บทที่ 300 - ความเข้าใจผิดอันงดงาม

บทที่ 300 - ความเข้าใจผิดอันงดงาม

จวินเซียวเหยียนตกตะลึง

จิตใจสั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงผละเจียงเซิ่งอีออก

ใบหน้าของเจียงเซิ่งอีในยามนี้แดงระเรื่อย้อมไปทั่ว

"หรือจะเป็นเพราะผลจากกายาครรภ์มารดาเต๋าและกายาสิทธิ์บรรพกาล?" จวินเซียวเหยียนทำได้เพียงโทษเรื่องนี้

"เซียวเหยียน..."

ใบหน้าของเจียงเซิ่งอีแดงซ่าน ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะน้ำแข็ง ราวกับหญิงงามที่สลักเสลาจากหยก

ภาพตรงหน้านี้ ช่างเจริญหูเจริญตาเสียจริง

"เฮ้อ ยัยเด็กลั่วหลี ก่อเรื่องจนได้" จวินเซียวเหยียนถอนหายใจสั้นๆ

ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงตรงหน้า จวินเซียวเหยียนก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉยได้

มีเพียงสถานการณ์เช่นนี้เท่านั้น ที่ทำให้จวินเซียวเหยียนรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

ส่วนเจียงลั่วหลียัยตัวดีนั้น เพราะความรู้สึกผิด จึงไม่กล้าย้อนกลับมาที่ตำหนักจักรพรรดิสวรรค์นานแล้ว

ผ่านไปสักพักใหญ่ เจียงเซิ่งอีถึงได้เริ่มได้สติกลับมา

นางยกมือเรียวขึ้นกุมขมับ กำลังนึกทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงทุ้มละมุนดังขึ้น

"พี่เซิ่งอี ตื่นแล้วหรือ"

เจียงเซิ่งอีมองไปตามเสียง เห็นจวินเซียวเหยียนนั่งขัดสมาธิ สวมชุดขาว สงบนิ่งดั่งผิวน้ำ

"เซียวเหยียน ข้าทำไมถึง..." เจียงเซิ่งอีพยายามนึก

แล้วความทรงจำบางส่วนก็ผุดขึ้นมา

ใบหน้าของนางแดงก่ำขึ้นมาทันที

"พี่เซิ่งอี เรื่องนี้มีความเข้าใจผิดอยู่..." จวินเซียวเหยียนเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

"ไม่ต้องพูดแล้ว คำพูดเหล่านั้น เจ้าก็ได้ยินหมดแล้ว..." เจียงเซิ่งอีอายจนลำคอระหงแดงไปหมด อยากจะเอาหัวมุดดินหนีไปเหมือนนกกระจอกเทศเสียเดี๋ยวนั้น

จวินเซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

"ลืมมันไปเถอะ เซียวเหยียน ลืมคำพูดพวกนั้นเสีย" เจียงเซิ่งอีลุกขึ้น ทำท่าจะเดินจากไป

จวินเซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "ข้ายังคงชอบพี่เซิ่งอีคนเดิม คนที่หัวเราะพูดคุยกับข้าในแดนลับหยวนเทียน คนที่อ่อนโยนและน่าเข้าหาผู้นั้นมากกว่า"

ฝีเท้าของเจียงเซิ่งอีชะงักลง ภายในดวงตากระจ่างใสราวกับคริสตัล มีประกายน้ำตาคลอหน่วย

นางยังคงเดินจากไป

"เฮ้อ พล็อตเรื่องน้ำเน่าแบบนี้ ดันมาเกิดขึ้นกับตัวข้าได้ ข้ายอมไปสู้กับองค์หญิงหลงจี๋สิบคน ยังดีกว่าต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้" จวินเซียวเหยียนรู้สึกปวดหัว

แน่นอนว่า ในด้านความรักหนุ่มสาว จวินเซียวเหยียนมีความเป็นเหตุเป็นผลสูงมาก และจะไม่ให้คำมั่นสัญญาอะไรส่งเดช

ตอนนี้เขาอยากจะเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความรู้สึก

เรื่องรักใคร่ มีแต่จะถ่วงความเร็วในการฝึกดาบของเขา

ส่วนเรื่องความรู้สึก ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาก็แล้วกัน

หากว่ากันตามตรง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา พรสวรรค์ พลังฝีมือ หรือสถานะ เจียงเซิ่งอีล้วนเป็นหนึ่งในใต้หล้าแห่งแดนเซียน

