บทที่ 16: คิวคิวเรซซิ่ง แม่งโคตรสนุก!

"จังอ้าย! ฉันก็ไม่ค่อยเก็ทหรอกนะ แต่ฟังดูโคตรเท่!"

"ถึงจะอธิบายไม่ถูก แต่แค่พิมพ์ 666 รัว ๆ แล้วกดขอเข้าทีมแข่งรถก็พอแล้ว"

"ผ...ผ...ผมมือใหม่ครับ จะขอเข้าทีมต้องทำยังไงบ้าง?"

"ไม่ต้องห่วง กัปตันทีมยังไม่ได้สร้างทีมเลยเว้ย!"

"โห ครึกครื้นกันจังนะ พวกพี่ตะโกนอะไรกันครับ? พอเจ๊ไม่อยู่แล้วปล่อยเนื้อปล่อยตัวกันเชียวนะ?" สัตว์ป่าหน้าใหม่สองสามตัวเดินเข้ามาที่หน้าร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่กำลังส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว หนึ่งในนั้นสวมหมวกแก๊ปสีขาว ตัวเตี้ยที่สุด ท่าทางเจนจัดและวางก้ามวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นอย่างชอบธรรม ส่วนอีกสองคนที่เหลือมองซ้ายมองขวาอย่างประหม่า ดูออกทันทีว่าเป็นมือใหม่หัดขับ

ป้ายหน้าร้านร้านนี้... มันเลือนลางชอบกลแฮะ... "ชิ..."

พวกนักศึกษามหาวิทยาลัยที่กำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่ในร้าน หันขวับมามองผู้มาใหม่ทั้งสามราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาว

พวกเราไม่เสวนากับพวกสัตว์ป่าที่ไม่เคยลิ้มรสอาหารฝีมือ 'น้องสะใภ้' หรอกโว้ย!

ความรู้สึกเหนือกว่าผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"มองหน้าหาเรื่องเหรอครับ?" สัตว์ป่าหน้าใหม่กระโดดเหยงด้วยความโมโห รู้สึกสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากพวกเวรในร้านถิงถิงอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หนึ่งในนั้นจ้องกลับอย่างอวดดีแล้วสวนกลับไปว่า "ระวังเถอะ เดี๋ยวผมฟ้องเจ๊เจ้าของร้านนะ!"

ทุกคนในร้านคร้านจะใส่ใจเอเลี่ยนสามตัวนี้ ต่างหันกลับไปถกเถียงและเรียนรู้กันต่อ คนไม่รู้คงนึกว่าพวกเขากำลังถกกันเรื่องความรู้คณิตศาสตร์ลึกล้ำ อย่างพวกมุม องศา ความเร็ว หรือส่วนโค้ง... แต่พอลองฟังดูดี ๆ...

"เวลายิงไนโตรคู่ตอนดริฟต์ต้องกดยังไงวะ? ทำไมข้ากดแล้วมันพ่นออกมาทีเดียวตลอดเลย..."

"ทำไมองศาดริฟต์ของข้ามันเพี้ยนตลอด ชนกำแพงยับเลยเนี่ย"

"พี่ครับ พี่ ทางนี้หน่อย! ทำไมรถคลาส D มันวิ่งช้าแบบนี้ แถมเกจไนโตรก็ขึ้นช้าโคตร?"

"ไอ้โง่! ไม่เติมเงินแล้วจะเทพได้ไงวะ?"

สัตว์ป่าหน้าใหม่ทั้งสามถึงบางอ้อ พวกเขากำลังคุยเรื่อง 'คิวคิวเรซซิ่ง' นั่นเอง

"เหอะ คิวคิวเรซซิ่ง เกมกาก ๆ แบบนั้นน่ะนะ แล้วไอ้ชื่อ 'จังอ้าย' เนี่ย? พี่ชาย นี่พี่ไม่ใช่เด็กประถมใช่ไหม? ตั้งชื่อซะเห่ยเชียว..." เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปสีขาวที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มเริ่มโชว์พาว

บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดจนน่าขนลุก

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? อย่ามองผมแบบนั้นสิ ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามตอนนะเว้ย!" เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"น้องชาย เอ็งจบเห่แล้ว..." เจ้าอ้วนสมบูรณ์มองเด็กหนุ่มด้วยความเวทนาพลางถอนหายใจยาว

โธ่ ยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ ไม่น่าเลย... เฮ้อ น่าเศร้าจริง ๆ!

