บทที่ 330 - ความแข็งแกร่งและการกดดัน!
บทที่ 330 - ความแข็งแกร่งและการกดดัน!
บทที่ 330 - ความแข็งแกร่งและการกดดัน!
หลี่เฟิงคำรามลั่น ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหมอกโลหิตในลานสังหารเทพมารในพริบตา!
หลินฮานฉีกยิ้มกว้าง ด้วยผลของเทพมารจำแลงทำให้ฟันของเขาแหลมคมผิดปกติ!
วินาทีต่อมา หลินฮานก็พุ่งทะยานเข้าใส่!
"ฉันจะกินแก จะเคี้ยวเครื่องในแกให้หมด จะดูดเลือดแกให้เกลี้ยง จะลิ้มรสทุกส่วนในร่างกายแก!" หลินฮานพูดเพ้อคลั่ง พร้อมกับหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก
ท่ามกลางความมืดมิด เขาราวกับปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก!
"ไม่เคยมีใครเอาชนะข้าในลานสังหารเทพมารได้!" หลี่เฟิงตะโกนก้อง แต่พริบตาเดียว หลินฮานก็พุ่งมาถึงตรงหน้าและซัดหมัดเข้าใส่!
"น่าขัน!"
หลี่เฟิงแค่นเสียง ในลานสังหารเทพมารนี้ ขอแค่เขาสลายร่างเป็นหมอกโลหิต การโจมตีทางกายภาพทั่วไปย่อมทำอะไรเขาไม่ได้!
เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นอาชีพที่มีพลังต่อสู้ระเบิดระเบ้อเหมือนกับเขา!
ขณะที่เขากำลังคิดแบบนั้น จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังฉุดรั้งร่างกายของเขา เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับคืนสู่ร่างเนื้อโดยไม่รู้ตัว!
และในจังหวะนั้นเอง หมัดของหลินฮานก็พุ่งเข้ามา กระแทกใส่ร่างเขาเต็มแรง!
หลี่เฟิงกระเด็นลอยไปกระแทกพื้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาพูดด้วยความตกใจว่า "เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ข้าถึงกลับคืนร่างเดิม!"
"เจ้านี่มันตัวอะไรกันแน่?!"
สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งไหนมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก!
ทางด้านหลินฮานไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้ามาฆ่าอีกครั้ง!
หลี่เฟิงขมวดคิ้วแน่น เขาคิดว่าเมื่อกี้ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ไม่มีใครทำให้เขาทุลักทุเลขนาดนี้ได้ในลานสังหารเทพมาร
และไม่มีใครบังคับให้เขาคืนร่างเดิมได้!
เรื่องทั้งหมดต้องเป็นเรื่องบังเอิญ!
บังเอิญแน่ๆ!
จากนั้น หลี่เฟิงก็หลอมรวมเข้ากับหมอกโลหิตอีกครั้ง!
หลินฮานที่มีลานสังหารเทพมารและเทพมารจำแลงคอยเสริมพลัง ความเร็วของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด สมรรถภาพร่างกายถูกรีดออกมาจนถึงระดับสูงสุด!
เพียงไม่กี่วินาที เขาก็มาโผล่ตรงหน้าหลี่เฟิงอีกครั้ง และซัดหมัดออกไปเหมือนเดิม!
หลี่เฟิงตั้งตัวไม่ทัน ร่างกายกลับรวมตัวเป็นร่างเนื้ออีกครั้ง และโดนหมัดของหลินฮานเข้าเต็มเปา!
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"
"ทำไมถึงบังคับให้ข้าคืนร่างได้ มันทำได้ยังไง!" หลี่เฟิงเริ่มใช้ความคิด พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังสับสน
การต่อสู้เมื่อครู่ถูกหลินฮานปั่นป่วนจนเสียขบวน แต่พอได้สติ เขาก็รู้ว่าถ้าไม่ใจเย็นลง ไม่มีทางชนะหลินฮานในสภาพนี้ได้แน่
"ลองอีกครั้ง!" หลี่เฟิงสูดหายใจลึก แล้วจ้องมองหลินฮาน
เป็นไปตามคาด หลินฮานพุ่งเข้ามาฆ่าอีกครั้ง ผลลัพธ์เหมือนกับสองครั้งก่อนหน้า หลี่เฟิงถูกซัดกระเด็น
แต่ครั้งนี้สีหน้าของหลี่เฟิงดูผ่อนคลายลงมาก
"ข้ารู้แล้ว!"
หลี่เฟิงคิดในใจ 'ในชั่วพริบตาเมื่อกี้ ข้าสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังงานในลานสังหารเทพมารรอบตัวข้าหายไปอย่างรวดเร็ว!'
'ไม่ใช่เพราะข้าถูกบังคับให้คืนร่าง แต่เป็นเพราะพลังเลือดรอบตัวข้าหายไปต่างหาก'
'เพราะพลังเลือดหายไป ข้าถึงกลับคืนร่างเดิม'
'ไม่สิ ไม่ใช่แค่รอบตัว แต่พลังเลือดในลานสังหารเทพมารทั้งหมดของข้ากำลังหายไปอย่างรวดเร็ว!'
