บทที่ 35 - งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ อิ่มหมีพีมันตัณหากลับ!

บทที่ 35 - งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ อิ่มหมีพีมันตัณหากลับ!

วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสอง

ใกล้สิ้นปี ประจวบเหมาะกับเทศกาลส่งเจ้าเตา!

ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความปิติยินดี มีการประดับประดาโคมไฟหลากสีสัน

ทุกบ้านเรือนต่างติดกระดาษตัดลายมงคลที่หน้าต่าง ร้านรวงริมถนนก็แขวนโคมแดงดวงใหญ่

ตามตรอกซอกซอย เต็มไปด้วยฝูงชนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของเตรียมฉลองปีใหม่

เด็กๆ วิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน พ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง

บรรยากาศที่คึกคักจอแจกลบความกังวลจากปัญหาผู้อพยพไปจนหมดสิ้น

ณ ตรอกเทียนเป่า บ้านตระกูลเว่ยในเวลานี้ก็คึกคักไม่แพ้กัน

เว่ยหงในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป งานขึ้นบ้านใหม่ที่เขาจัดขึ้นใครจะกล้าไม่ไว้หน้า? ตั้งแต่เช้าตรู่แขกเหรื่อต่างทยอยกันมาไม่ขาดสาย จนต้องตั้งโต๊ะรับรองถึงแปดโต๊ะเต็มๆ

จูซื่อไห่ หลินเหวยเซิง ลู่ซาน และคนอื่นๆ ต่างก็ให้เกียรติมาร่วมงาน

หลี่ต้าหนิวและพวกมือมีดจากโรงชำแหละก็มากันเกือบครบ

แขกที่เหลือส่วนใหญ่เป็นเพื่อนบ้านจากสลัม และเพื่อนบ้านใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันหลังจากย้ายมา

ทุกคนต่างมีของขวัญติดไม้ติดมือมาด้วยไม่มากก็น้อย

ตั้งแต่ขนม ผ้าพับ ไปจนถึงปลาแห้ง ข้าวสาร ของขวัญหลากหลายชนิดกองสูงเกือบครึ่งห้อง แม้ส่วนใหญ่จะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก แต่ก็ทำให้ผู้เฒ่าเว่ยยิ้มจนแก้มปริไม่หุบ

บนโต๊ะอาหาร เต็มไปด้วยอาหารคาวหวาน!

อาหารส่วนใหญ่สั่งมาจากหอหมิงเยว่

ส่วนอาหารจานหลักคือหมูพะโล้น้ำแดงและปลาน้ำแดงหม้อใหญ่ที่เว่ยหงไปเลือกซื้อวัตถุดิบและลงมือปรุงเองกับมือ อาหารสองจานนี้เขาจงใจเคี่ยวจนเข้มข้น รสชาติสีสันครบเครื่อง ทันทีที่ยกมาเสิร์ฟก็ทำเอาทุกคนน้ำลายสอ

"แม่เจ้าโว้ย อาหงฝีมือเจ้าระดับนี้? ไม่ไปเป็นพ่อครัวนี่เสียของแย่เลย!"

"นั่นสิ หอม หอมจริงๆ อร่อยไม่แพ้พ่อครัวใหญ่ในภัตตาคารเลย"

"ผู้เฒ่าเว่ย หลานชายท่านช่างได้เรื่องได้ราวจริงๆ ท่านมีวาสนาแล้ว!"

ทุกคนกินดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อย พลางพูดจายกยอสรรเสริญ

ผู้เฒ่าเว่ยหน้าบานเป็นกระด้งจากการถูกชมเชย

เขามองดูเว่ยหงที่กำลังเดินรินเหล้าคารวะแขกเหรื่อ ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

"อาหง จัดงานขึ้นบ้านใหม่คงหมดไปไม่น้อยเลยสินะ?" หลี่ต้าหนิวอดกระซิบถามไม่ได้

"ก็พอสมควร!" เว่ยหงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "อาหารที่สั่งจากหอหมิงเยว่เป็นพวกกับข้าวบ้านๆ ท่านอาหลินคิดราคาแค่โต๊ะละแปดเฉียน แปดโต๊ะก็หกตำลึงสี่เฉียน เนื้อหมูเอามาจากโรงชำแหละในราคาพนักงาน ปลาข้าไปจับมาเอง ที่เหลือก็แค่ค่าเครื่องปรุงกับค่าเหล้า รวมๆ แล้วน่าจะไม่เกินสิบตำลึง"

"สิบตำลึง!"

