บทที่ 2 เหยื่อรายใหม่

สรุปว่าชื่อของเจ๊แกคือ 'เซี่ยยาถิง' สินะ... ชื่อเพราะใช้ได้เลยแฮะ... เอ้ย ซวยแล้ว สงสัยฉันจะติดนิสัยเสียมาจากเจ๊แกเข้าให้แล้วสิ!

เมื่อก่อนฉันไม่เคยสบถคำหยาบพรรค์นี้สักหน่อย!

...เซี่ยยาถิง... เอาจริง ๆ ฉันยังไม่ชินกับชื่อนี้เลย ก่อนตื่นขึ้นมา เขายังมี 'จู๋' อยู่แท้ ๆ อาชีพหลักคือเจ้าของร้านเกม เชี่ยวชาญทั้ง LoL, PUBG, DOTA2 แล้วก็ คิวคิวเรซซิ่ง เรียกว่าขอแค่เป็นเกม พี่แกเล่นเทพหมด

แต่ใครจะไปรู้ว่าพอตื่นขึ้นมาปวดฉี่... ชิบหายแล้ว ไอ้นั่นมันหายไปไหน!

ใครก็ได้บอกทีว่าไอ้นั่นของเขาหายไปไหน!?

ตอนที่ยาถิงยืนเหม่อมองสภาพหัวยุ่ง ๆ ของตัวเองหน้ากระจกห้องน้ำ ท่าทางเกียจคร้านนั่นอธิบายได้ด้วยคำเดียวเลยว่า... สวย!

มือเรียวนุ่มจับลูกบิดประตู ผมสีดำอมน้ำตาลปรกลงมาเคลียไหล่เบา ๆ บวกกับแววตาง่วงงุนขี้เซา เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนใจแบบร้ายกาจ... เชี่ย ใครวะเนี่ย?

เชี่ย นี่มันฉันเหรอวะเนี่ย?

ในที่สุดยาถิงก็เข้าใจ เวรเอ๊ย นี่เขากลายร่างไปแล้วสินะ... ความทรงจำของร่างนี้ผสานเข้ากับตัวเขา

"พี่คะ เสร็จหรือยัง หนูอยากเข้าบ้าง..." เสียงหวานออดอ้อนดังมาจากหน้าประตู ราวกับลูกแมวน้อยขี้เซา

นี่คือน้องสาวของเธอ 'เซี่ยเสี่ยวหว่าน'

"โอเค ๆ เดี๋ยวเสร็จแล้ว!" ยาถิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น นั่งลงบนชักโครกเหมือนแบกภูเขาไท่ซานเอาไว้ คิดว่าเดี๋ยวค่อยแก้ปัญหาทีหลังก็ได้... ความทรงจำไหลบ่าเข้ามา ชาตินี้มีแค่ 'เซี่ยยาถิง' กับ 'เซี่ยเสี่ยวหว่าน' สองพี่น้องที่ต้องพึ่งพากัน แม่ตายเร็ว พ่อทิ้งมรดกไว้แค่ห้องแถวรูหนูมืด ๆ ในย่านเหวินซาน... ร้านเกมนั่นแหละ

เซี่ยเสี่ยวหว่านเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมเอกชนธรรมดา ๆ ในย่านเหวินอี โรงเรียนเอกชนส่วนใหญ่มีเอกลักษณ์อยู่อย่างเดียว... ค่าเทอมแพงบรรลัย ถ้าไม่ต้องจ่ายก็ดีสิ แต่ถ้าไม่จ่ายก็ไม่ได้เรียน... เฮ้อ!

"พี่คะ..." เสียงสั่นเครือแผ่วเบาดังลอดเข้ามา

"บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ พี่ดูแลร้านเกมเองได้ หน้าที่ของเธอคือตั้งใจเรียน!" ยาถิงโพล่งออกไปตามสัญชาตญาณ พอได้ยินเสียงรับคำเบา ๆ ว่า "อื้อ" จากหน้าประตู ยาถิงก็เผลอยิ้มออกมา

ความอบอุ่นในความทรงจำ... ชาตินี้ ให้พี่ปกป้องเธอเองนะน้องพี่!