พอคิดได้แบบนี้ หลี่เฟิงถึงเริ่มตระหนัก
เพราะทั้งคู่ต่างใช้ลานสังหารเทพมารเหมือนกัน มองด้วยตาเปล่าจึงแยกไม่ออกว่าลานสังหารไหนเป็นของใคร!
ด้วยเหตุนี้ เขาถึงไม่ทันสังเกตว่าลานสังหารเทพมารของตัวเองมีปัญหา
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
หลี่เฟิงจมอยู่ในห้วงความคิด การสูญเสียพลังรวดเร็วขนาดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ต่อให้เป็นลานสังหารเทพมารระดับปรมาจารย์ขั้นต้น ก็ยังไม่น่าจะไหลออกเร็วขนาดนี้
แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
หรือว่า...
ทันใดนั้น ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวหลี่เฟิง!
เมื่อกี้ตอนหลินฮานเข้าใกล้ ลานสังหารเทพมารรอบตัวก็หายไปเร็วมาก หรือว่าหลินฮานกำลังดูดซับพลังเลือดของข้า?!
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลี่เฟิงก็นั่งไม่ติด
ถึงคนในลัทธิพระจันทร์เลือดจะดูดซับพลังเลือดคนอื่นได้ แต่ปกติถ้าดูดซับก็คือดูดจนอีกฝ่ายตายคาที่
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินว่ามีใครดูดซับพลังเลือดจากมหาเวทต้องห้ามได้โดยตรง
แม้แต่ผู้คุมกฎก็ทำไม่ได้
นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ!
แต่นี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด
หลี่เฟิงคิดในใจ ถ้าเป็นอย่างที่เดาจริง แล้วจะสู้ยังไงไหว?
หนี!
ตอนนี้ต้องหนีเท่านั้น!
ไอ้หมอนี่มันตัวประหลาดชัดๆ ต้องรีบไปให้พ้น!
คิดได้ดังนั้น หลี่เฟิงก็รีบกลับตัวเตรียมจะหนี แต่เขาเพิ่งจะขยับ หลินฮานก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับลูกธนู ซัดหมัดกระแทกเขาลงไปกองกับพื้น!
"จะกินแก กินแกให้เกลี้ยง!"
หลินฮานหัวเราะเสียงเย็น จากนั้นก็ใช้มือแทงทะลุร่างอีกฝ่าย!
หลี่เฟิงเป็นถึงปรมาจารย์ขั้นสูงสุด มีหรือจะยอมให้ใครมาฆ่าแกง หรือจับกินง่ายๆ!
เขากัดฟันทนเจ็บถีบเข้าที่ท้องน้อยของหลินฮาน จนทั้งคู่ดีดตัวแยกออกจากกัน
หลินฮานถอยไปหลายก้าว จ้องมองเลือดสดๆ บนมือ ราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นเอก
"ไอ้โรคจิตเอ๊ย!" หลี่เฟิงสบถ แล้วหันหลังวิ่งหนีอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเสียพลังไปกับแท่นประหารสังหารเทพมากเกินไป ต่อให้หลินฮานจะวิปริตแค่ไหน เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา
แค่มหาเวทตถาคตล้างโลกบทเดียวก็ฆ่ามันได้แล้ว!
แต่สู้กันมาหลายยก พลังเวทในตัวเขาแทบไม่เหลือ แถมความสามารถของลัทธิพระจันทร์เลือดดันมาแพ้ทางหลินฮานอย่างจัง ทำให้เขาจนปัญญาจริงๆ!
ไม่อย่างนั้น เขาไม่มีทางวิ่งหนีหางจุกตูดแบบนี้แน่!
หลินฮานมองหลี่เฟิงที่วิ่งหนีอย่างทุลักทุเล แล้วรีบไล่ตามไปทันที น้ำลายไหลย้อยมุมปาก ตอนนี้ในสายตาของเขา หลี่เฟิงเป็นเหมือนอาหารอันโอชะ
ของอร่อยกำลังจะหนี มีหรือเขาจะปล่อยไป?
ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเรื่อยๆ หลินฮานกระโดดพุ่งไปข้างหน้า กระโจนขึ้นไปเกาะบนไหล่อีกฝ่าย แล้วตบฝ่ามือฝังเล็บลงไปในเนื้อไหล่ลึก!
ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนหลี่เฟิงทนไม่ไหว เขาเป็นถึงปรมาจารย์ขั้นสูงสุด ไม่เคยต้องมาเจอเรื่องอัปยศแบบนี้มาก่อน!
"แม่งเอ๊ย วันนี้ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะลากแกลงนรกไปด้วย! บนเส้นทางสู่ปรโลก เราจะได้ไปเป็นเพื่อนกัน!"
หลี่เฟิงคำรามลั่น หยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวเหวี่ยงหลินฮานลงจากไหล่
จากนั้นหลี่เฟิงก็ฝืนความเจ็บปวด ตั้งท่าเตรียมสู้ตาย!
"หลินฮาน ลงไปพบท่านเทพมารพร้อมกับข้าเถอะ เชื่อข้าสิ ท่านเทพมารต้องถูกใจแกแน่!"
แต่หลินฮานไม่สะทกสะท้าน ปากยังคงพึมพำคำเดิม "กินแก จะกินแก!"