บทที่ 250 - เรื่องราวและความเป็นมา!

บทที่ 250 - เรื่องราวและความเป็นมา!

"หลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่ผู้อำนวยการทั้งสองท่านทราบครับ ผมได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้วคุณหนูตระกูลกงซุนก็ช่วยผมกลับมา"

สวีจงเทียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วทำไมอาจารย์ของเธอถึงทิ้งเธอไว้คนเดียวล่ะ ตอนนั้นเธอบาดเจ็บหนักขนาดนั้น ทำไมท่านถึงไม่พาเธอไปรักษาด้วยตัวเอง"

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ว่าต้องถามถึงจุดนี้!

หลินฮานรู้อยู่แล้วว่าการจะหลอกให้เชื่อแบบง่ายๆ นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่เขาก็เตรียมแผนรับมือไว้แล้ว

"อาจารย์ของผมท่านยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนครับ ก่อนหน้านี้เคยเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่เมืองฮุยเยว่จนตอนนี้ราชวงศ์ของจักรวรรดิอาจจะสังเกตเห็นท่านแล้ว อีกอย่างอาจารย์บอกผมว่าข้างนอกมีคนกำลังรอผมอยู่ ท่านก็เลยจากไปครับ ผมเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคนที่จะมาช่วยผมจะเป็นคุณหนูกงซุน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฮาน ความสงสัยในใจของทั้งคู่ก็ลดลงไปมาก เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นพวกเขารับรู้มาโดยตลอด

ทั้งการต่อสู้กับจางซีเฟิงและการขับไล่จอมเวทสะท้านนภา!

นอกจากนี้ ร่องรอยในที่เกิดเหตุครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นสายฟ้าหรือความสามารถทางมิติล้วนสอดคล้องกับฝีมือของอาจารย์ของหลินฮานทั้งสิ้น

นั่นยิ่งทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ยอดฝีมือระดับนักบุญที่เป็นอาจารย์ของหลินฮานแท้จริงแล้วคือใครกันแน่

"จริงด้วยครับอาจารย์" หลินฮานนึกถึงบทสนทนากับหนอนกินหัวใจขึ้นมาได้จึงรีบพูดว่า "ตามข้อมูลที่ผมรู้มา คนที่อยากจับตัวผมไม่ใช่หนอนกินหัวใจครับ แต่เป็นยอดฝีมือระดับนักบุญที่มีตำแหน่งเป็นผู้คุมกฎซึ่งอยู่เบื้องหลังพวกมันอีกทีที่ต้องการลงมือกับผม"

จากนั้นเขาก็เล่าข้อมูลทั้งหมดที่หลอกถามมาได้ให้อีกฝ่ายฟัง ทั้งเรื่องการใช้เปี้ยนสิงเป็นเครื่องมือ และการลงมือกับทีมระดับแพลตตินัมในอดีต

ในเมื่อตอนนี้หนอนกินหัวใจตายไปแล้ว เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีความลับอะไรรั่วไหล

"คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะรู้เรื่องนี้แล้ว" สวีจงเทียนถอนหายใจพลางยิ้มขื่น "ผมเองก็ถามออกมาจากปากของเปี้ยนสิงแล้วเหมือนกัน ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกหกจริงๆ"

"แต่ความล้มเหลวของหนอนกินหัวใจในครั้งนี้คงจะช่วยเตือนสติพวกมันได้บ้าง สถาบันฉางชี่ของเราไม่ใช่ที่ที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ ไม่ช้าก็เร็วเราจะล้างแค้นเรื่องทั้งหมดนี้คืนให้สาสม!"

"หลินฮาน เธอไม่ต้องกังวลไปนะ ถึงแม้จะเป็นยอดฝีมือระดับนักบุญที่อยากจะเล่นงานเธอ แต่ตราบใดที่เธอยังอยู่ในสถาบัน ก็ไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องเธอได้"

"ถ้ามันกล้าบุกเข้ามาในสถาบันฉางชี่ล่ะก็ พวกเราจะทำให้มันไม่ได้กลับออกไปอีกเลย!"

