บทที่ 410 - จวินเซียวเหยียนปรากฏกาย แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์!

บทที่ 410 - จวินเซียวเหยียนปรากฏกาย แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์!

เมื่อเห็นว่าสองสาวไม่มีทีท่าว่าจะถอย

สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เซียนโบราณตนหนึ่งก็ก้าวออกมา

ทั่วร่างของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ มาจากเผ่าพันธุ์เซียนโบราณนามว่า เผ่าเกล็ดทมิฬ

"ตระกูลจวินของพวกเจ้า อาจจะยิ่งใหญ่คับฟ้าในโลกภายนอก แต่ที่นี่คือโลกเซียนโบราณ พวกข้าเผ่าพันธุ์เซียนโบราณคือผู้คุมกฎ พวกเจ้ายังไม่รีบไสหัวไปอีก?" อัจฉริยะเผ่าเกล็ดทมิฬตวาดลั่น

ตระกูลจวินบรรพกาลแล้วยังไง?

อย่างไรเสียพวกเขาก็บุกเข้ามาในโลกเซียนโบราณไม่ได้

แถมอัจฉริยะตระกูลจวินต่อให้เก่งแค่ไหน จะกล้ามาแหยมกับเผ่าพันธุ์เซียนโบราณของพวกเขาหรือ?

สิ่งมีชีวิตจากเผ่าพันธุ์เซียนโบราณอื่นๆ ก็แสยะยิ้มเยาะเย้ย

ทะเลสาบพันจางแห่งนี้ ถือว่าเป็นทะเลสาบที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในพื้นที่ส่วนใน

พวกเขาย่อมไม่ยอมให้อัจฉริยะจากภายนอกมายึดครอง

ส่วนอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์บรรพกาล ก็ไม่ได้คิดจะยึดครองทะเลสาบนี้ เพียงแค่ไม่อยากให้ตระกูลจวินได้ไป

"พวกเจ้า..." จวินเสวี่ยหวงและจวินซีอวี้ สองสาวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลจวิน พวกนางเคยต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"พวกเจ้าไม่กลัวการแก้แค้นของพี่หญิงมู่หลานหรือ?" จวินซีอวี้กล่าวเสียงเย็น

ได้ยินชื่อนี้ จิ่วมู่ จูเหม่ยเหริน และหนิวต้าลี่ สามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์บรรพกาล สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขารู้ดีว่าจวินมู่หลานก็อยู่ที่ทะเลสาบเต๋าเซียนโบราณ แต่ว่านางอยู่ที่พื้นที่แกนกลางที่สุด

ในฐานะผู้สืบทอดลำดับที่ 3 ความแข็งแกร่งของจวินมู่หลานนั้นเหนือกว่าจวินเสวี่ยหวงและจวินซีอวี้มากนัก

สามอันดับแรกของตระกูลจวิน จวินหลิงซาง จวินอู๋ซวง และจวินมู่หลาน ทั้งสามคนล้วนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทำเนียบอัจฉริยะ

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะระดับท็อปของเผ่าพันธุ์เซียนโบราณ ก็ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

ส่วนผู้สืบทอดลำดับอื่นๆ แม้จะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะชั้นยอด อย่างน้อยก็มีตบะขั้นเทพเสมือนขั้นสมบูรณ์

จิ่วมู่แห่งหุบเขาจักรพรรดิอสรพิษได้ยินดังนั้น แม้สีหน้าจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "อย่าเอาชื่อจวินมู่หลานมาขู่เลย ดีไม่ดีนางเองก็อาจจะถูกไล่ออกมาจากพื้นที่แกนกลางแล้วก็ได้"

"ว่าไงนะ?" จวินเสวี่ยหวงและจวินซีอวี้ขบกรามแน่น

จริงอยู่ที่จวินมู่หลานแข็งแกร่ง แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

ลำพังตัวนางคนเดียว การจะยึดครองพื้นที่ในเขตแกนกลางให้มั่นคงนั้น ค่อนข้างลำบาก

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลจวินในตอนนี้กำลังถูกเพ่งเล็งโจมตีอย่างหนักหน่วงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

พูดได้คำเดียวว่าตระกูลจวินเป็นไม้ใหญ่ต้องลม สร้างศัตรูไว้มากเกินไป

ส่วนจวินหลิงซางและผู้สืบทอดคนอื่นๆ ต่างกระจายตัวกันไปในพื้นที่อื่น เป็นไปไม่ได้ที่จะมารวมตัวกันที่ทะเลสาบเต๋าเซียนโบราณทั้งหมด

