บทที่ 5: สมจริงเกินไปแล้ว

"สารวัตรครับ ไอ้พวกนี้มันไม่ใช่คนแล้ว ดูสิครับว่าเราเจออะไรในตัวพวกมัน!"

ภายใต้แสงไฟสลัว ตำรวจนอกเครื่องแบบเท 'เกราะนางฟ้า' ออกมาเสียงดัง ซู่ หลายห่อ โดยมีสองห่อที่ดูแตกต่างจากเพื่อนอย่างเห็นได้ชัด... เพราะมันหนากว่าปกติ

นักศึกษามหาวิทยาลัยทั้งสิบสองคนที่ยืนเรียงหน้ากระดานต่างทำหน้าเลิ่กลั่ก ไม่รู้อีโหน่อีเหน่กับสถานการณ์ตรงหน้า

สีหน้าของเซี่ยยาถิงเปลี่ยนไปทันที

"แทบทุกคนพกติดตัวคนละห่อเลยครับ แล้วดูนั่นสิ ไอ้อ้วนคนนั้นพกแบบหนาพิเศษตั้งสองห่อ" ตำรวจนอกเครื่องแบบชี้ไปยังแถวนักศึกษา เจ้าอ้วนที่ยืนอยู่มุมห้องตัวสั่นงันงก ท่าทางเหมือนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

ชิงเจี๋ยไม่เคยเจอสถานการณ์ประหลาดขนาดนี้มาก่อน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ทักษะการสังเกตอันเฉียบคมของเธอลดลง หญิงสาวข้างกายที่สีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อครู่คือตัวอย่างชั้นดี

"บอกมาสิว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?" ตำรวจสาวกอดอก จ้องมองเซี่ยยาถิงด้วยรอยยิ้มกึ่งจับผิด

"ไอ้อ้วนเวร! แกกล้าดียังไงเอาผ้าอนามัยมาขายตัดราคาในร้านเน็ตของฉัน! ใจกล้าเกินไปแล้วนะ!" ดวงตาคู่สวยของเซี่ยยาถิงเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว จ้องเขม็งไปที่ไอ้อ้วนในมุมห้องที่ขาสั่นพั่บๆ จนไขมันแทบจะกระเพื่อมหลุดออกมา

ตำรวจนอกเครื่องแบบทั้งสามนายหันขวับไปจ้อง 'ผู้ต้องสงสัย' ทันที

"จะ... เจ๊ครับ ผม... ผม... ผม..." เจ้าอ้วนร้องห่มร้องไห้สูดน้ำมูกฟุดฟิด เขาเองก็มีความจำเป็นนะ!

"ผมเผิมอะไร! กฎข้อที่สี่ของร้านเน็ต แกไม่ได้อ่านให้ดีก่อนเข้ามาหรือไง?" เซี่ยยาถิงอยากจะกระโดดถีบมันสักที แต่เกรงใจตำรวจสาวข้างๆ จึงได้แต่ชี้นิ้วด่ากราดไปที่ผนังหลังเคาน์เตอร์

หืม? กฎของร้านเน็ต?

พวกตำรวจนอกเครื่องแบบเหลือบมองไปยังผนังมืดสลัว การมีกฎก็เรื่องหนึ่ง แต่การเคารพกฎมันก็อีกเรื่องหนึ่ง

แถมต่อให้ตั้งกฎขึ้นมา... กิจกรรมผิดกฎหมายในร้านเน็ตมันจะหมดไปจริงเหรอ?

"เจ๊ครับ ผมผิดไปแล้ว! ผมจะไม่แอบเอาแบบหนาพิเศษสำหรับกลางคืนเข้ามาอีกแล้ว... แต่เลือดกำเดาผมมันไหลไม่หยุดจริงๆ นี่ครับ!" เจ้าอ้วนกุมหัวร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนา

ตำรวจนอกเครื่องแบบ: ...

ชิงเจี๋ย: ...

เลือดกำเดา??

มุกเลือดกำเดานี่มันบ้าอะไรกัน?