หลินฮานพยักหน้ารับ ในเมื่อตอนนี้เปี้ยนสิงยังอยู่ในกำมือของสถาบัน ย่อมต้องเค้นข้อมูลออกมาได้บ้าง

เขาไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองนัก ถึงแม้จะสู้ระดับนักบุญไม่ได้ แต่ถ้าตรวจพบร่องรอยของอีกฝ่ายเขาก็พร้อมที่จะหนีทันที

ตอนนี้เขารู้จักกลิ่นอายของหนอนกินหัวใจแล้ว หากใช้หน้ากากเทพไร้ลักษณ์เพื่อใช้พลังสายมิติของอีกฝ่าย การจะหลบหนีก็คงไม่ใช่ปัญหา

หรือถ้าจะให้ชัวร์ที่สุด การหมกตัวอยู่ในสถาบันฉางชี่ที่มีระดับนักบุญคุ้มกันอยู่ก็นับว่าปลอดภัยแบบสุดๆ

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ เธอเพิ่งจะฟื้นแต่ต้องมาตอบคำถามมากมายขนาดนี้ ลำบากเธอแล้วนะ"

"ไม่ลำบากเลยครับ ผู้อำนวยการทำตามหน้าที่อยู่แล้ว ถ้ามีอะไรต้องการให้ผมช่วยก็เรียกหาได้ตลอดเวลาครับ" หลินฮานยิ้มตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ดีมาก แต่คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ ช่วงนี้เธอพักรักษาตัวให้ดีนะ ภารกิจครั้งนี้ทางสถาบันตัดสินใจเลื่อนระดับให้เธอเป็นระดับ SS ส่วนเพื่อนร่วมทีมเป็นระดับ S หวังว่าเธอคงจะไม่มีความเห็นแย้งอะไรนะ"

"ผมจะกล้ามีความเห็นได้ยังไงครับ ทุกอย่างเป็นไปตามที่สถาบันจัดสรรเลยครับ" หลินฮานตอบกลับ ก่อนจะนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง "ผู้อำนวยการครับ หนอนกินหัวใจคนนั้นมีอุปกรณ์ระดับตำนานอยู่ในมือชิ้นหนึ่งชื่อว่าหุ่นเชิดสายใย ไม่ทราบว่าหาเจอไหมครับ"

"อ้อ ยึดมาได้แล้วล่ะ" สวีจงเทียนอธิบาย "ตอนนี้อุปกรณ์ชิ้นนี้ถูกทางสถาบันสั่งปิดผนึกเอาไว้ เนื่องจากมันอยู่กับพวกลัทธิมารมานานเกินไปจนมีกลิ่นอายเลือดแปดเปื้อนอยู่มาก หากพวกเรานำมาใช้ย่อมได้รับผลกระทบจากกลิ่นอายเลือดนั้นแน่นอน"

"ต้องรอให้กลิ่นอายเลือดในอุปกรณ์ระเหยออกไปจนเกือบหมดก่อนถึงจะนำกลับมาใช้ได้ แต่อุปกรณ์ชิ้นนี้ถือเป็นผลงานการต่อสู้ของเธอ แต่เนื่องจากอุปกรณ์ระดับตำนานในสถาบันมีไม่มากนัก ทางสถาบันจึงอยากจะเปลี่ยนมันเป็นคะแนนสะสมให้เธอแทน เธอคิดว่ายังไงล่ะ?"

หลินฮานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อุปกรณ์หุ่นเชิดสายใยนั้นมีความร้ายกาจมากและใช้งานได้ดีอย่างยิ่ง ตอนนั้นหนอนกินหัวใจถึงขั้นใช้มันควบคุมสุนัขสามหัวระดับปรมาจารย์ได้เลย

หากระดับพลังของเขาเพิ่มขึ้นอีกนิด เขาก็คงจะควบคุมยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ได้บ้าง

ถ้าทำแบบนั้นได้ เวลาสู้กันเขาก็จะมีพวกเพิ่มเป็นสองต่อหนึ่งทันที!

