บทที่ 190 - นิมิตกายาราชัน, สี่วิถีดาราดับสูญ, ราชันดาราคิดยึดร่าง, ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว

บทที่ 190 - นิมิตกายาราชัน, สี่วิถีดาราดับสูญ, ราชันดาราคิดยึดร่าง, ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว

จวินเซียวเหยียนชกหมัดออกไปโดยแทบไม่ต้องใช้วิชาใดๆ พลังเทพสามพันเจ็ดร้อยล้านจินระเบิดออก น่ากลัวยิ่งกว่ามหาเวทใดๆ

กฎเกณฑ์มิติของโลกเบื้องล่างไม่อาจรองรับพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ได้ ห้วงอากาศจึงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

สีหน้าของราชันดาราไร้ขอบเขตเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาวางแผนมาเนิ่นนานเพื่อมาถึงจุดนี้ จะมาล่มปากอ่าวเอาตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"ประทับฝ่ามือสวรรค์โกลาหล!"

ราชันดาราไร้ขอบเขตลงมืออีกครั้ง ฝ่ามือที่ยื่นออกไปราวกับเนรมิตดวงดาวอันสับสนวุ่นวายขึ้นมา ปะทะเข้ากับหมัดของจวินเซียวเหยียน

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ คลื่นพลังกระแทกกระจายออกไปรอบทิศ

จากการปะทะอันรุนแรงนี้ ผู้ที่ถูกกระแทกจนถอยร่นกลับเป็นราชันดาราไร้ขอบเขต

แขนของเขามีเลือดสดๆ ไหลอาบ กระดูกสีขาวโพลนแทงทะลุผิวหนังออกมา

แต่สีหน้าของราชันดาราไร้ขอบเขตกลับไร้ซึ่งความเจ็บปวด ราวกับนี่ไม่ใช่ร่างกายของเขา

เพียงแต่ในแววตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกและจนปัญญา

เขาตกใจที่พลังฝีมือของจวินเซียวเหยียนเหนือความคาดหมายไปไกลลิบ

และจนปัญญาที่ตัวเขาผู้เป็นถึงราชันดารา ต้องมาติดแหง็กอยู่กับขีดจำกัดของร่างกาย ทำให้ไม่อาจสำแดงพลังได้เต็มที่

ร่างกายของเย่ซิงอวิ๋นที่เป็นกายาราชันดวงดาว ตามหลักแล้วถือว่ายอดเยี่ยมมาก

แต่เมื่อเทียบกับกายาสิทธิ์บรรพกาลของจวินเซียวเหยียนแล้ว มันช่างห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว

ในขณะที่ราชันดารากำลังทอดถอนใจ เขาก็งัดไม้ตายออกมาใช้

เขารู้ดีว่าหากไม่ทุ่มสุดตัว อาจจะต้องมาจบเห่เอาที่นี่จริงๆ

ทั่วร่างของราชันดาราไร้ขอบเขตเปล่งประกายแสงดาวระยิบระยับ

จุดแสงนับไม่ถ้วนลอยออกมาจากร่าง เปลี่ยนร่างกายของเขาให้กลายเป็นดั่งแผนที่ดวงดาว

นี่คือนิมิตแห่งกายาราชันของกายาราชันดวงดาว

สี่วิถีดาราดับสูญ!

ท้องฟ้าดวงดาวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กดทับลงมา ราวกับพลังแห่งจักรวาลทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่จุดเดียว

คลื่นพลังนี้รุนแรงมหาศาล จนทำให้อี้อวี่และราชสีห์เก้าเศียรรู้สึกถึงอันตราย

นิมิตกายาราชันเช่นนี้ แต่เดิมเย่ซิงอวิ๋นไม่สามารถใช้ได้

แต่ราชันดาราไร้ขอบเขตที่เคยครอบครองกายาเทพดารามาก่อน สามารถใชมันได้อย่างคล่องแคล่ว

"นิมิตกายาราชันงั้นหรือ"

จวินเซียวเหยียนมองดูท้องฟ้าดวงดาวที่กดทับลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยดุจบ่อน้ำโบราณ

ทันใดนั้น จวินเซียวเหยียนก็กระทืบเท้าลงบนอากาศ

แสงเทพสีทองสาดส่องเจิดจ้า เงาร่างของเหล่าอริยบุคคลปรากฏขึ้นในห้วงมิติรอบกาย

นั่นคือนิมิตแห่งกายาสิทธิ์ หมื่นอริยะเข้าเฝ้า!

