวกเขาไปรอเจ้าที่ปรโลกนานแล้ว" จวินเซียวเหยียนตอบเสียงเย็น

"อะไรนะ"

คำพูดนี้ ทำให้อัจฉริยะจำนวนมากตกใจจนเปลือกตากระตุก

จวินเซียวเหยียนหมายความว่าอย่างไร

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" หลงสวีหวงตะโกนถามขณะดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

"สงครามอมตะจบลงไปนานแล้ว สี่เผ่าราชวงศ์บรรพกาล ไม่เหลือซาก..."

จวินเซียวเหยียนประโยคเดียว ทำให้ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ

หลายคนต่างมีสีหน้ามึนงง ไม่อยากจะเชื่อ

แน่นอนว่ามีอัจฉริยะส่วนน้อยที่พอจะได้ข่าวมาบ้าง แต่ก็ไม่แน่ใจ

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ความจริงจะเป็นเช่นนั้น

"ไม่ เป็นไปไม่ได้ เจ้ากำลังสั่นคลอนจิตใจแห่งเต๋าของข้า" หลงสวีหวงกรีดร้อง ไม่กล้าเชื่อ

สี่เผ่าราชวงศ์บรรพกาล จะถูกล้างบางจนหมดสิ้นได้อย่างไร

หวงจิ่วเหยียนและทายาทบรรพชนจระเข้ก็ไม่อาจเชื่อได้เช่นกัน

แต่พวกเขาจะเชื่อหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว

จวินเซียวเหยียนคร้านจะพูดพร่ำทำเพลงกับพวกเขา

พลังเทพถูกกระตุ้นถึงขีดสุด การผสานสองมหาเวทแห่งวิถีต้นกำเนิด อานุภาพเหนือกว่าที่จวินเซียวเหยียนจินตนาการไว้เสียอีก

ในที่สุด เมื่อจวินเซียวเหยียนรั้งมือกลับ

ผืนดินรัศมีหมื่นลี้ จมหายไปหมดสิ้น

รอยแยกนับไม่ถ้วนราวกับหุบเหวลึกแผ่ขยายออกไป

ส่วนพวกหลงสวีหวง ไม่มีตัวตนอยู่อีกแล้ว ถูกทำให้สลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปในกระบวนท่านี้

ไม่ใช่แค่สามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์บรรพกาล

ยังรวมถึงกู่เหยียน ทายาทถ้ำปีศาจสงคราม รัชทายาทราชวงศ์เทพเทียนเย่า และยักษ์ใหญ่คนอื่นๆ อีกกว่าร้อยคน ก็ร่างแหลกเหลว ดับสูญทั้งกายและจิตวิญญาณ

ยังมีอัจฉริยะจากดาราจักรโบราณที่มีฝีมือไม่เลวอีกเกือบพันคน ยิ่งไม่มีทางรอด ระเบิดเป็นหมอกเลือด ปลิวว่อนอยู่ในความว่างเปล่า

ทั่วทั้งสมรภูมิฮวงเทียน เกิดลมพายุสีเลือดพัดโหมกระหน่ำ

นั่นคือเลือดที่ยังหลงเหลือ ลอยล่องอยู่ในอากาศ

ในวินาทีนี้ อัจฉริยะที่เหลือรอดทุกคน ต่างรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ร่างกายเหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำพุเย็นจัด

พวกเขาถามตัวเองว่า หากกระบวนท่าของจวินเซียวเหยียนเมื่อครู่เป็นการโจมตีแบบไม่เลือกหน้า ป่านนี้พวกเขาคงไปอยู่ที่ปรโลกกันหมดแล้วใช่ไหม

พอคิดได้แบบนี้ อัจฉริยะทุกคนก็รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

"สวรรค์ช่วย กระบวนท่าเดียว เพียงแค่กระบวนท่าเดียว สามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์บรรพกาล ยักษ์ใหญ่กว่าร้อยคน และอัจฉริยะอีกเกือบพันคน ตายเรียบ"

"ยักษ์ใหญ่กว่าร้อยคนนั่น ล้วนเป็นระดับนักบุญเชียวนะ กลับถูกบุตรเทพตระกูลจวินสังหารในกระบวนท่าเดียว"

"นี่ถือว่าสร้างสถิติใหม่เลยหรือเปล่า"