แต่ในเมื่อสถาบันไม่คิดจะมอบให้เขาในตอนนี้เพราะเป็นห่วงสวัสดิภาพของเขา เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

"ทุกอย่างเป็นไปตามที่สถาบันเห็นสมควรครับ"

"ดีมาก เพราะภารกิจของพวกเราจบลงเร็วเกินไป ตอนที่สถาบันแจกบัตรคะแนนพวกเธอจึงไม่อยู่ บัตรคะแนนนั้นฉันฝากไว้ที่ตู้หว่านถิงแล้ว เดี๋ยวเธอค่อยไปขอรับจากเธอแล้วกันนะ"

"ครับ ได้ครับ"

"ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว งั้นพวกเราขอตัวก่อน" สวีจงเทียนพยักหน้าแล้วพูดทิ้งท้าย "ไม่ต้องลุกมาส่งหรอก พักผ่อนให้ดีนะ"

หลังจากนั้น ผู้อำนวยการทั้งสองก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

หลินฮานมองดูเพดานสีขาวสะอาดตาพลางหัวเราะขื่นๆ "คิดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้จะเกือบตายที่ภูเขาหมางซานซะแล้ว ถ้าตอนสุดท้ายหนอนกินหัวใจไม่ประมาทเพราะคิดไม่ถึงว่าผมจะยังเหลือแรงใช้มหาเวทต้องห้ามระดับนั้นได้ การต่อสู้ครั้งนี้ก็ไม่แน่ว่าจะชนะจริงๆ"

"แต่ยังไงซะก็นับว่าชนะแล้วล่ะ"

"ความรู้สึกตอนมีชีวิตอยู่นี่มันดีจริงๆ!"

หลินฮานยิ้มออกมา แต่ในวินาทีถัดมาเขากลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายทำให้เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ราวกับร่างกายกำลังถูกมีดกรีดจากข้างใน!

เกิดอะไรขึ้น!

ในชั่วพริบตา หลินฮานก็ขดตัวสั่นอยู่บนเตียง เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับคนที่กำลังจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ!

มันคือกสิ่นอายเลือด!

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของหลินฮาน!

ต้องเป็นกลิ่นอายเลือดแน่นอน!

ตอนที่ต่อสู้กับหนอนกินหัวใจ เพื่อที่จะเอาชนะเขาจึงฝืนดูดซับกลิ่นอายเลือดรอบๆ เข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต สุดท้ายถึงขนาดดูดกลืนมหาเวทต้องห้ามของอีกฝ่ายเข้าไปจนหมด!

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย!

ถึงแม้ตอนนั้นสติสัมปชัญญะของเขาจะไม่ปกติ แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนที่ปลดปล่อยอัสนีแปดทิศ เขาได้ใช้พลังจากกลิ่นอายเลือดของหนอนกินหัวใจเข้าช่วย

หากไม่มีพลังจากกลิ่นอายเลือดนั้นคอยประคองไว้ ร่างกายของเขาคงจะระเบิดเป็นจุนไปนานแล้ว!

ดังนั้น ในแง่หนึ่ง พลังจากกลิ่นอายเลือดนั้นแหละที่เป็นตัวช่วยชีวิตเขาเอาไว้!

แต่หมัดสุดท้ายนั้นน่าจะปลดปล่อยพลังกลิ่นอายเลือดออกไปจนเกือบหมดแล้วนี่นา ทำไมตอนนี้ในร่างกายถึงยังเหลืออยู่อีก!

ตอนนี้หลินฮานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ารอบๆ หัวใจของเขามีกลุ่มพลังงานโอบล้อมเอาไว้ แถมยังบีบคั้นอย่างต่อเนื่องราวกับจะบี้หัวใจของเขาให้แตกคามือ

[จบแล้ว]