"พี่คะ พี่คะ เสร็จหรือยัง หนูอั้นไม่ไหวแล้วนะ..." เสียงกระต่ายน้อยหน้าประตูแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ยาถิงลนลานควานหากระดาษชำระ ให้ตายสิ เข้าห้องน้ำแบบผู้หญิงนี่มันลำบากชะมัด!

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่สะดวกแถมยังรวดเร็ว

"เสร็จแล้ว ๆๆ!"

เสียงกุกกักดังขึ้นอีกพักใหญ่ ยาถิงแอบด่าตัวเองว่าเป็นไอ้หมูตอน ทำไมกางเกงมันแน่นขนาดนี้เนี่ย? อ่า ใครก็ได้บอกทีว่าทำไมมันถึงฟิตขนาดนี้?

พอเปิดประตูออกมา ยาถิงก็เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อของน้องสาว... แย่แล้ว อาการหัวใจเต้นผิดจังหวะนี่มันอะไรกัน ท่าทางน่าสงสารน้ำตาคลอนั่นปลุกสัญชาตญาณการปกป้องขึ้นมาอย่างเปี่ยมล้น

"นี่น้องสาวเรา นี่น้องสาวเรา นี่น้องสาวเรา..." ยาถิงเริ่มสะกดจิตตัวเอง

พอนั่งลงบนเตียงแล้วยืดเรียวขาขาวผ่องออกมา... ขาที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกอิจฉา... จู่ ๆ เธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้... เออใช่ ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงแล้วนี่หว่า!

แล้วฉันจะมาอิจฉาตัวเองทำบ้าอะไร?

เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?

กลิ่นหอมคุ้นเคยลอยมาเตะจมูก พร้อมเสียงกระซิบข้างหู "พี่คะ รีบนอนเถอะ หนูจะเชื่อฟังพี่ พรุ่งนี้หนูมีเรียน..."

ยาถิงตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสถูกผิวกายเนียนนุ่มของน้องสาว ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับสายน้ำทำเอาเธอขนลุกซู่ ยาถิงรีบกลั้นหายใจทันที กลัวว่าการขยับตัวจะไปรบกวนการพักผ่อนของเสี่ยวหว่าน... กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ยาถิงก้มมองเด็กสาวในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน วางคางมนลงบนกลุ่มผมของเสี่ยวหว่านเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "พี่ช... พี่สาวจะปกป้องเธอเอง..."

เล่นเอาป๋าเกือบหัวใจวาย! เกือบหลุดปากไปแล้วไหมล่ะ!

ความง่วงงุนโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ยาถิงรีบหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย... ธุรกิจร้านเกมก็งั้น ๆ แหละ ถึงย่านเหวินซานจะมีโรงเรียนอยู่ใกล้ ๆ เยอะ แต่ลูกค้าก็น้อยนิด เพราะหน้าร้าน... มันทั้งโทรมทั้งมืด ถ้าไม่มีกระดาษเขียนคำว่า 'ร้านอินเทอร์เน็ต' เบี้ยว ๆ แปะอยู่บนกำแพง ใครมันจะไปรู้ว่าเป็นร้านเกม ร้านทำผม หรือพวกธุรกิจสีเทากันแน่

หลังจากกลายร่าง... แล้วสูตรโกงของฉันอยู่ไหนฟะ?

ไม่มีสูตรโกงนี่ฉันตายแน่ ฮือๆๆ... ตายเพราะอะไรน่ะเหรอ?

ก็เพราะความจนไงเล่า!

บ่ายวันศุกร์ หญิงสาวผู้สง่างามเดินตัวหอมกรุ่นออกมาจากย่านมหาวิทยาลัยเขตเหวินอี ถือกระเป๋าสีดำใบเล็กเยื้องย่างด้วยท่วงท่าผู้ดี

รอยยิ้มมั่นใจ ริมฝีปากแดงระเรื่อ แผ่ซ่านเสน่ห์ดึงดูดใจในทุกอากัปกิริยา

นักศึกษามหาวิทยาลัยโลกใหม่... โดยเฉพาะพวกหนุ่มวิศวะ เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนกัน? ผู้หญิงในคณะพวกนั้นเรียกผู้หญิงได้ด้วยเหรอ?

