บทที่ 24: เจ้าฮาน้อยจอมซึน

เซี่ยยาถิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย... เธอสวมชุดหนังสีดำรัดรูปและใส่วิกผมสีม่วง นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ที่ดูภายนอกปกติธรรมดา โชคดีที่ติดฟิล์มดำสนิท คนข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน แต่เธอมองเห็นภายนอกได้อย่างชัดเจน

"ไอ้หมาโง่ ไฟแดงต้องหยุด ไฟเขียวค่อยไป... บ้าเอ๊ย ถ้าทำเจ๊โดนจับเข้าโรงพักนะ ถ้าไม่ทุบหัวหมา ๆ ของแก เจ๊ไม่ขอแซ่เซี่ย!"

เกือบจะฝ่าไฟแดงอีกแล้ว ให้ตายสิ เซี่ยยาถิงรู้สึกเหมือนเพิ่งขับรถได้ไม่นาน แต่กลับจะโดนไอ้หมาโง่นี่พาไปแหกโค้งลงนรกซะแล้ว

ทันใดนั้น 'เจ้าฮาน้อย' สีขาวหม่นก็เบรกตัวโก่งจนหัวทิ่ม

"ขับรถภาษาอะไรวะ!" คนขับรถคันหลังลดกระจกลงมาตะโกนด่า

"ตาถั่วหรือไง ไม่เห็นไฟสัญญาณเหรอ? มันไฟเขียวแล้ว!" เซี่ยยาถิงถลึงตาตวาดกลับ พลางเตะอัดเข้าไปที่แผงคอนโซลด้านใน เจ้าฮาน้อยร้อง "เอ๋ง" ด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเลื่อนกระจกลงให้อัตโนมัติอย่างน่าสงสาร

จะด่ากันเหรอ?

ใครกลัวใครวะ!

จังหวะนั้นไฟแดงที่กำลังนับถอยหลังก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวพอดี

"ถ้าไม่รีบกลับบ้าน ระวังจะไม่เห็นแค่ไฟเขียวนะ แต่บนหัวแกจะเขียวไปด้วย ไอ้เวรเอ๊ย!" เซี่ยยาถิงแค่นเสียงด่าอย่างดุเดือด

คุณพระช่วย มนุษย์ป้านักขับนี่น่ากลัวชะมัด!

คนขับรถคันนั้นรีบหดคอกลับทันที เวรเอ๊ย คนขับดันเป็นสก๊อยสาวมาดนักเลง อย่าไปตอแยด้วยจะดีกว่า... "เจ้าหมาผี ไปโลด!" เซี่ยยาถิงกระทืบคันเร่งเบา ๆ เจ้าฮาน้อยก็ฟื้นคืนชีพเต็มร้อย เครื่องยนต์คำรามกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างผู้ชนะ

คนขับรถคันหลังมองตามรถที่หายลับไปในพริบตาแล้วยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้การล่ะ เขาต้องรีบกลับบ้าน ถ้ากลับไม่ทันแล้วบนหัวเกิด 'เขียว' ขึ้นมาจริง ๆ ชีวิตคงจบสิ้น เขารีบเหยียบคันเร่ง... อิบอ๋าย เครื่องดับ

"ขับรถภาษาอะไรเนี่ย? ทางเรียบ ๆ ยังทำเครื่องดับได้ พรสวรรค์ชัด ๆ!" เสียงด่าที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังมาจากรถคันข้างหลังเขา...

"ชุดรบ ตาแก่ลึกลับนั่นอยู่ไหน?"

"เมล็ดพันธุ์ต้องการการหลับใหลอย่างต่อเนื่องเพื่อหยั่งรากและแตกหน่อ เมล็ดพันธุ์แห่งความว่างเปล่าได้เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว" ชุดรบรู้ดีว่า 'ตาแก่' ที่เซี่ยยาถิงหมายถึงคือใคร

"แกเป็นอะไรกับเขา?"

"ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเขา" ชุดรบตอบกลับอย่างเรียบเฉย

"หมายความว่าไง?" เซี่ยยาถิงงุนงงเล็กน้อย

"เขาคือมหาสมุทร ส่วนฉันเป็นเพียงหยดน้ำในนั้น"

...ลึกซึ้งชะมัด เซี่ยยาถิงคิดตามแล้วรู้สึกขนลุก "งั้นฉันควรเรียกแกกับตาแก่นั่นเหมือนกันไหม?"

