บทที่ 420 - ศึกสองมังกรกัดกันเอง รังมังกรบรรพกาลแทบกระอักเลือด ทะเลสาบเต๋าในที่สุดก็ปะทุ

บทที่ 420 - ศึกสองมังกรกัดกันเอง รังมังกรบรรพกาลแทบกระอักเลือด ทะเลสาบเต๋าในที่สุดก็ปะทุ

ใครจะไปคาดคิดว่าองค์หญิงหลงจี๋กับหลงอ้าวเทียนจะเดินมาถึงจุดนี้ได้

ตามหลักแล้ว ต่อให้องค์หญิงหลงจี๋จะไม่ชอบหน้าหลงอ้าวเทียน

แต่เห็นแก่ที่เขาเป็นอัจฉริยะต้องห้ามของรังมังกรบรรพกาล นางก็ไม่น่าจะปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ

แต่เพราะเรื่องของอ้าวหลวน นางกับหลงอ้าวเทียนจึงแตกหักกันอย่างถาวร

นี่คือสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด

ส่วนโลกภายนอก ณ บริเวณหน้ากระจกเซียนโบราณ

สิ่งมีชีวิตเผ่ามังกรจากรังมังกรบรรพกาลต่างยืนอึ้งตาค้าง ภาพที่ฉายอยู่ในกระจกทำให้พวกเขาต้องขยี้ตาดูใหม่ว่าตาฝาดไปหรือไม่

ไม่อย่างนั้น ทำไมถึงได้เห็นภาพอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้

"ไม่ เป็นไปไม่ได้"

"สองคนนั้นจะมาฆ่าแกงกันเองได้อย่างไร"

ผู้อาวุโสหลายคนของรังมังกรบรรพกาลตะโกนลั่นอย่างเสียกิริยา

สองมังกรจุติ รังมังกรจะรุ่งโรจน์ นี่คือคำทำนายของรังมังกรบรรพกาล

ผู้อาวุโสบางคนถึงกับวางแผนไว้แล้วว่าหลังจากนี้จะจับคู่ให้หลงอ้าวเทียนกับองค์หญิงหลงจี๋แต่งงานกัน

คนหนึ่งมีเลือดมังกรจักรพรรดิ อีกคนมีสายเลือดจักรพรรดิมังกรครามโบราณ

หากทั้งสองครองคู่กัน ทายาทที่ถือกำเนิดมาจะมีสายเลือดที่ทรงพลังขนาดไหน ยากที่จะจินตนาการได้

ไม่แน่ว่าอาจจะให้กำเนิดมังกรบรรพกาลน้อยออกมาจริงๆ ก็ได้

แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นทั้งสองหันคมดาบเข้าหากัน สิ่งมีชีวิตจากรังมังกรบรรพกาลทั้งหมดต่างมึนงงและโกรธจนตับสั่น

"จวินเซียวเหยียน ต้องเป็นไอ้เด็กจวินเซียวเหยียนนั่นแอบเล่นลูกไม้สกปรกแน่"

ผู้อาวุโสสายของหลงอ้าวเทียนโกรธจนเสียงสั่น

พวกเขาปักใจเชื่อว่าจวินเซียวเหยียนต้องทำอะไรสักอย่าง

แต่ก่อนหน้านี้ จวินเซียวเหยียนได้ปกปิดร่องรอยและกลิ่นอายของตนเองไว้

ดังนั้นตราบใดที่จวินเซียวเหยียนไม่อยากให้เห็น คนภายนอกก็ไม่อาจสอดส่องการกระทำของเขาผ่านกระจกเซียนโบราณได้

รังมังกรบรรพกาลจึงมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าจวินเซียวเหยียนใช้วิธีการใดกันแน่

ส่วนเหล่าผู้อาวุโสตระกูลจวินเมื่อเห็นฉากนี้ ต่างก็สะใจและหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

"สมเป็นเซียวเหยียน วิธีการนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ" ผู้อาวุโสท่านหนึ่งหัวเราะชอบใจ

"ไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ก็ทำให้พวกมันกัดกันเองจนขนร่วง สมน้ำหน้าพวกมันแล้ว" ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างสมน้ำหน้า

ก่อนหน้านี้ตระกูลจวินถูกรุมกินโต๊ะจนสูญเสียลำดับไปถึงสามคน ทำให้เหล่าผู้อาวุโสต่างอัดอั้นตันใจ

ตอนนี้จวินเซียวเหยียนได้ระบายความแค้นแทนพวกเขาแล้ว

นอกจากรังมังกรบรรพกาลแล้ว วังเทพตกสวรรค์และขุนเขาภูตหมื่นวิหคก็โกรธแค้นไม่แพ้กัน

โดยเฉพาะวังเทพตกสวรรค์

ขุนเขาภูตหมื่นวิหคแม้จะเสียหวงเสวียนอีและเฟิ่งชิงหลิงไป

แต่ตัวหลักอย่างบุตรหงส์และธิดาหงส์ยังอยู่ครบ

ส่วนวังเทพตกสวรรค์นั้นน่าอนาถกว่ามาก

ก่อนหน้านี้ตั้วเสินจื่อถูกจวินเซียวเหยียนฆ่าตายในโลกเบื้องล่าง

คราวนี้บุตรเทพทมิฬก็มาถูกจวินเซียวเหยียนทรมานจนตายอีก

อัจฉริยะรุ่นปัจจุบันของวังเทพตกสวรรค์แทบจะสูญพันธุ์แล้ว

"น่าแค้นนัก..."