ยาถิงทำเป็นไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ยังคงจมอยู่ในโลกส่วนตัวขณะเดินไปตามถนน นาน ๆ ทีจะมีพวกผู้ชายเดินสวนมา แล้วสายตาของพวกนั้น... ก็อดไม่ได้ที่จะมองเธออย่างตกตะลึง แล้วหันกลับมามองซ้ำสอง จนกระทั่ง... พวกใจกล้าบางคนเริ่มเดินตามเธอมา

ชิ

นักศึกษามหาวิทยาลัยโลกใหม่นี่ตกง่ายชะมัด!

ยาถิงเบ้ปากอย่างเยือกเย็นแล้วถุยน้ำลาย "ถุย" ออกมาด้วยความรังเกียจ

จากนั้นเธอก็เดินมุ่งหน้าไปยังร้านเกมของตัวเองต่อ

เมื่อพวกนักศึกษาพบว่านางฟ้าในดวงใจเดินเข้าไปในเพิงมืด ๆ ที่ดูไม่ใช่สถานที่รื่นรมย์ พวกเขาก็เหมือนได้ยินเสียงหัวใจแตกสลาย และความยุติธรรมแบบวัยรุ่นว้าวุ่นก็พุ่งพล่าน

ต้องไปช่วยนางฟ้าแล้ว!

"แม่งเอ๊ย ขยะแขยงชะมัด ข้างในตายด้านไปหมดแล้วเนี่ย!" ทันทีที่ยาถิงกลับเข้ามาในร้าน เธอก็รีบวิ่งเข้าห้องส่วนตัวไปคลื่นไส้อยู่พักใหญ่ "ไอ้เชี่ยเอ๊ย ถ้าร้านเกมเฮงซวยนี่คนไม่โล่งโจ้งขนาดนี้ ฉันจะยอมใช้วิธีพรรค์นี้เหรอ?"

ถึงวิธีจะกาก แต่ใครสนล่ะ? ถ้ามันตกเหยื่อได้ก็ถือว่ามีประโยชน์!

สายตาของไอ้พวกสัตว์ป่าพวกนั้น... บ้าเอ๊ย นรกแตกชัด ๆ มองกันตาเป็นมัน ถุย ถุย ถุย! ผู้พันกองพันสอง ปืนใหญ่อิตาลีของแกอยู่ไหน! เอามายิงไอ้พวกสวะข้างนอกนั่นให้ไส้แตกทีซิ!

เอ่อ... ไม่ได้สิ ถ้ายิงทิ้งก็ไม่มีรายได้ งั้นปล้นพวกมันก่อนแล้วค่อยยิงทิ้งดีไหม?

เป็นความคิดที่ประเสริฐแท้!

เมื่อเหล่าผู้ผดุงความยุติธรรมก้าวเข้ามาในเพิงมืด ๆ แห่งนี้ พร้อมถ้อยคำสวยหรูเตรียมช่วยนางฟ้าจากเงื้อมมือวายร้ายเพื่อก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต... เอ๊ะ?

ทำไมที่นี่... ดูคุ้น ๆ ชอบกล?

นี่มันร้านเกมไม่ใช่เรอะ?

ถึงสถานที่จะดูเล็กไปหน่อย แต่พื้นก็สะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นบุหรี่ ส่วนคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงติ๊ด ๆ และมีไฟกะพริบพวกนั้นก็อธิบายทุกอย่างได้ดี... หรือว่าจะมีเทรนด์เดตกันในร้านเกม?

ดูเหมือนว่า... ขอแค่มีเงิน จะเดตในร้านเกมก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้สินะ!

เสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านใน

"พวกนายคือเหยื่อรายใหม่ใช่ไหม?"