วาสนาในโลกเซียนโบราณไม่ได้มีแค่ที่ทะเลสาบเต๋าเซียนโบราณแห่งเดียว

แต่ถึงกระนั้น สองสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอยแม้แต่น้อย

ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลจวิน การถอยหนี คือความอัปยศ

เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของสองสาว หนิวต้าลี่ก็ส่ายหน้า "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ดูท่าวันนี้ตระกูลจวิน จะต้องเสียผู้สืบทอดไปอีกสองคนแล้ว"

พูดจบ หนิวต้าลี่ จูเหม่ยเหริน และจิ่วมู่ ทั้งสามก็ลงมือพร้อมกัน

หนิวต้าลี่ถือขวานยักษ์ ฟาดฟันผ่าภูเขา ราวกับจะแยกแผ่นดินหมื่นจาง

จูเหม่ยเหรินขยับสิบนิ้ว ใยแมงมุมสีเงินพุ่งออกมาพร้อมพิษร้ายแรง

ส่วนจิ่วมู่ เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในสามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์ ร่างจริงคืออสรพิษสวรรค์เก้าเนตร ว่ากันว่ามีสายเลือดของสัตว์อสูรบรรพกาลจิ๋วอิง (เก้าเศียร) ไหลเวียนอยู่

เห็นสามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์ลงมือ จวินเสวี่ยหวงและจวินซีอวี้มองหน้ากัน แล้วก็ลงมือเช่นกัน

"น้ำแข็งผนึกปฐพี!"

จวินเสวี่ยหวงกระตุ้นกายาวิญญาณน้ำแข็ง ปลดปล่อยพลังเวทที่มีคุณสมบัติหนาวเหน็บออกมา

ความแข็งแกร่งของจวินเสวี่ยหวงอยู่ที่ระดับเทพแท้จริงขั้นต้น

ในระยะปัจจุบัน อัจฉริยะจากภายนอกที่สามารถก้าวขึ้นสู่ระดับเทพแท้จริงได้ ถือว่าเป็นระดับแนวหน้าแล้ว

จวินซีอวี้เองก็มีตบะระดับเทพแท้จริงขั้นต้น นางก็ใช้วิชาของตนออกมาเช่นกัน

ต้องยอมรับว่า ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลจวิน พวกนางแข็งแกร่งมาก สามารถรับมือศัตรูได้ด้วยตัวคนเดียว

แม้ต้องเผชิญหน้ากับสามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์ ก็ไม่หวั่นเกรง

ต่อให้ในกลุ่มนั้นมีจิ่วมู่ที่เทียบเคียงได้กับราชาปีกทองน้อย ก็ไม่อาจกดดันพวกนางให้จนมุมได้

"แสงมารเก้าเนตร!"

เสื้อตัวบนของจิ่วมู่ระเบิดออก ที่หน้าอกของเขา มีดวงตาเรียวยาวเก้าดวงงอกออกมา ดูน่าสยดสยองพองขน

แสงมารที่น่ากลัวเก้าสายพุ่งออกมาจากดวงตาทั้งเก้า

นี่คือวิชาประจำตัวของจิ่วมู่ อานุภาพรุนแรงมหาศาล

จวินเสวี่ยหวงและจวินซีอวี้เห็นท่าไม่ดี รีบใช้วิชาป้องกัน

ในจังหวะนั้นเอง เผ่าเกล็ดทมิฬและสิ่งมีชีวิตเซียนโบราณอื่นๆ ดวงตาเป็นประกาย และลงมือพร้อมกันทันที

"ทะเลสาบเต๋าเซียนโบราณใกล้จะปะทุแล้ว อย่ามัวเสียเวลา รุมเข้าไปฆ่าพวกนางซะ!"

