บทที่ 380 สองฝ่ามือ ฉีกกระชากพายุ!

บทที่ 380 สองฝ่ามือ ฉีกกระชากพายุ!

"ก็มีแต่นายแหละที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เก่ง" กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์พูดอย่างอ่อนใจ "นายเคยปะทะกับฝ่ามือเหล็กหลี่เฟิงมาแล้ว ก็ย่อมมองว่าอาชีพฝ่ามือเหล็กคนอื่นไม่ค่อยเท่าไหร่"

"จะว่าไปในจักรวรรดิซิงหลงตอนนี้ บรรพชนตระกูลหลี่เป็นเพียงคนเดียวที่เป็นฝ่ามือเหล็กระดับเซียน แต่ชาตินี้คงหมดหวังระดับเทพแล้ว"

"เดิมทียังมีฝ่ามือเหล็กระดับซูพรีมขั้นสูงสุดอีกสองคน คนหนึ่งคือหลี่เฟิง ซึ่งถูกพวกนายฆ่าไปแล้ว ส่วนอีกคนอยู่ที่กิลด์มังกรคราม ชื่อว่าฝ่ามือบงกชหลี่ซานจิน"

หลินฮานประหลาดใจ พูดว่า "ยอดฝีมือระดับซูพรีมขั้นสูงสุดสายฝ่ามือเหล็กทั้งสองคนในตอนนี้แซ่หลี่เหมือนกัน แต่ไม่ใช่คนของตระกูลหลี่เหรอ?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่" กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์กล่าว "ฝ่ามือบงกชหลี่ซานจินคือลูกชายคนรองของอดีตผู้นำตระกูลหลี่ หลี่ฉางชี่ยังต้องเรียกเขาว่าอารองด้วยซ้ำ"

"เพียงแต่เพราะเรื่องบางอย่าง หลี่ฉางชี่ถึงไปเข้าร่วมกิลด์มังกรคราม ทำให้แตกหักกับอดีตผู้นำตระกูลหลี่"

"ไม่อย่างนั้น ด้วยฝีมือของเขา แทบจะการันตีตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปได้เลย วันหน้าจะทะลวงสู่ระดับเซียนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

หลินฮานตั้งใจฟังมาก ไม่นึกว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องราวซับซ้อนขนาดนี้ ตอนนี้เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ดาบใหญ่สังหารโลหิตของเขาดูเหมือนจะถูกกิลด์มังกรครามประมูลไป

เวลานี้ การประลองบนเวทีเริ่มขึ้นแล้ว!

หลี่ฉางชี่ไม่ได้รีบลงมือ แต่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "คุณหนูเฟิงอวิ๋นซิน ผมไม่อยากลงมือกับคุณ เชิญคุณเดินลงไปเองเถอะครับ"

สีหน้าของเฟิงอวิ๋นซินเย็นชา พูดว่า "คุณบอกให้ฉันลงฉันก็ต้องลงงั้นเหรอ?"

"หลี่ไม่ถนัดรับมือสุภาพสตรี โดยเฉพาะสุภาพสตรีที่งดงามอย่างคุณ" หลี่ฉางชี่แสดงความเป็นสุภาพบุรุษเต็มเปี่ยม วางมาดคุณชายผู้สูงส่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ไม่ต้องพล่าม"

เฟิงอวิ๋นซินพูดเสียงขุ่น จากนั้นพายุลูกใหญ่ก็ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า

เมื่อเผชิญหน้ากับท่านี้ หลี่ฉางชี่ทำเพียงถอนหายใจ พูดว่า "คุณหนูเฟิงอวิ๋นซิน ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร คุณรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่คู่มือของผม ดึงดันไปจะมีประโยชน์อะไร?"