สตรีที่สามารถเทียบเคียงกับเจียงเซิ่งอีได้ ในแดนเซียนก็หาได้ยากยิ่ง

เพียงแต่เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป จวินเซียวเหยียนจึงยังจัดการไม่ถูกชั่วขณะ

อีกด้านหนึ่ง เจียงลั่วหลีพบว่าตำหนักจักรพรรดิสวรรค์ดูเหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

"หรือว่ายาจะไม่ได้ผล?" เจียงลั่วหลีกลอกตาโตๆ ไปมา

พูดตามตรง นางเริ่มปอดแหกแล้ว

ตอนแรกเป็นเพราะความวู่วามล้วนๆ

ตอนนี้พอตั้งสติได้ เจียงลั่วหลีก็พบว่า ตัวเองยังไม่ได้เตรียมใจพร้อมเลยสักนิด

"ช่างเถอะ รอให้เค้าสูงกว่านี้อีกหน่อยค่อยว่ากัน" เจียงลั่วหลีปลอบใจตัวเอง

เวลาผ่านไปไม่กี่วัน

ในช่วงไม่กี่วันนี้ จวินเซียวเหยียนได้เรียกตัวเจียงลั่วหลีมาพบ

เจียงลั่วหลีทำท่าสงบเสงี่ยมเจียมตัว แล้วก็ยอมรับสารภาพอย่างรวดเร็ว

แต่จวินเซียวเหยียนไม่ได้พูดเรื่องของเขากับเจียงเซิ่งอีออกไป

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น จวินเซียวเหยียนจึงขี้เกียจจะเอ่ยถึง

จากนั้น จวินเซียวเหยียนก็เตรียมตัวออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่ตระกูลเจียง

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่จวินเซียวเหยียนจะได้ไปเยือนตระกูลฝั่งมารดา

สำหรับตระกูลเจียงซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลบรรพกาลเช่นเดียวกับตระกูลจวิน จวินเซียวเหยียนก็มีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ไม่น้อย

ครั้งนี้ เนื่องด้วยเหตุผลที่ไปเยี่ยมอาการป่วยของท่านตา จวินเซียวเหยียนจึงไม่ได้พาผู้ติดตามคนใดไปด้วย

คนที่ไปด้วยมีเพียงเจียงโหรว เจียงเซิ่งอี เจียงลั่วหลี และเจียงซวีหลิงเท่านั้น

พวกเขาถือโอกาสเดินทางกลับตระกูลเจียงพร้อมกันพอดี

ภายนอกประตูตระกูลจวิน เรือเหาะอันวิจิตรตระการตาลอยลำอยู่กลางอากาศ

จวินเซียวเหยียนปรากฏตัวขึ้น พบว่าพวกเจียงโหรวได้ขึ้นไปรออยู่บนเรือเหาะแล้ว

เจียงเซิ่งอีก็อยู่ด้วย

นางสวมชุดขาวไร้ฝุ่นธุลี ชายเสื้อพลิ้วไหว ยืนโต้ลมราวกับเทพธิดาจุติลงมายังโลกมนุษย์

สายลมพัดผ่านมา ทำให้ผมดำขลับของนางปลิวไสว ให้ความงดงามที่ชวนให้จิตใจหวั่นไหว

เมื่อเจียงเซิ่งอีเห็นจวินเซียวเหยียนมาถึง สีหน้าของนางสงบนิ่ง ราวกับลืมเรื่องราวในวันนั้นไปจนหมดสิ้น

จวินเซียวเหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

กลับเป็นเจียงลั่วหลีที่เดินยิ้มร่าเข้ามา ควงแขนจวินเซียวเหยียนแล้วกล่าวว่า "พี่เซียวเหยียน นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านไปตระกูลเจียง ถือว่าเป็นการกลับบ้านภรรยาหรือเปล่าคะ?"

จวินเซียวเหยียนเขกศีรษะเล็กๆ ของเจียงลั่วหลีไปทีหนึ่ง

หางตาของเขาเหลือบไปเห็น เจียงเซิ่งอีหันหน้าไปทางอื่น ไม่ได้มองดูความสนิทสนมที่เจียงลั่วหลีมีต่อเขา

จวินเซียวเหยียนนิ่งเงียบ

[จบแล้ว]