เมื่อนิมิตกายาสิทธิ์ถูกปลดปล่อย แรงกดดันอันมหาศาลก็ถาโถมเข้าปะทะกับสี่วิถีดาราดับสูญของราชันดาราไร้ขอบเขต

สองนิมิตปะทะกัน ตำหนักดาราทั้งหลังสั่นสะเทือนทำท่าจะถล่ม

ราชันดาราไร้ขอบเขตถูกกระแทกถอยหลังไปอีกครั้ง

หากกายาราชันดวงดาววิวัฒนาการเป็นกายาเทพดาราแล้ว ย่อมสามารถต้านทานนิมิตกายาสิทธิ์ของจวินเซียวเหยียนได้

แต่ในตอนนี้ นิมิตกายาราชันจะไปสู้กับนิมิตกายาสิทธิ์ได้อย่างไร

เมื่อเห็นจวินเซียวเหยียนกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบอีกครั้ง อี้อวี่และราชสีห์เก้าเศียรต่างตื่นเต้นดีใจ

เจ้านายที่พวกเขาติดตาม ช่างไร้เทียมทานจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง โม่ฝานยืนอ้าปากค้างตะลึงงัน

เขาไม่คิดเลยว่า แม้แต่ราชันดาราไร้ขอบเขตลงมือเอง ก็ยังจัดการจวินเซียวเหยียนไม่ได้

"คลื่นลูกใหม่ย่อมมาแทนที่คลื่นลูกเก่า คนรุ่นใหม่ย่อมเก่งกว่าคนรุ่นก่อน"

"ราชันดาราไร้ขอบเขต ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!"

จวินเซียวเหยียนกล่าวพลางก้าวเท้าข้ามมิติ

เขาปล่อยหมัดออกไป พลังแห่งวัฏสงสารแผ่ซ่าน นี่คือวิชาหมัดต้องห้าม หมัดหกวิถีสังสารวัฏ

วังวนแห่งวัฏสงสารทั้งหกปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายหมัด ราวกับจะฉุดกระชากร่างกายและวิญญาณของผู้คนให้จมดิ่งลงไปบดขยี้ในนั้น

สีหน้าของราชันดาราไร้ขอบเขตเปลี่ยนไปในที่สุด

วิชาหมัดต้องห้ามนี้ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตแห่งความตาย ราวกับจะถูกดึงลงไปทำลายในวัฏสงสาร

กร๊อบ!

หมัดนี้ชกเข้าใส่ร่างของราชันดาราจนปริแตก เลือดสาดกระเซ็น

กายาราชันดวงดาวของเย่ซิงอวิ๋น ไม่อาจต้านทานหมัดของจวินเซียวเหยียนได้เลย

ไม่เพียงแค่นั้น หน้าอกของจวินเซียวเหยียนยังเปล่งแสงสว่าง แสงนิพพานสังสารวัฏสองสีขาวดำปรากฏขึ้น

แสงสีดำกวาดผ่าน ร่างกายของเย่ซิงอวิ๋นก็เริ่มแก่ชราลงอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตราวกับจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

"กระดูกจอมราชัน!" ราชันดาราไร้ขอบเขตคำรามต่ำ

กายาสิทธิ์บรรพกาลผสานกับกระดูกจอมราชัน นี่มันกายาปีศาจชัดๆ

ต่อให้ราชันดาราไร้ขอบเขตจะเก่งกาจแค่ไหน มีประสบการณ์มากเพียงใด แต่เมื่อต้องใช้ร่างของเย่ซิงอวิ๋น ก็ไม่อาจสำแดงพลังออกมาได้

ดั่งแม่ครัวฝีมือเอกที่ไม่อาจปรุงอาหารรสเลิศหากไร้ซึ่งวัตถุดิบ

พื้นฐานร่างกายของเย่ซิงอวิ๋นมีอยู่แค่นี้ ราชันดาราไร้ขอบเขตจึงได้แต่เจ็บใจที่ใจสู้แต่กายไม่ไหว

"บัดซบ ร่างกายของเย่ซิงอวิ๋นมันอ่อนแอเกินไป" ราชันดาราสบถในใจ

หากวิญญาณเย่ซิงอวิ๋นรับรู้ คงโกรธจนแทบกระอักเลือดตายอีกรอบ

แย่งร่างข้าไปแล้ว ยังจะมาบ่นว่าร่างข้ากากอีกเรอะ?

