บทที่ 19 - กล้าเปิดโปรต่อหน้ามหาเทพทรูงั้นรึ?
บทที่ 19 - กล้าเปิดโปรต่อหน้ามหาเทพทรูงั้นรึ?
บทที่ 19 - กล้าเปิดโปรต่อหน้ามหาเทพทรูงั้นรึ?
รอบกายจวินเซียวเหยียน พลังเลือดลมสีทองม้วนตลบดั่งคลื่นยักษ์ถาโถมกึกก้อง!
ภายในกายของเขา อณูช้างยักษ์สองหมื่นตัวตื่นขึ้น
ถูกต้อง ในช่วงเวลาหลายปีมานี้ จวินเซียวเหยียนฝึกฝนเคล็ดวิชาคชสารสยบนรก ปลุกพลังจากอณูช้างยักษ์หนึ่งพันตัว เพิ่มขึ้นเป็นสองหมื่นตัว!
นั่นหมายความว่า จวินเซียวเหยียนในตอนนี้ เพียงลงมือครั้งเดียว ก็มีพละกำลังมหาศาลถึงสองร้อยล้านจิน!
นี่มันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แทบจะตบดวงดาวบนท้องฟ้าให้แตกสลายได้ในฝ่ามือเดียว!
พลังเลือดลมในกายจวินเซียวเหยียนเดือดพล่าน พลังเวทสีทองอันหนาแน่นควบแน่นเป็นฝ่ามือยักษ์สีทอง กดทับลงมา
แรงกดดันสองร้อยล้านจิน ปกคลุมทั่วท้องนภา!
สัมผัสได้ถึงอานุภาพสะเทือนฟ้าดินนี้ เซียวเฉินหน้าซีดเผือด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน!
จวินเซียวเหยียนไม่ลงมือก็แล้วไป แต่พอลงมือที ฟ้าดินสั่นสะเทือน พลิกคว่ำจักรวาล!
ฝ่ามือยักษ์สีทองนั้น ราวกับฝ่ามือของเทพเจ้า กดทับลงมาที่เซียวเฉิน
“เป็นไปไม่ได้!” เซียวเฉินอดคำรามออกมาไม่ได้
แต่เขาก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่ยอมนั่งรอความตาย พลังเวททั่วร่างระเบิดออก
“หมัดมังกรเขียวทลายฟ้า!”
เซียวเฉินรวมพลังเวทไว้ที่หมัด ชกออกไปสุดแรง
พร้อมกับเสียงมังกรคำราม เงาร่างมังกรเขียวตัวหนึ่ง พุ่งทะยานออกมาพร้อมกับหมัดของเซียวเฉิน
ทว่า...
ก็ยังไร้ประโยชน์!
ตูม!
ราวกับเสียงฟ้าผ่า ดวงดาวพุ่งชนกัน!
ฝ่ามือยักษ์สีทองบดขยี้เงาร่างมังกรเขียวจนสลายไปในพริบตา ด้วยพลังทำลายล้างที่ไม่อาจต้านทาน
แล้วพุ่งเข้ากระแทกใส่เซียวเฉินโดยไม่ลดละ
อั้ก!
เซียวเฉินรู้สึกเหมือนถูกช้างยักษ์ดึกดำบรรพ์เตะเข้าเต็มเปา เลือดสดๆ พุ่งออกจากปาก
ร่างทั้งร่างปลิวละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด แล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง
เงียบกริบ...
ทั่วทั้งลานประลอง ศิษย์ตระกูลจวินจำนวนมากต่างมองดูภาพนี้ด้วยความตะลึงงัน
แม้พวกเขาจะรู้ว่าเซียวเฉินท้าทายจวินเซียวเหยียนเป็นการไม่เจียมตัว แต่ก็นึกไม่ถึงว่า จะถูกบดขยี้ฝ่ายเดียวจนยับเยินขนาดนี้
นี่ไม่ใช่การประลองแล้ว แต่มันคือการรังแกเด็ก การตบเกรียนชัดๆ!
“แม่เจ้าโว้ย ท่านเทพบุตรบรรลุถึงตำหนักเทพขั้นเก้าแล้วหรือนี่ แบบนี้อีกนิดเดียวก็จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจิตวิญญาณแท้จริงแล้วสิ?”
“น่ากลัวฉิบหาย เซียวเฉินนั่นถึงจะไม่ได้วิเศษอะไร แต่ในโลกภายนอกก็นับว่าเป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียง โดนท่านเทพบุตรตบคว่ำในฝ่ามือเดียวเนี่ยนะ”
“พวกเจ้าอย่าลืมสิ ท่านเทพบุตรเพิ่งจะแปดขวบ ส่วนเซียวเฉินปาเข้าไปสิบห้าสิบหกแล้ว อายุมากกว่าเท่าตัวยังสู้ไม่ได้ ข้าล่ะอายแทนจริงๆ!”