กลุ่มยอดฝีมือจากวังเทพตกสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่ในหมอกดำ ต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังกรอดๆ

"ดูท่า แผนการนั้นคงต้องเริ่มดำเนินการแล้ว"

"ศิษย์วังเทพตกสวรรค์ที่เหลือควรเริ่มเคลื่อนไหว ไปปลุกเขาผู้นั้นขึ้นมา มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะรับมือจวินเซียวเหยียนได้"

คนของวังเทพตกสวรรค์ส่งกระแสจิตสื่อสารกันลับๆ

ขุมกำลังที่เป็นศัตรูกับตระกูลจวินเหล่านี้ ได้ทำข้อตกลงบางอย่างกันไว้ตั้งแต่ก่อนโลกเซียนโบราณจะเปิด

การเล็งเป้าไปที่ลำดับตระกูลจวิน เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

พวกเขายังต้องการให้ตระกูลจวินต้องเจ็บปวดอย่างแท้จริง และชดใช้ด้วยเลือด

กลับมาที่เขตแกนกลางทะเลสาบเต๋าเซียนโบราณ

หลงอ้าวเทียนและองค์หญิงหลงจี๋ปะทะฝีมือกันแล้ว

ทั้งสองต่างเป็นอัจฉริยะเผ่ามังกร คนหนึ่งเป็นตัวประหลาดจากยุคเก่า อีกคนเป็นอัจฉริยะต้องห้าม เรียกได้ว่ากินกันไม่ลง

อ้าวหลวนมองภาพนี้ด้วยความซาบซึ้งใจ

การที่หลงอ้าวเทียนยอมลงมือเพื่อช่วยนาง พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสิ่งที่นางทำลงไปนั้นคุ้มค่า

แต่นางหารู้ไม่ว่า หลงอ้าวเทียนเพียงแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากนาง และถือโอกาสเก็บเข้าฮาเร็มก็เท่านั้น

ส่วนไป๋เม่ยเอ๋อร์ ในแววตามีแต่ความขบขันและเย้ยหยัน

เป็นไปตามคาด ทุกอย่างอยู่ในกำมือของจวินเซียวเหยียน

ความคลั่งไคล้และเทิดทูนที่ไป๋เม่ยเอ๋อร์มีต่อจวินเซียวเหยียนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

มากกว่าความชื่นชมที่มีให้หลงอ้าวเทียนเมื่อก่อนนับพันเท่าหมื่นเท่า

จวินเซียวเหยียนยิ้มบางๆ ชมฉากมังกรกัดกันอย่างเพลิดเพลิน

ความรู้สึกสะใจแบบนี้ ไม่ด้อยไปกว่าการลงมือบดขยี้ด้วยตัวเองเลย เผลอๆ จะสะใจกว่าด้วยซ้ำ

"อ้อ จริงสิ มัวแต่ดูละคร จนเกือบลืมกำจัดขยะพวกนี้ไปเลย" จวินเซียวเหยียนหันกลับมามองอ้าวจ้านและพวก

เขายื่นมือออกไป กระตุ้นพลังกระดูกเซียนอมตะต้าหลัว แสงเซียนสาดส่อง พลังเทพสะท้านโลก

อ้าวจ้านและพวกหน้าถอดสีทันที

ไม่กี่กระบวนท่า อัจฉริยะเผ่าแม่มดโบราณก็กรีดร้อง ร่างกายถูกบดขยี้ ดววงจิตวิญญาณดับสูญ

สิ่งมีชีวิตจากสามเผ่าใหญ่ที่เหลือ ก็ถูกสังหารจนเกือบเกลี้ยง

เหลือเพียงอ้าวจ้านที่คืนร่างเดิมเป็นมังกรทมิฬ พุ่งหนีไปทางไกลลิบ

จวินเซียวเหยียนกำลังจะลงมือไล่ล่า

ทันใดนั้น ทะเลสาบเต๋าหมื่นจั้งทั้งสี่แห่งในเขตแกนกลาง ก็สั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกัน

ผิวน้ำเกิดคลื่นลูกใหญ่ เดือดพล่านราวกับน้ำต้มในหม้อ

ไอน้ำพวยพุ่ง ราวกับภูเขาไฟกำลังจะระเบิด

"เริ่มแล้ว..."