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การ..." แววตาของราชันดาราแปรเปลี่ยนไปมา

เขาจ้องมองจวินเซียวเหยียน ความคิดก่อนหน้านี้เริ่มแจ่มชัดขึ้น

ร่างกายของจวินเซียวเหยียนต่างหากคือความสมบูรณ์แบบที่สุด

มีเพียงการยึดร่างของจวินเซียวเหยียนเท่านั้น เขาถึงจะมีโอกาสเปิดเส้นทางที่ไม่เคยมีมาก่อนได้สำเร็จ

"ราชันดาราไร้ขอบเขต ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน อย่าได้คิดจะมีชีวิตที่สองเลย จงไปสู่สุขคติเถิด"

แววตาของจวินเซียวเหยียนเย็นชาดุจเทพเจ้า

เขาถือกระบี่กาลเวลาผานหวง แทงตรงไปยังหว่างคิ้วของราชันดาราไร้ขอบเขต หมายจะทำลายวังนิพพานให้สิ้นซาก

แต่ในวินาทีนั้น จุดแสงดาวจุดหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของราชันดารา พุ่งหายเข้าไปในหว่างคิ้วของจวินเซียวเหยียนทันที

"คุณชาย!"

"เจ้านาย!"

อี้อวี่และราชสีห์เก้าเศียรหน้าถอดสี

และในขณะนี้ ภายในวังนิพพานของจวินเซียวเหยียน

วิญญาณของราชันดาราไร้ขอบเขตปรากฏขึ้น

เขามีวิชาการย้ายวิญญาณ จึงเชี่ยวชาญเรื่องการยึดร่างเป็นที่สุด

ทว่าเมื่อราชันดาราเข้ามาในวังนิพพานของจวินเซียวเหยียน เขาก็ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"นะ... นี่มัน..." ราชันดาราเบิกตากว้าง

ตามหลักแล้ว ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งระดับเขา ไม่น่าจะแสดงอาการเช่นนี้ออกมาได้

แต่ตอนนี้ ราชันดาราไร้ขอบเขตกำลังตกตะลึงจนสุดขีดจริงๆ

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า คือวังนิพพานที่ยิ่งใหญ่อลังการตระการตา

วังนิพพานทั้งหลังราวกับวิมานแก้วบนสรวงสวรรค์ อบอวลไปด้วยไอเซียน

พลังวิญญาณรอบด้านถึงกับกลั่นตัวเป็นของเหลว ไหลเวียนราวกับสายน้ำ

"นี่... นี่คือวังนิพพานของมนุษย์งั้นรึ" ราชันดาราไร้ขอบเขตยืนเอ๋อ สงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านี้ตอนเขายึดร่างเย่ซิงอวิ๋น วังนิพพานของเย่ซิงอวิ๋นมีขนาดเท่าห้องห้องหนึ่งเท่านั้น

ถ้าเปรียบวังนิพพานของเย่ซิงอวิ๋นเป็นกระท่อมมุงจาก

วังนิพพานของจวินเซียวเหยียนก็คือตำหนักหลิงเซียวที่เทพเจ้าอาศัยอยู่!

มันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"เป็นไปไม่ได้ วังนิพพานระดับนี้ จะไปอยู่ในตัวเด็กรุ่นหลังได้ยังไง!" ราชันดาราแทบคลั่ง

ต่อให้เริ่มฝึกฝนพลังวิญญาณตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ก็ไม่มีทางทำให้วังนิพพานแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้

เขาหารู้ไม่ว่า จวินเซียวเหยียนใช้วิถีเพ่งจิตโม่แป้งเทพเจ้าโกลาหลฝึกฝนจิตวิญญาณมาตั้งแต่อายุสามขวบ ไม่เคยเว้นว่างแม้แต่วันเดียว

และวังนิพพานอันยิ่งใหญ่นี้ ก็คือผลลัพธ์ของความพยายามนั้น

"ราชันดาราไร้ขอบเขต ข้าควรจะชมว่าเจ้าฉลาดหรือโง่เขลาดีนะ ที่กล้าคิดจะมายึดร่างข้า"

ภายในวังนิพพาน จิตวิญญาณแท้จริงของจวินเซียวเหยียนปรากฏขึ้น เปล่งรัศมีเจิดจรัสราวกับเทพเจ้า

"หึ วังนิพพานของเจ้าเหนือความคาดหมายของข้าจริงๆ แต่ก็ดี ทั้งหมดนี้จะได้กลายเป็นของข้า!"

ราชันดารายกมือขึ้น เตรียมจะบดขยี้จิตวิญญาณของจวินเซียวเหยียน

"ช่างโง่เขลาเสียจริง..." จิตวิญญาณของจวินเซียวเหยียนกระตุกยิ้มเยาะ

เขาดีดนิ้วดังเปาะ

ทันใดนั้น เงาทะมึนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆบนท้องฟ้าในวังนิพพาน

พร้อมกับแรงกดดันทางวิญญาณอันมหาศาล

"นะ... นั่นมัน..."

วิญญาณของราชันดาราสั่นสะท้าน สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน!

[จบแล้ว]