"พวกนายเลือดกำเดาไหลกันทุกคนเลยเรอะ? ถึงได้พกกันคนละห่อเนี่ยนะ?" ตำรวจหัวเกรียนชี้หน้าด้วยความสงสัย ไล่ตั้งแต่นักศึกษาทางซ้ายไปจนถึงเจ้าอ้วนทางขวาสุด

คราวนี้เหล่านักศึกษาต่างมองหน้ากัน แล้วพยักหน้าหงึกหงักพร้อมเพรียงราวกับไก่จิกข้าวสาร เล่นเอาพวกตำรวจนึกว่ากลับไปอยู่ในค่ายฝึกทหาร ให้ตายสิ ตอนพวกเอ็งเข้าค่ายรด. ยังพยักหน้าไม่พร้อมกันขนาดนี้เลยมั้ง?!

ชิงเจี๋ยยกมือนวดขมับ รู้สึกเหมือนวันนี้ก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้าง ไม่น่าออกมาตรวจตราคืนนี้เลยจริงๆ

"พี่สาว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว... หนูขอกลับไปนอนต่อได้ไหม?" เซี่ยยาถิงแอบกอดแขนตำรวจสาว กระพริบตาปริบๆ ทำหน้าไร้เดียงสา

เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ?

ชิงเจี๋ยก้มมองแขนตัวเอง รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

เซี่ยยาถิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด

"มีของกลางน่าสงสัยอย่างอื่นในร้านอีกไหม?" ชิงเจี๋ยตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะดึงแขนกลับ รู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก

"สารวัตรครับ ไม่มีแล้วครับ!" ลูกน้องทั้งสามรายงานพร้อมกัน

"ดี เลิกแถว!"

ชิงเจี๋ยและทีมงานเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ต

"พี่ชิง วันหลังมาเล่นใหม่นะค้า!" เซี่ยยาถิงเขย่งเท้าโบกมือลาอยู่หน้าประตู ท่าทางอาลัยอาวรณ์สุดๆ

ตำรวจสาวเกือบจะสะดุดล้มหน้าคะมำ

เหล่านักศึกษาที่ยืนเรียงแถวอยู่หน้าผนังต่างมอง 'เจ๊' ด้วยสายตาเลื่อมใส เจ๊ก็คือเจ๊จริงๆ นอกจากจะพูดจาไพเราะ หน้าตาสะสวยแล้ว ยังใจกล้าบ้าบิ่นสุดๆ

สุดยอดไปเลยลูกพี่!

เอาน้ำอัดลมมาเซ่นเจ๊ซะดีๆ... หลังจากเซี่ยยาถิงมองส่งชิงเจี๋ยจนลับตา รอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันควัน ประกายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดตวัดกลับมาจ้องมองแถวไอ้พวกตัวแสบ

ไอ้อ้วนเวรนั่นอยู่ไหน?

ห้ามขยับนะ ห้ามขยับ... "เอาน้ำอัดลมมาเซ่นเจ๊ครับ!" เจ้าอ้วนฝืนยิ้มทั้งน้ำตา เขาเพิ่งจะวิ่งไปหยิบโค้กเย็นเจี๊ยบมาจากตู้เย็น "เจ๊ ใจเย็นๆ นะครับ ใจเย็นๆ..."

"ไอ้อ้วนเวร แกกล้ามาแย่งธุรกิจเจ๊เหรอ? ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ?" เซี่ยยาถิงแค่นเสียงเฮอะ พลางปรายตามองโค้กในมือ "แกบังอาจเอาผ้าอนามัยมาขายในถิ่นของฉัน แล้วฉันจะเอาอะไรกินฮะ?"

"พวกแกจะยืนบื้ออยู่ทำไม? ใครจะเล่นเกมก็ไปเล่น ใครหิวก็สั่งข้าวมากินเอง อย่ามายืนมุงดูเรื่องชาวบ้าน" สิ้นเสียงคำสั่งของเซี่ยยาถิง นักศึกษาทั้งสิบเอ็ดคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วรีบกลับไปประจำที่ ถ้าเจ๊ไม่ออกปากไล่ พวกเขาก็ไม่กล้าขยับหรอก!