"น้องชาย เตรียมตัวตาย..."

"น้องชาย ขอให้เดินทางไปสู่สุคตินะ..."

เด็กหนุ่มสับสนกับบรรยากาศมาคุรอบตัว นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!

เด็กใหม่สองคนที่ติดตามมาด้วยตัวสั่นงันงก "ลู่เฉา นี่ไม่ใช่ร้านเน็ตเถื่อนใช่ไหม... กว่าพวกเราจะยืมบัตรประชาชนมาได้..." ทันใดนั้น เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาที่คุ้นหูก็ดังมาจากห้องไม่ไกลนัก

"เมื่อกี้ใครบอกว่าคิวคิวเรซซิ่งเป็นเกมกาก ๆ นะ?"

"เมื่อกี้ใครบอกว่าชื่อ 'จังอ้าย' เหมือนเด็กประถมเป็นคนตั้งนะ?"

คำถามเหล่านั้นราวกับกลั่นตัวเป็นอักษรที่มีน้ำหนัก พุ่งเข้ากระแทกหน้าหนุ่มหมวกแก๊ป ร่างกายและจิตใจได้รับความเสียหายระดับคริติคอลนับหมื่นแต้ม

น้ำเสียงเย็นเยือกจับขั้วหัวใจแผ่ซ่านออกมา เด็กใหม่สองคนยืนแข็งทื่อทันที เย็นชาชะมัด... แต่ก็สวยโคตร... "เปล่าครับ เมื่อกี้ผมไม่ได้พูดอะไรเลย!"

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่!

เหงื่อกาฬไหลพรากออกมาจากใต้หมวกแก๊ป

"คิวคิวเรซซิ่ง แม่งโคตรสนุกเลยครับ! คิวคิวเรซซิ่ง เป็นเกมที่สนุกที่สุดในชีวิตที่ผมเคยเล่นมาเลย! ฮาร์ทสโตนเหรอ? แอลโอแอลเหรอ? เกิดมาผมไม่เคยได้ยินชื่อเกมพวกนั้นเลยครับ!!"

เด็กใหม่สองคนมองลู่เฉาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ลู่เฉาไปฝึกสกิลลิ้นทองคำแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าโดนผีเข้า? นี่ไม่ใช่ลู่เฉาที่พวกเขารู้จัก!

"แล้วชื่อจังอ้ายล่ะ?" เซี่ยยาถิงจำไอ้เด็กนี่ได้ นักเรียนมัธยมปลายที่ยืมบัตรคนอื่นมาเล่นร้านเน็ต ตัวไม่สูงเท่าไหร่ แต่ใจกล้าไม่เบา

"จังอ้าย คือชื่อทีมแข่งรถที่เพราะที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้ผมเคยได้ยินมาเลยครับ!" ลู่เฉาชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้า ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนสุดเสียง

"ไม่มีข้อยกเว้น!!!"

นักศึกษามหาวิทยาลัยทุกคนในร้านต่างตื่นตะลึง

เชี่ย ไอ้หนูนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!

เซี่ยยาถิงมองเด็กมัธยมหน้าแดงก่ำด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ตัดสินใจเลิกแกล้งเขา เธอปรายตามองเด็กผู้ชายสองคนที่ยืนตัวสั่นทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างหลัง แอบชำเลืองมองเธอเป็นระยะ แล้วถามเรียบ ๆ ว่า "ลูกน้องที่แกปั้นมาเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าเจ๊ไม่ได้คิดจะเอาเรื่อง ลู่เฉาก็รีบพูดด้วยใบหน้าแดงซ่าน "รายงาน จ...เจ๊! นี่เพื่อนร่วมชั้นผม หวังเหยา เป็นเซียนคอมพิวเตอร์ครับ ได้โควตามหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้วด้วย ไม่ใช่ปักกิ่งเสิ่นเจิ้นนะ แต่เป็นปักกิ่งของจริง!"

เหล่านักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหนิงหางในร้านต่างพากันอมยิ้ม พวกเขาคุ้นเคยกับข่าวลือเรื่อง 'มหาวิทยาลัยปักกิ่ง' ที่แพร่สะพัดในโรงเรียนมัธยมตรงข้ามประตูทางทิศใต้เป็นอย่างดี...

หวังเหยายืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"ส่วนคนนี้ หลัวเหวินเทา หมอนี่ก็ได้โควตาเข้าหนิงหางเหมือนกัน!"

โห เด็กมัธยมพวกนี้ไม่ธรรมดา!