แต่เสียงของชุดรบเป็นเสียงผู้หญิงชัด ๆ หรือว่า... ตาแก่นั่นจะมีความคิดอยากแปลงเพศเหมือนกัน?!

"โฮสต์เลิกคิดเรื่องพรรค์นั้นจะดีกว่า ฉันเกรงว่าตาแก่จะทนไม่ไหวจนต้องตื่นจากนิทรา..." ชุดรบเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังประมวลผลคำพูด ก่อนจะกล่าวต่อ "เขาจะตื่นมาถลึงตาและด่าทอกับโฮสต์ การตื่นก่อนกำหนดอันฝืนกฎธรรมชาติจะทำให้สูตรโกงของโฮสต์เหี่ยวเฉาก่อนวัยอันควร"

เซี่ยยาถิงสูดหายใจเข้าลึก

"ที่ไหนเหมาะจะเอารถคลาส C อย่างเจ้าฮาน้อยไปลองเครื่องบ้าง?" เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"ชุดรบเข้าสู่โหมดค้นหา กำลังสแกนภูมิประเทศ..."

กิ๊บติดผมสีม่วงบนศีรษะของเซี่ยยาถิงเปล่งแสงลึกลับแผ่ขยายออกไปราวกับคลื่นน้ำ ครอบคลุมตึกรามบ้านช่องและถนนหนทาง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ภูเขาลูกหนึ่ง

"ห่างจากโฮสต์ 15 กิโลเมตร ในเขตภูเขาโม่หลิง มีสนามแข่งรถส่วนบุคคล เนื่องจากพลังแห่งความว่างเปล่าของโฮสต์ไม่เพียงพอ จึงไม่สามารถสแกนรายละเอียดภายในพื้นที่ได้!" เสียง AI ของชุดรบรายงาน

"จริงสิ ลืมที่นั่นไปได้ยังไง!" ด้วยความตื่นเต้น เซี่ยยาถิงเผลอทุบหลังคารถดังปัง เสียงร้อง 'บรู๊ววว' อย่างน่าสงสารดังลอดออกมา

"ขอโทษ ๆ เจ้าหมาโง่ เดี๋ยวเจ๊จะพาแกไปจีบสาวเดี๋ยวนี้แหละ!"

"บรู๊ววว บรู๊ววว!" เสียงร้องโอดครวญเปลี่ยนเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความคึกคักทันที

เมื่อเทียบกับใจกลางเมือง เขตภูเขาโม่หลิงถือเป็นพื้นที่ห่างไกลที่รายล้อมไปด้วยเส้นทางคดเคี้ยวตามไหล่เขา ซึ่งหาได้ยากยิ่งในเมืองที่เจริญแล้วแบบนี้ เศรษฐีที่มีเงินล้นมือแต่ไม่มีที่ระบายความเบื่อจึงร่วมทุนกันพัฒนาพื้นที่นี้ให้เป็นอาณาจักรส่วนตัว เพื่อเสพสมทั้งความเร็วและความเร่าร้อน

สนามแข่งรถ สนามกอล์ฟ และคลับหรูระดับไฮเอนด์สารพัดชนิด ทำให้เขตภูเขาโม่หลิงกลายเป็นสวนหลังบ้านของพวกคนรวยไปโดยปริยาย

เซี่ยยาถิงเคยเห็นข่าวซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องราวในย่านนี้ผ่านตาบ้าง แต่เธอไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้น ตอนนี้สิ่งเดียวที่ดึงดูดเธอคือสนามแข่งรถ

"คลับแข่งรถโม่หลิงซาน เจ้าหมาโง่ ไปทางนี้" เซี่ยยาถิงตบกระจกเบา ๆ เจ้าฮาน้อยก็เลี้ยวไปอย่างว่าง่าย ดูเหมือนมันจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ทำให้ตื่นเต้น

บรื้น... บรื้น บรื้น!!!

ขับมาได้ไม่นาน เซี่ยยาถิงก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มขึ้น ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย ดูเหมือนว่า... จะมาถูกที่แล้ว!

เอี๊ยดดด!!!