ฝูงสิ่งมีชีวิตเซียนโบราณดาหน้าเข้ามา พลังเวทพลุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำหลาก

ต่อหน้าวาสนา ความยุติธรรมอะไรล้วนไร้สาระ

ผู้ที่แย่งชิงได้คือผู้ชนะ

"เสวี่ยหวง หรือเราจะถอยกันก่อนดี?" จวินซีอวี้กัดริมฝีปาก

แม้จะเสียชื่อผู้สืบทอดตระกูลจวินไปบ้าง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

จวินเสวี่ยหวงแววตาไหววูบ

นางนึกถึงร่างชุดขาวอันงามสง่าไร้ที่ติผู้นั้น

เขา ไม่เคยถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ไม่ว่าจะต้องเผชิญสถานการณ์ยากลำบากเพียงใด ใบหน้าของเขาจะประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ และความสุขุมเยือกเย็นเสมอ

"ถ้าคุณชายรู้ว่าข้าถอยหนี เขาจะดูถูกข้าไหมนะ?" จวินเสวี่ยหวงรำพึงในใจ

กระแสพลังเวทของเผ่าพันธุ์เซียนโบราณ บวกกับวิชาแสงมารเก้าเนตรของจิ่วมู่ รวมพลังกันถาโถมเข้าใส่พวกนางทั้งสอง

การโจมตีครั้งนี้ ต่อให้พวกนางรับไว้ได้ ก็คงต้องบาดเจ็บสาหัส

เพราะในหมู่สิ่งมีชีวิตเซียนโบราณเหล่านั้น ก็มีระดับเทพแท้จริงปะปนอยู่ไม่น้อย

เมื่อเห็นว่าจวินเสวี่ยหวงไม่คิดจะถอย จวินซีอวี้ก็กัดฟันสู้ ไม่ถอยเช่นกัน

ขณะที่สองสาวรวบรวมพลังเวทเตรียมจะสู้ตาย

ทันใดนั้น สายลมวูบหนึ่งก็พัดผ่าน

ร่างชุดขาวร่างหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสองสาวราวกับวาร์ปมา

จากนั้น ก็ยื่นฝ่ามือออกไปเรียบๆ

ชั่วพริบตา ฟ้าดินดูเหมือนจะแข็งค้างและเงียบงันลง

กระแสพลังเวทที่ถาโถมเข้ามา เมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่ามือนี้ กลับหยุดชะงักอย่างเงียบเชียบ แล้วสลายกลายเป็นความว่างเปล่า

ฟ้าดิน ตายสนิท!

จักรวาล ไร้เสียง!

สามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์ และฝูงสิ่งมีชีวิตเซียนโบราณ เห็นภาพนี้ ถึงกับขนลุกซู่หน้าซีดเผือด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

กระแสพลังที่น่ากลัวขนาดนี้ แม้แต่ยอดอัจฉริยะระดับเทพแท้จริงขั้นปลายยังไม่กล้ารับตรงๆ

แต่กลับถูกฝ่ามือเดียวสลายจนไม่เหลือซาก โดยไม่เกิดแรงกระเพื่อมแม้แต่น้อย!

"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เมื่อเห็นร่างชุดขาวที่ยืนอยู่ระหว่างสองสาว จิ่วมู่ หนิวต้าลี่ และจูเหม่ยเหริน ทั้งสามหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

สิ่งมีชีวิตเซียนโบราณอาจจะไม่รู้จักคุณชายรูปงามที่โผล่มาอย่างกะทันหันผู้นี้

แต่พวกเขารู้จักดี

"คุณชาย!"

จวินเสวี่ยหวงสายตาสั่นไหว หันหน้าไปมอง ก็พบกับใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาไร้ที่ติของจวินเซียวเหยียน

เขายื่นมือออกไปเรียบๆ ภูมิคุ้มกันพลังเวททำงาน พันวิชา หมื่นคาถา ต่อหน้าเขา ล้วนกลับคืนสู่ความว่างเปล่า!

"ท่านเทพบุตร!" จวินซีอวี้ก็ตกตะลึงเช่นกัน ดวงตางามฉายแววตื่นเต้นดีใจ

ยากจะหาคำใดมาบรรยายความปิติยินดีในใจของสองสาวในยามนี้

ความรู้สึกนี้ เหมือนกับได้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อันมืดมิด

ในสถานการณ์เช่นนี้ การปรากฏตัวของจวินเซียวเหยียน เปรียบเสมือนเสาหลักและกระดูกสันหลังสุดท้ายของตระกูลจวิน!

"นี่..." สามอัจฉริยะเผ่าราชวงศ์ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจ

ไม่ต้องลองหยั่งเชิงอะไรให้มากความ แค่ท่าทีสบายๆ ของจวินเซียวเหยียนเมื่อครู่ ก็เพียงพอที่จะทำให้ขวัญผวาแล้ว

"ตอนนี้เขา อยู่ในระดับไหนกันแน่?"

แม้แต่จิ่วมู่ที่เก่งที่สุดในสามคน ในใจยังรู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง หนาวเหน็บไปทั้งร่าง

[จบแล้ว]