ไอ้หนุ่ม อนาคตไกลนะเนี่ย!

ส่วนบัตรประชาชน... ก็คงยืมมาเหมือนกันสินะ?

"พวกนี้เป็นลูกน้องที่ผมปั้นมาเองครับ!" ลู่เฉาพูดแทรกอย่างภูมิใจ

หวังเหยารู้สึกทะแม่ง ๆ เหมือนมีอะไรไม่ถูกต้องชอบกล

"เออ ๆ ไอ้พวกเด็กใหม่ จะเติมเงินเท่าไหร่ก็ว่ามา แล้วใครจะเข้าทีมแข่งรถก็รีบ ๆ หน่อย แม่งเอ๊ย ทำเจ๊เสียเงินไปตั้ง 198 หยวน ค่าสร้างทีมนี่มันแพงบรรลัยเลย!" เซี่ยยาถิงบ่นอุบอิบขณะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องคู่รัก ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ห้องนั้น เสียงของเธอก็ยิ่งอ่อนลง จนกลายเป็นเสียงพึมพำเบา ๆ

"พี่คะ รองกัปตัน รองกัปตัน รองกัปตัน!" เสียงร่าเริงของเสี่ยวหว่านดังลอดออกมาจากห้องคู่รัก

"เออ มาแล้วจ้า มาแล้ว! พอดีมีลูกค้าใหม่มา เดี๋ยวพี่ช่วยเติมเงินให้พวกเขาก่อนนะ!" เซี่ยยาถิงหยิบเครื่องเติมเงินติดมือออกมาด้วย

ลู่เฉาแอบกระซิบถามสัตว์ป่าตัวหนึ่ง "พี่ชาย คนที่อยู่ในห้องคู่รักนั่น... ผู้หญิงเหรอครับ?"

นักศึกษาหนุ่มมองเจ้าสัตว์ป่าวัยเรียนตัวนี้ด้วยความชื่นชม "เราก็เรียนมาเก้าปีเหมือนกัน ทำไมน้องถึงโดดเด่นขนาดนี้ โตไปรุ่งแน่" โชคดีที่หมอนี่ไม่ได้เรียนหนิงหาง เขาเลยไม่ห่วง "นั่นน่ะ 'น้องสะใภ้' เอ้ย ไม่ใช่ น้องสาวเจ๊แกน่ะ น่ารักโคตร ๆ เมื่อเย็นพวกพี่เพิ่งได้กินข้าวฝีมือน้องเขา อร่อยเหาะไปเลย! น่าเสียดายที่พวกนายมาช้าไป!"

ลู่เฉา: !!!!

หวังเหยาและหลัวเหวินเทามองหน้ากัน ไม่ค่อยเข้าใจว่าน่าเสียดายตรงไหน จนกระทั่งศีรษะทุย ๆ ที่มัดผมหางม้าโผล่ออกมาจากห้องคู่รัก... รูปลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาว์ สดใส และขี้เล่นของเธอ... ทำเอาพวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

นี่มันสาวน้อยที่พวกบ้าคอมพิวเตอร์จะเห็นได้แค่ในโลก 2D เท่านั้นไม่ใช่เหรอ... ชิบหาย จบกัน พวกเราทำอะไรลงไป!

พวกเราพลาดข้าวฝีมือน้องสะใภ้ไปจริง ๆ เหรอเนี่ย!

อยากจะกลั้นใจตายชะมัด... "น่ารักโคตร..."

ปึง ปึง ปึง!

เซี่ยยาถิงเอาไม้เรียวเคาะโต๊ะข้าง ๆ กลุ่มเด็กมัธยมทั้งสาม แล้วแค่นเสียงถาม "จะเติมเท่าไหร่?"

หวังเหยารีบละสายตากลับมา แล้วชูธนบัตรสีแดงขึ้นอย่างอ่อนแรง หลัวเหวินเทาก็ทำตามเช่นกัน

เจ๊เจ้าของร้านน่ากลัวชะมัด ฮือๆๆ... แต่น้องสาวเจ๊น่ารักเวอร์ งื้อๆๆ...

"ทีมจังอ้าย ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ! ฉัน เซี่ยยาถิง เป็นกัปตัน! น้องสาวฉันเป็นรองกัปตัน!"

หวังเหยาและหลัวเหวินเทามองหน้ากัน

ทีมจังอ้าย พวกเรามาแล้ว!

ปรบมือสิ รออะไร!

..."นี่แหละคือวัยรุ่นของพวกเรา!!!"