หลี่ต้าหนิวเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง!

เด็กหนุ่มที่เคยยากจนข้นแค้นในวันวาน บัดนี้กลับไม่เห็นเงินสิบตำลึงอยู่ในสายตา การเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนี้ช่างน่าตกใจจริงๆ!

"เชิญพี่น้องกินดื่มกันให้เต็มที่ วันนี้เหล้าไม่อั้น" เว่ยหงร้องบอกทุกคน "หากดูแลไม่ทั่วถึงต้องขออภัยด้วย!"

"ขออภัยอะไรกัน ได้กินหมูเห็ดเป็ดไก่มื้อใหญ่ขนาดนี้ถือเป็นบุญปากพวกเราแล้ว"

"มาๆๆ ถือโอกาสงานมงคลของอาหง พวกเราไม่เมาไม่เลิก"

ทุกคนเริ่มพูดคุยหยอกล้อกันอีกครั้ง บรรยากาศค่อยๆ ทวีความร้อนแรง

ตอนนั้นเองผู้เฒ่าเว่ยก็หันมาถามด้วยใบหน้าเป็นกังวลว่า "ทำไมครอบครัวยายหวังยังไม่มาอีก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?"

"หือ?"

เว่ยหงเงยหน้ามองกวาดสายตา ก็พบว่าครอบครัวยายหวังยังไม่มาจริงๆ

เมื่อครู่เขายุ่งจนลืมสังเกต พอปู่ทักขึ้นมาถึงได้นึกออก

"คงไม่หรอกมั้ง อาจจะมีธุระติดพัน" เว่ยหงวางจอกเหล้าลงแล้วพูดว่า "ถ้าปู่เป็นห่วง เดี๋ยวข้าไปตามให้เอาไหม? ถ้ารีบเดินหน่อย เดี๋ยวพวกนางก็คงมาทันกินของร้อนๆ"

"อืม..."

ผู้เฒ่าเว่ยไม่อยากให้หลานชายต้องลำบาก

แต่เขาก็อดห่วงครอบครัวยายหวังไม่ได้

สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง พร้อมกำชับว่า "รีบไปรีบมา อย่าเถลไถล เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด"

"ไม่มีปัญหา!"

เว่ยหงเดินออกจากบ้านอย่างกระฉับกระเฉง

ดีที่ระยะทางจากที่นี่ไปสลัมไม่ได้ไกลมากนัก

ด้วยฝีเท้าของเขาใช้เวลาแค่ครึ่งถ้วยชาก็ถึง

เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยคดเคี้ยวของสลัมได้สักพัก ข้างหน้าก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วมา ปนเปไปกับเสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้อง

เว่ยหงขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี!

พอเดินไปถึงหน้าบ้านยายหวัง ก็พบว่าประตูบ้านเปิดอ้าซ่า เสียงหัวเราะหยาบโลนของผู้ชายหลายคนกับเสียงกรีดร้องของชุนหลานกับชิวจวี๋ดังออกมาไม่ขาดสาย ส่วนยายหวังผู้ชราภาพนอนจมกองเลือดอยู่

นางน่าจะถูกผลักจนไปกระแทกกำแพง

ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสลบไสลไม่ได้สติ ลมหายใจรวยรินเต็มที

"ปล่อยข้านะ ปล่อย!"

"อย่ามาแตะตัวข้านะ กรี๊ดดด พี่จ๋าช่วยด้วย..."

"ฮ่าๆๆ นังหนูนี่พยศดีนัก ข้าชอบ!"

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของชุนหลานดังออกมาจากในเพิงพัก เพื่อนบ้านละแวกนั้นถ้าไม่อยู่ก็ปิดประตูเงียบกริบไม่กล้าสอดมือเข้ามายุ่ง รอบด้านเงียบสงัดแม้แต่หมาสักตัวยังหาไม่เจอ

ทันใดนั้น เว่ยหงเดินเข้าไปในประตูด้วยใบหน้าเย็นยะเยือก

ร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์จนมิด

พร้อมกันนั้นก็ทำให้ชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังจะลงมือกับชุนหลานและชิวจวี๋สะดุ้งตกใจ

พวกมันรูปร่างผอมแห้ง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง!

แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความอำมหิตและดุร้าย

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกผู้อพยพวัยหนุ่มฉกรรจ์ที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง

"มิน่าล่ะ!"

เว่ยหงเข้าใจกระจ่างแจ้งในใจ

สลัมเมื่อก่อนแม้จะวุ่นวาย แต่เพื่อนบ้านก็รู้จักมักคุ้นกัน

ต่อให้มีพวกอันธพาลหมายปองชุนหลานกับชิวจวี๋ ก็ยังมีขอบเขต อย่างมากก็แค่แซวเล่น ไม่กล้าลงมือจริงๆ

ประกอบกับชุนหลานชิวจวี๋ไม่ได้สวยจัด แค่หน้าตาหมดจด

การกินไม่อิ่มท้องมานานปีทำให้ร่างกายไม่เจริญเติบโต เป็นแค่เด็กกะโปโลสองคน หลายปีมานี้จึงไม่มีเรื่องมีราวอะไร

แต่ใครจะคิดว่าแค่ช่วงที่เว่ยหงจัดงานขึ้นบ้านใหม่!

ครอบครัวยายหวังกลับต้องมาเจอภัยจากผู้อพยพ

ไอ้พวกใจกล้าบ้าตัณหาพวกนี้ พอท้องอิ่มก็คิดเรื่องกาม ไม่พอใจกับชีวิตที่ทางการแจกข้าวต้มประทังชีวิต พวกที่ก่ออาชญากรรมมีนับไม่ถ้วน ถือว่าคราวซวยของครอบครัวยายหวังจริงๆ ที่มาเจอเรื่องพรรค์นี้

"พวกเจ้าสามคน ทำไมไม่ต่อล่ะ?"

เว่ยหงตีหน้าตายไร้อารมณ์ เพียงแต่แววตาฉายแสงเย็นเยียบขึ้นมา

"พี่เว่ย ช่วยด้วย!"

ชุนหลานกับชิวจวี๋ร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา

พวกนางขดตัวอยู่ที่พื้น เสื้อผ้าถูกฉีกขาดไปไม่น้อย

"ไอ้หมาตัวไหนวะ ไสหัวไป!"

"ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปไกลๆ อย่ามาขัดความสำราญของข้า"

ชายฉกรรจ์สามคนหรี่ตาแล้วลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยคำขู่และความเหี้ยมเกรียม

พร้อมกันนั้นพวกมันก็กระชับอาวุธในมือแน่น คนหนึ่งถือมีดสั้น คนหนึ่งถือมีดดาบสั้น อีกคนถือท่อนไม้ ท่าทางทะมัดทะแมง เห็นได้ชัดว่าเคยฝึกวิชาต่อสู้มาบ้างและเป็นพวกใจถึงพึ่งได้เรื่องฆ่าแกง

"เหอะ ประเมินพวกเจ้าต่ำไปสินะ"

เว่ยหงขยับกาย ก้าวเท้าเดินอาดๆ เข้าไปหา

"แม่งเอ๊ย!"

"ลุยพร้อมกัน!"

ทั้งสามคำรามต่ำ พุ่งเข้ามาโจมตีจากสามทิศทาง

คนสี่คนประชิดตัวกันในพื้นที่แคบๆ ชั่วพริบตา

มีดสั้นและดาบสั้นแทงเข้าที่ลำคอและหน้าท้องของเว่ยหง ส่วนท่อนไม้ฟาดเข้าแสกหน้าเต็มๆ

เว่ยหงไม่หลบไม่หลีก ยกมือขึ้นคว้าจับหน้าตาเฉย!

ฝ่ามือขนาดใหญ่ดุจใบลานคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ของชายฉกรรจ์ซ้ายขวา

ในเวลาเดียวกัน อาวุธทั้งสามชิ้นก็ปะทะเข้ากับร่างกายของเขาพร้อมกัน

[จบแล้ว]