อัจฉริยะแดนเซียนฮวงเทียนน้ำเสียงสั่นเครือ แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง

ก่อนหน้านี้ข่าวที่จวินเซียวเหยียนใช้หม้อเดียวทุบนักบุญตายเป็นร้อย ไม่ได้แพร่หลายในเส้นทางจักรพรรดิ

แต่ภาพตรงหน้านี้ อัจฉริยะทุกคนได้เห็นกับตาตัวเอง

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

ภาพเหตุการณ์จริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ถึงจะน่าตื่นตะลึงที่สุด

แม้แต่คนที่จิตใจลึกซึ้งอย่างจีชิงอี ก็ยังสูดลมหายใจเข้าลึก

นางประเมินจวินเซียวเหยียนไว้สูงมากแล้ว

แต่ผลลัพธ์คือความก้าวหน้าของจวินเซียวเหยียน กลับเหนือความคาดหมายของนางไปอีก

ตอนนี้จีชิงอีกลับรู้สึกโชคดีที่ตนเองระมัดระวังตัว ดีที่ไม่ได้ลงมือกับเจียงเซิ่งอี

นางเชื่อว่าหากนางลงมือจริงๆ ตอนนี้คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเลวร้าย

จวินเซียวเหยียนคงไม่เพราะเห็นว่านางเป็นสาวงาม แล้วจะยั้งมือไว้ไมตรีให้

"ตอนนี้ เจ้ายังจะสงสัยอีกไหม" จีชิงอีเอ่ยเสียงเรียบกับเฉินเฟยที่อยู่ข้างๆ

เฉินเฟยไม่พูดแล้ว สีหน้าซีดขาวเล็กน้อย

พูดตามตรง นางเองก็ถูกวิธีการอันโหดเหี้ยมของจวินเซียวเหยียนข่มขวัญเข้าให้แล้ว

กระบวนท่าเดียวสังหารอัจฉริยะนับพัน รวมทั้งยักษ์ใหญ่ระดับนักบุญอีกกว่าร้อยคน นี่มันพลังระดับไหนกัน

แถมตอนที่จวินเซียวเหยียนเสด็จประทับเมื่อครู่ กลิ่นอายนั้น ถึงกับทำให้นางรู้สึกว่าดูเหนือธรรมดาและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าเจ้านายของนางเสียอีก

แต่เฉินเฟยก็กัดริมฝีปากแน่น

นางเชื่อว่าหากเจ้านายของนางแสดงพลังเต็มที่ ก็คงไม่ด้อยไปกว่าจวินเซียวเหยียน

หลังจากจวินเซียวเหยียนสังหารหมู่ศัตรูในกระบวนท่าเดียว เขาก็ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่เจียงเซิ่งอี

เจียงเซิ่งอีบาดเจ็บสาหัสมาก ร่างเนื้อแตกร้าว ผิวกายที่ใสกระจ่างเต็มไปด้วยรอยร้าว

ชีพจรหัวใจถูกกระแทกจนแหลกเหลว

บาดแผลเช่นนี้ ผู้ชายโดนเข้าไปยังสาหัส ไม่ต้องพูดถึงเจียงเซิ่งอีที่เป็นสตรี

เจียงเซิ่งอีแม้จะมีกายาครรภ์มารดาเต๋า แต่จุดเด่นของกายานี้อยู่ที่การตรัสรู้ อิทธิฤทธิ์ และพลังเวท

สำหรับร่างกาย ไม่ได้ช่วยเสริมความแข็งแกร่งมากนัก

ดังนั้นอาการบาดเจ็บทางกายของเจียงเซิ่งอีจึงสาหัสมาก

จวินเซียวเหยียนนำโอสถเซียนระดับสูงและยาวิเศษออกมามากมาย

แม้แต่ยาอมตะที่หาได้ยากยิ่ง ก็ยังนำออกมามากกว่าหนึ่งต้น หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของเจียงเซิ่งอี

แต่อาการของเจียงเซิ่งอีก็ยังไม่น่าไว้วางใจ

จวินเซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นใช้นิ้วต่างกระบี่ กรีดข้อมือตัวเองอย่างไม่ลังเล

เลือดนักบุญสีทองหยดแล้วหยดเล่า ไหลรินลงสู่ริมฝีปากสีกุหลาบของเจียงเซิ่งอี

[จบแล้ว]