พูดพลาง หลี่ฉางชี่ก็เดินหน้าเข้าไป

"เขาจะทำอะไร!" ตู้ฮ่าวหนานพูดด้วยความตกตะลึง

"เขาเดินเข้าไปในพายุเฮอริเคนตรงๆ เลยเหรอ?!" อวี๋ซินไม่อยากจะเชื่อ

หลินฮานเองก็ไม่เข้าใจว่าหลี่ฉางชี่ต้องการจะทำอะไร แต่วินาทีต่อมาก็เห็นหลี่ฉางชี่ยกมือข้างหนึ่งขึ้น

"คุณหนูเฟิงอวิ๋นซิน คุณคงไม่คิดว่าท่านี้ท่าเดียวจะเอาชนะผมได้หรอกนะ"

หลี่ฉางชี่พูดเรียบๆ จากนั้นฟาดฝ่ามือเข้าใส่พายุเฮอริเคน ท่ามกลางสายตาของทุกคน พายุของเฟิงอวิ๋นซินกลับถูกผ่าออกเป็นสองส่วน!

"อะไรนะ?!"

เฟิงอวิ๋นซินตกตะลึง สถานการณ์แบบนี้เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

หลินฮานขมวดคิ้ว "หลี่ฉางชี่ถึงกับใช้ฝ่ามือผ่าพายุได้เลยเหรอ!"

"ดูท่าเจ้านี่จะเก่งขึ้นอีกแล้ว" กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้แปลกใจมากนัก พูดต่อว่า "ฝีมือของหลี่ฉางชี่ตอนนี้น่าจะอยู่ประมาณระดับไดมอนด์ขั้นหก ภายในสามปีมีโอกาสเป็นระดับคิง"

"ไม่แน่อายุสักสี่สิบอาจจะมีโอกาสก้าวเข้าสู่ขอบเขตระดับซูพรีม"

หลินฮานถามว่า "นั่นถือว่าเก่งมากเหรอครับ?"

"แน่นอนสิ" กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์ตอบ "ยอดฝีมือระดับซูพรีมส่วนใหญ่จะไปถึงระดับนั้นตอนอายุสี่ห้าสิบปี ถ้าเกินอายุนี้น้อยคนนักที่จะไปถึงได้"

"อายุยังถือเป็นปัจจัยสำคัญมาก"

"ระดับเซียนไม่ค่อยเกี่ยวกับอายุเท่าไหร่ หลักๆ อยู่ที่การรู้แจ้งและการเก็บเลเวล ส่วนระดับเทพ นั่นฉันก็ไม่รู้แล้ว"

ยิ่งกงซุนเชี่ยนเอ๋อร์พูดแบบนี้ หลินฮานยิ่งรู้สึกว่าเจียงรุ่ยอิ่งน่ากลัวขนาดไหน ระดับซูพรีมตอนอายุยี่สิบสี่ มองไปทั่วโลกคงเป็นกลุ่มระดับท็อปสุดยอด

ฟังจากคำพูดกงซุนเชี่ยนเอ๋อร์ สี่สิบปีเป็นระดับซูพรีมก็ถือว่าอัจฉริยะแล้ว งั้นเจียงรุ่ยอิ่งไม่ใช่อัจฉริยะฟ้าประทานเลยหรือไง!

แม้แต่หลินฮานยังไม่กล้าคิดแบบนั้น กลับมาที่เวทีประลอง

ตอนนี้กลุ่มของเฟิงอวิ๋นซินตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด หลี่ฉางชี่หนึ่งคนรับมือห้าคนโดยไม่เพลี่ยงพล้ำเลยแม้แต่น้อย

นี่คือความห่างชั้นของฝีมืออย่างแท้จริง!

"คุณหนูเฟิงอวิ๋นซิน พอได้แล้วมั้งครับ กระบวนท่าพวกนี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก และนี่ก็ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงตาย สู้ต่อไปก็ไม่มีความหมาย"

หลี่ฉางชี่ยังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม บนใบหน้ามองไม่เห็นอารมณ์ด้านลบใดๆ

เฟิงอวิ๋นซินและพรรคพวกหอบหายใจถี่ นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ยอมแพ้"

"ขอบคุณทุกท่าน"

หลี่ฉางชี่พูดอย่างสุภาพ

จากนั้นหลี่ฉางชี่ก็มองหาทิศทางที่หลินฮานอยู่ แล้วส่งยิ้มให้ทีหนึ่ง ก่อนจะเดินลงจากเวทีไป

หลินฮานรู้สึกอ่อนใจ ทำไมคนพวกนี้ชอบทำท่าทางใส่เขาจังนะ?