เสียงดริฟต์บดถนนบาดแก้วหูราวกับจุดไฟในใจของเซี่ยยาถิงให้ลุกโชน ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น เจ้าฮาน้อยเองก็ดูจะกระตือรือร้น อยากจะลงสนามเต็มแก่ มันขับขี่ได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้นบนถนนที่มุ่งสู่ 'คลับแข่งรถโม่หลิงซาน'... "เชี่ย รถหรูพวกนี้มาจากไหนกันเยอะแยะเนี่ย!!"

เซี่ยยาถิง 'บังคับ' เจ้าฮาน้อยให้ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้กลุ่มแสงไฟตรงทางโค้ง แสงไฟจ้าพวกนั้นไม่ได้มีผลกับเธอมากนัก แต่รถสปอร์ตหรูระยับที่ทยอยขับเข้าไปในคลับแข่งรถภายใต้แสงไฟเหล่านั้นต่างหาก ที่ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"ฌ็องเซลิเซ่หมายเลข 8 เส้นสายโค้งมนดุจงานศิลป์ ตัวถังสีดำสนิทสมบูรณ์แบบ สูงส่งและสง่างาม—ได้รับสมญานามว่าเจ้าชายผู้เลอโฉมแห่งวงการรถสปอร์ต!!"

อึก... "ลี่หลิง ซูเปอร์คาร์สายสปีด ตัวถังคมกริบราวกับใบมีดแผ่ไอเย็นยะเยือก ทำความเร็วได้ถึงขีดสุด!"

ชิ... เซี่ยยาถิงหลับตาลง ขบกรามแน่น แขนสั่นระริก กำหมัดแน่นจนตัวสั่น

"ไอ้หมาโง่ ฉันไม่ได้สั่งให้แกพูด หุบปากซะ!"

...เงียบกริบ

ดวงตาของเซี่ยยาถิงจ้องเขม็งไปที่รถแข่งที่กำลังแล่นเข้าไปข้างหน้าไม่กระพริบ อยากจะใช้สายตา 'ขโมย' พวกมันมาเป็นของตัวเองซะเดี๋ยวนี้ เธอรักรถมาก รักจนเข้ากระดูกดำ!

"โฮสต์ เมื่อเทียบกับเจ้าฮาน้อยแล้ว รถพวกนั้น... อืม... ถ้าใช้คำพูดของโฮสต์ ก็คือขยะดี ๆ นี่เอง!" ชุดรบออกโรงปกป้องเจ้าฮาน้อยผู้ต้อยต่ำ

เซี่ยยาถิงตาโต "บรู๊ววว บรู๊ววว (จริงเหรอ จริงเหรอ)!" เจ้าฮาน้อยส่งเสียงเหมือนจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง

"โอ๋ ๆ เจ๊ผิดไปแล้ว!" เซี่ยยาถิงลูบหลังคารถเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

เงียบ... "ขอโทษนะ เจ๊ผิดไปแล้วจริง ๆ" เซี่ยยาถิงยังคงปลอบโยนเสียงหวาน

ยังคงเงียบ... "อะไรวะเนี่ย... ชิ ไอ้ฌ็องเซลิเซ่หมายเลข 8 นั่นมันขยะพรรค์ไหนกัน? ถ้าเทียบกับเจ้าฮาน้อยของเจ๊ มันก็แค่เศษเหล็ก!" เซี่ยยาถิงสูดหายใจลึกแล้วตะโกนออกมา

เชอะ (´◔‸◔)

"ความเร็วระดับลี่หลิง... แบบนั้นเรียกว่าความเร็วได้ด้วยเหรอ? เจ้าฮาน้อยของเราบดขยี้ไอ้ไก่อ่อนลี่หลิงได้ในไม่กี่นาทีอยู่แล้ว!" เซี่ยยาถิงตะโกนก้อง กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น (จอมปลอม) แทนลูกรัก

บรู๊ววว บรู๊ววว!

สิ่งที่เจ้านายพูดมันช่าง... ปัง!

"ไอ้หมาโง่ ออกรถเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเจ๊ไม่ชมแล้วนะเว้ย!"

ไฟหน้าของเจ้าฮาน้อยกระพริบวิบวับ

(○o○)

...เจ้านาย ชมเค้าอีกสิ!

เจ้าฮาน้อยของเค้าคือรถคันน้อยที่เปล่งประกายและมีเสน่ห์ที่สุดในโลกใบนี้ใช่ไหมล้า?