จวินเซียวเหยียนแววตาเป็นประกาย หยุดการไล่ล่าไว้ชั่วคราว กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็น

"ทะเลสาบเต๋าทั้งสี่แห่งนี้ เป็นของตระกูลจวิน ใครกล้าลงมือแย่งชิงวาสนา เปิ่นเสินจื่อจะฆ่าไม่เลี้ยง"

คำพูดของจวินเซียวเหยียนทำให้สิ่งมีชีวิตโดยรอบที่กำลังกระดี๊กระด๊า ต่างรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ราวกับมีน้ำเย็นจัดราดรดลงมาจากกลางกระหม่อม

ด้วยผลงานความโหดที่จวินเซียวเหยียนแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้ เขาไม่ต้องพูดอะไรมาก

แค่ประโยคสั้นๆ ก็มีอานุภาพข่มขวัญเหลือคณานับ

วาสนาแม้จะดี แต่ก็ต้องมีชีวิตรอดไปใช้ให้ได้เสียก่อน

ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะจากภายนอกหรือสิ่งมีชีวิตเผ่าเซียนโบราณ ต่างถอยร่นไปอยู่ที่ขอบทะเลสาบ

หลงอ้าวเทียนและองค์หญิงหลงจี๋เองก็หยุดการต่อสู้ไว้ชั่วคราว

"นังผู้หญิงบ้า" หลงอ้าวเทียนหน้าตาดำคล้ำ

จากที่ควรจะเป็นภรรยาหลวง กลับกลายมาเป็นศัตรูคู่อาฆาต

หลงอ้าวเทียนเกลียดชังจนเข้ากระดูกดำ

เขาเกลียดการทรยศขององค์หญิงหลงจี๋ และยิ่งเกลียดที่จวินเซียวเหยียนมาสวมหมวกเขียวให้เขา

"พวกเจ้าต่างหากที่เป็นคู่ชายโฉดหญิงชั่ว กล้าลอบทำร้ายเปิ่นกง" องค์หญิงหลงจี๋กล่าวเสียงเย็น

อ้าวหลวนทำหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "เรื่องนี้ ข้าจำไว้แล้ว พี่ชายข้าคือมังกรคนยักษ์ ล่วงเกินข้า วันหน้าในโลกเซียนโบราณจะไม่มีที่ยืนสำหรับเจ้า"

ได้ยินคำพูดของอ้าวหลวน จิตสังหารในใจองค์หญิงหลงจี๋ยิ่งพองโต

เห็นได้ชัดว่าความแค้นของทั้งสองฝ่ายมาถึงจุดแตกหักแล้ว

ตราบใดที่หลงอ้าวเทียนยังปกป้องอ้าวหลวน ก็ไม่มีทางที่จะคืนดีกับองค์หญิงหลงจี๋ได้ ทั้งสองฝ่ายกลายเป็นศัตรูกันโดยสมบูรณ์

และในจังหวะนั้นเอง ทะเลสาบเต๋าหมื่นจั้งทั้งสี่แห่ง ก็ระเบิดพลังออกมาพร้อมกัน

ราวกับภูเขาไฟระเบิด คลื่นน้ำในทะเลสาบทั้งสี่แห่งพวยพุ่งเป็นลำน้ำขนาดมหึมาพุ่งเสียดฟ้า

ภาพนั้นราวกับเสาค้ำฟ้าสี่ต้นผุดขึ้นจากพื้นดินพุ่งทะยานสู่ท้องนภา

และในขณะที่พวยพุ่ง ของวิเศษมากมายก็ถูกพ่นออกมาพร้อมกับลำน้ำ

ทะเลสาบเต๋าหมื่นจั้งทั้งสี่เป็นทะเลสาบที่เก่าแก่ที่สุด วาสนาย่อมยิ่งใหญ่ที่สุด

ทุกคนมองเห็นกลุ่มแสงระยิบระยับหนาแน่น ถูกพ่นออกมาพร้อมกับสายน้ำ

"สวรรค์ ต้นกำเนิดแห่งเต๋า นั่นมันต้นกำเนิดแห่งเต๋าทั้งนั้นเลย"

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างเบิกตากว้าง หายใจถี่รัว

ต้นกำเนิดแห่งเต๋า ในโลกเซียนโบราณถือเป็นของหายากมาก

ก่อนหน้านี้เล่ยหมิงหยวนต้องต่อสู้แทบตายเพื่อแย่งชิงต้นกำเนิดแห่งเต๋าแค่ห้าก้อน

แต่ตอนนี้ เพียงแค่การปะทุครั้งแรก ต้นกำเนิดแห่งเต๋าที่พ่นออกมาก็มีเป็นร้อยเป็นพันก้อน

ดวงตาของทุกคนแดงก่ำในทันที

ดวงตาของจวินเซียวเหยียนก็เป็นประกายวาววับ

มีต้นกำเนิดแห่งเต๋าเหล่านี้ กายาเซียนอมตะต้าหลัวของเขา ในที่สุดก็จะสำเร็จสมบูรณ์เสียที

[จบแล้ว]