หลังความเงียบงันชั่วครู่ ก็เกิดเสียงฮือฮาดังสนั่น
คำพูดถากถางนับไม่ถ้วน ล้วนพุ่งเป้าไปที่เซียวเฉิน
แม้แต่ไป๋อวี้เอ๋อร์ ก็ยังยกมือปิดปาก ดวงตาคู่สวยสีผลึกแดงเบิกกว้าง
นางรู้อยู่แล้วว่าจวินเซียวเหยียนต้องชนะ แต่ไม่คิดว่าจะชนะได้เด็ดขาดงดงามขนาดนี้
เซียวเฉินต่อหน้าเขา ไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้าน
ไป๋อวี้เอ๋อร์มองจวินเซียวเหยียนด้วยสายตาที่เป็นประกายระยับยิ่งขึ้น
“เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ตัวเซียวเฉินเองที่นอนกองอยู่ในหลุม ก็ยังมึนงงไปหมด
ตามหลักแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาต้องพลิกเกมตบหน้า เหยียบจวินเซียวเหยียนไว้ใต้เท้า แล้วทำให้ไป๋อวี้เอ๋อร์นังแพศยานั่นเสียใจไปตลอดชีวิตหรอกหรือ?
ทำไมตอนนี้ คนที่โดนตบคว่ำถึงเป็นเขา?
“ให้เจ้าลงมือก่อน เพราะอยากให้โอกาสเจ้าได้ดิ้นรน จะได้ไม่น่าเบื่อเกินไป แต่ดูเหมือนว่า ข้าจะประเมินเจ้าสูงเกินไปหน่อย” จวินเซียวเหยียนส่ายหน้า น้ำเสียงผิดหวัง
เขานึกว่าเซียวเฉินจะสร้างความบันเทิงและความท้าทายให้เขาได้บ้าง
ผลคือก็ยังเปราะบางเหมือนเดิม
“จวินเซียวเหยียน เจ้าอย่าเพิ่งได้ใจ การดวลของเจ้ากับข้ายังไม่จบ!” เซียวเฉินได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความอับอายระคนโกรธแค้น
พระเอกพอโกรธแล้วพลังจะเพิ่มขึ้น นี่คือสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนมานับแต่อดีต
เซียวเฉินในตอนนี้ ก็เป็นเช่นนั้น
เขาฝืนยันกายลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก
พลังปราณมังกรอันน่าสะพรึงกลัว ก่อตัวและพุ่งทะยานขึ้นจากภายในกายของเขา
ระดับพลังของเซียวเฉิน เริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
ตำหนักเทพขั้นสอง!
ตำหนักเทพขั้นสาม!
ตำหนักเทพขั้นสี่!
ตำหนักเทพขั้นห้า!
ตำหนักเทพขั้นหก!
ในเวลาสั้นๆ ระดับพลังของเซียวเฉินพุ่งพรวดขึ้นมาถึงห้าขั้นย่อย
ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้ศิษย์ตระกูลจวินโดยรอบประหลาดใจไม่น้อย
“โอ้โฮ องค์ชายอาณาจักรโบราณชิงหลงคนนี้มีของแฮะ”
ในความว่างเปล่า จวินจ้านเทียนและเหล่าผู้อาวุโสก็เห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน
จวินจ้านเทียนแปลกใจเล็กน้อย “เอ๊ะ น่าสนใจ เจ้าหนูคนนี้มีปราณมังกรคุ้มกาย มีโชควาสนาไม่เบา เป็นต้นกล้าที่ดี”
“หึหึ น่าเสียดายที่มาหาเรื่องหลานชายเจ้า จุดจบคงไม่สวยเท่าไหร่” ผู้อาวุโสอีกท่านยิ้มตาหยี
มีปราณมังกรคุ้มกายแล้วไง?
จวินเซียวเหยียนคือกายาสิทธิ์บรรพกาลที่ทำลายพันธนาการสิบเส้นเชียวนะ
เห็นสภาพของเซียวเฉิน จวินเซียวเหยียนก็เลิกคิ้ว
“นี่คือมาเปิดโปร (โกง) ต่อหน้าข้า?”
จวินเซียวเหยียนเองก็เป็นมหาเทพทรูตัวพ่อ เรื่องเปิดโปรเนี่ย เขาถนัดนักล่ะ
มาเปิดโปรต่อหน้ามหาเทพทรู นี่มันเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนชัดๆ
“จวินเซียวเหยียน เจ้านึกไม่ถึงล่ะสิ คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานแล้วหรือไง ดูข้าสยบเจ้าในกระบวนท่าเดียว!”