ไม่นาน กลุ่มของเฟิงอวิ๋นซินก็เดินกลับมา พูดว่า "ฝีมือของหลี่ฉางชี่ตอนนี้แข็งแกร่งจริงๆ เกรงว่าตำแหน่งที่หนึ่งคงมีเขาเป็นตัวเต็งแล้วล่ะ"

"ก็ปกติ ในรุ่นเดียวกันคงไม่มีใครสู้เขาได้แล้วมั้ง" เทียนอี้ตอบกลับ

กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์ถอนหายใจพูดว่า "ดูท่าการประลองห้าสถาบันหลังจากนี้คงต้องสู้กับหลี่ฉางชี่สักตั้ง ยุ่งยากจริงแฮะ"

"รุ่นพี่เชี่ยนเอ๋อร์มั่นใจแค่ไหนครับ?"

หลินฮานถามด้วยความสนใจ

"พูดยาก ฝีมือหลี่ฉางชี่มองไม่ค่อยออก ที่ทำให้ฉันรู้สึกยุ่งยากใจจริงๆ คือทางตระกูลอาจจะส่งคนมาดูการแข่ง ถึงตอนนั้นถ้าขายขี้หน้าก็เท่ากับทำตระกูลขายหน้าไปด้วย"

กงซุนเชี่ยนเอ๋อร์ยิ้มเจื่อน

กงซุนเหลียนซีถามแทรกขึ้นมาว่า "ตระกูลจะส่งคนมาดูด้วยเหรอ?"

"แน่นอนสิ นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ตรวจสอบลูกหลานรุ่นนี้ แน่นอนว่าต้องมาดู และก็เป็นโอกาสดีที่จะคัดเลือกคนมีความสามารถเข้าสังกัดด้วย"

"เป้าหมายหลักก็คือคนที่ไม่มีแบ็คกราวด์แต่ฝีมือเก่งกาจอย่างรุ่นน้องหลินฮานนี่แหละ"

"ถึงเวลานั้นหัวกะทิของทั้งห้าสถาบันจะมารวมตัวกันที่นี่ พวกตาแก่ในตระกูลจะปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปได้ยังไง!"

ได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลินฮานก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ไม่รู้ว่าตระกูลหม่าจะส่งคนมาดูไหม หม่าเทียนสิงเดิมทีก็เรียนที่สถาบันฉางชี่ ตอนนี้ถูกเขาซัดจนพิการไปแล้ว และก็ไม่มีลูกหลานสายตรงคนอื่นในสถาบันฉางชี่อีก

ถ้าดาบสามคมมา ไม่รู้ว่าจะจำเขาได้หรือเปล่า

ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่าเขาหลินฮานมีอาจารย์อยู่คนหนึ่ง เกรงว่าตระกูลหม่าคงจับตามองทางนี้อยู่แล้ว ไม่แน่ว่าป่านนี้อาจจะเริ่มวางแผนแก้แค้นครั้งใหญ่แล้วก็ได้!

พอคิดถึงตรงนี้ หลินฮานก็เริ่มปวดหัว

ทันใดนั้น กรรมการกลุ่ม A ก็ตะโกนขึ้น "กลุ่ม A การแข่งขันคู่สุดท้ายของรอบแรก..."

ดวงตาของหลินฮานเป็นประกาย คู่สุดท้าย ในที่สุดก็ถึงตาเขาแล้วสินะ!

แต่วินาทีต่อมา กรรมการกลุ่ม A กลับประกาศชื่อทีมแปลกหน้าสองทีม จากนั้นก็พูดต่อว่า "กลุ่ม A รอบแรก ทีมผู้พิทักษ์ได้สิทธิ์บาย ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปโดยอัตโนมัติ!"

"อะไรนะ?!"

"ได้บายเฉยเลย?"

"ดวงดีชะมัด" หยวนซือพูดอย่างดีใจ

[จบแล้ว]