"เจ๊ละงงจริงๆ ร้านถิงถิงอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เป็นร้านใสสะอาดขนาดนี้ ใครมันช่างกล้าโทรไปแจ้งตำรวจว่ามีเรื่องผิดกฎหมายได้?" เซี่ยยาถิงบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่เสียงดังพอให้ได้ยินกันทั้งร้าน

"เจ๊ครับ พวกผมก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ตอนนั้นกำลังเล่น LoL อยู่ ไม่ทันสังเกตว่ายัด 'เกราะนางฟ้า' ใส่กระเป๋าไว้ตอนไหน แล้วก็โดนจับเลย..."

"ผมด้วย ผมด้วย!"

"เจ๊ครับ..."

เซี่ยยาถิงโบกมืออย่างอ่อนใจ เธอเหนื่อยแล้ว วันนี้ยังต้องไปรับเสี่ยวหว่านที่โรงเรียนอีก ต้องรีบกลับไปนอน "พอๆ เลิกบ่นกันได้แล้ว เจ๊เองก็ลำบากเหมือนกัน กำลังจะล้มตัวลงนอนก็ดันมีคนมา 'ตรวจสอบมิเตอร์' ซะงั้น"

"ครับๆๆ..."

"เมื่อกี้ตกใจกันจนขวัญหนีดีฝ่อ รอแหกปากร้องขอชีวิตกันอยู่ล่ะสิ?" เซี่ยยาถิงยิ้มมุมปาก

"ใช่ครับ ใช่ครับ..."

"สไปรท์ปี 82 คนละขวด เจ๊เลี้ยงเอง ส่วนแก ไอ้อ้วนเวร ปรับยี่สิบหยวน ไม่มากไปใช่ไหม?" เซี่ยยาถิงลุกขึ้นยืน

"ไม่มากครับ ไม่มากครับ..." เจ้าอ้วนส่ายหัวดิกอย่างยินดี

"ไปหยิบสไปรท์หรือโค้กในตู้เอาเองนะ เจ๊ไปล่ะ" เซี่ยยาถิงแบมือ

เจ้าอ้วนรีบยื่นขวดโค้กให้อย่างรู้งาน

"หืม?" เซี่ยยาถิงขมวดคิ้ว

"อ้อๆๆๆ..." เจ้าอ้วนรีบล้วงแบงก์สองใบออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อย่างนอบน้อม

"ดีมาก ส่วนโค้กขวดนี้แกเอาไปกินเองเถอะ"

เซี่ยยาถิงหันหลังเดินจากไป

ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอินเทอร์เน็ตอยู่ครู่ใหญ่

"เมื่อกี้เจ๊บอกให้พวกเราไปหยิบสไปรท์เหรอ?"

"ฉันได้ยินว่าเจ๊จะเลี้ยง..."

"ลุยโว้ย!!! เจ๊ใจป๋าที่สุด!!"

..."สารวัตรครับ เจออะไรในห้องนอนเจ้าของร้านบ้างไหมครับ?" ตำรวจหนุ่มที่ยังคงงุนงงกับปฏิบัติการคืนนี้เอ่ยถาม หวังว่าจะได้เบาะแสเพิ่มเติมจากหัวหน้า

ใบหน้าของชิงเจี๋ยภายใต้หมวกแก๊ปขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ภาพของหญิงสาวในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาใสกระจ่างชวนมองและรูปร่างที่น่าภาคภูมิใจผุดขึ้นมาในหัว ชิงเจี๋ยรู้สึกร้อนวูบที่แขนขึ้นมาเฉยๆ

"ไม่เจออะไร กล่องนั่นน่าจะเป็นเสื้อผ้าที่สั่งมาจากเถาเป่า" ชิงเจี๋ยส่ายหน้า นอกจากจะชอบพูดแทนตัวเองว่า 'แม่' บ้างล่ะ 'เจ๊' บ้างล่ะ... ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

บ้าจริง คนอย่างฉัน ชิงเจี๋ย จะไปพูดจาหยาบคายแบบนั้นได้ยังไง!