“ตรามังกรเขียวประทับสวรรค์!”
หลังจากพลังเพิ่มขึ้น เซียวเฉินก็ระเบิดปราณมังกรทั่วร่าง ควบแน่นในความว่างเปล่า กลายเป็นตราประทับขนาดยักษ์ที่พร้อมจะกดทับสวรรค์
นี่คือวิชายุทธ์ที่เขาเพียรพยายามฝึกฝนมาตลอดช่วงเวลานี้
เดิมทีท่านี้ เป็นไม้ตายก้นหีบของเซียวเฉิน ที่ไม่คิดจะงัดออกมาใช้
แต่ความแข็งแกร่งของจวินเซียวเหยียน เหนือความคาดหมายของเขา
จนตรอกแล้ว จึงจำต้องเปิดไพ่ตาย
“จวินเซียวเหยียน คุกเข่าลงซะ!”
เซียวเฉินเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า ควบคุมตรามังกรเขียวประทับสวรรค์ กดทับลงมาที่จวินเซียวเหยียน!
เขาต้องการจะกดดันให้จวินเซียวเหยียนคุกเข่าลงกับพื้น!
จวินเซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองเซียวเฉินที่กำลังฮึกเหิมเลือดร้อน อยากจะสยบเขา
“น่าสมเพช...”
เขาส่ายหน้าเบาๆ ยกมือขึ้น พลังเวทสีทองมหาศาลดั่งมหาสมุทรพวยพุ่ง ควบแน่นเป็นศาสตราวุธเทพนานาชนิด
มีด, หอก, กระบี่, ทวน, ขวาน, ขวานศึก, ตะขอ, สามง่าม...
ศาสตราวุธเทพสีทองนับหมื่นเล่ม ควบแน่นรอบกายจวินเซียวเหยียน
ตัวเขาในยามนี้ ราวกับเป็นเจ้าแห่งศาสตรา ราชาแห่งอาวุธ
นี่คือสุดยอดวิชาของตระกูลจวิน เคล็ดวิชาศาสตราพยุหะ!
“ไป!”
จวินเซียวเหยียนผลักมือออกไป ศาสตราวุธนับหมื่นรวมตัวกันเป็นกระแสธารแห่งศาสตราที่ผ่าฟ้าแยกดิน พุ่งทะลวงเข้าใส่เซียวเฉินอย่างบ้าคลั่ง!
“เป็นไปไม่ได้!” เซียวเฉินหน้าตื่นตะลึง
เขากัดฟันแน่น ทุ่มตราประทับกดลงมา
ตูม!
สองพลังปะทะกัน จักรวาลสั่นสะเทือน!
ตรามังกรเขียวประทับสวรรค์ ถูกศาสตราวุธนับหมื่นทำลายจนแตกละเอียด!
เซียวเฉินหน้าซีดเผือด ใช้วิชาตัวเบารีบหลบหนี แต่ก็ยังถูกศาสตราวุธบางส่วนกระแทกโดน
ฉึก!
เลือดสาดกระจาย!
หัวไหล่ ต้นขา ชายโครง ของเซียวเฉิน ล้วนปรากฏบาดแผลลึกเห็นกระดูก เลือดพุ่งกระฉูด
ร่างของเขาร่วงหล่นจากฟากฟ้า กระแทกพื้นอย่างแรง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เลือดท่วมตัว สภาพดูไม่ได้
“แค่นี้?”
จวินเซียวเหยียนเอียงคอเล็กน้อย มองดูเซียวเฉิน
อั้ก!
เซียวเฉินได้ยินคำนี้ ความโกรธพุ่งขึ้นสมอง กระอักเลือดออกมาคำโต!
อัปยศ!
อัปยศที่สุด!
เซียวเฉินดวงตาแดงก่ำ หางตาเหลือบไปเห็นไป๋อวี้เอ๋อร์
สีหน้าของนางผิดหวัง เจือไปด้วยความสงสารและเวทนา
สิ่งนี้ยิ่งทำให้เซียวเฉินที่มีศักดิ์ศรีสูงส่ง รู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงหัวใจ เจ็บปวดรวดร้าว!
“เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ต่อหน้าตัวข้าผู้เป็นเทพบุตร เจ้าเป็นมังกรก็ต้องขดไว้ เป็นเสือก็ต้องหมอบลง!”
จวินเซียวเหยียนมองลงมาจากเบื้องสูง ดุจบุตรแห่งเทพเจ้า กล่าวเสียงเย็นชา
[จบแล้ว]