บทที่ 190 - ซัพพอร์ตของทีม... ต้องโดนก่อน!

บทที่ 190 - ซัพพอร์ตของทีม... ต้องโดนก่อน!

"ยอมแพ้ซะ!" หลินฮานล็อคคอสาวน้อยเวทพืชไว้แน่นพร้อมข่มขู่

หญิงสาวแค่นหัวเราะเย็นชา "ยอมแพ้กับผีน่ะสิ!"

สิ้นเสียง หญิงสาวก็ฝืนบิดตัวหลุดจากการจับกุมของหลินฮาน แล้วสวนลูกเตะใส่ทันที!

หลินฮานตกใจรีบยกแขนขึ้นกัน ทั้งสองฝ่ายต่างดีดตัวถอยห่างจากกันในจังหวะแรก เขามองรอยบุ๋มเล็กๆ รูปทรงกระบอกบนแขนตัวเอง ในใจอดบ่นอุบไม่ได้ "มาประลองยังจะใส่ส้นสูงมาอีก ไม่กลัวขาพลิกหรือไงนะ..."

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ คือ นี่มันแค่การประลอง แต่เมื่อกี้หญิงสาวกลับทำท่าทางเหมือนยอมแลกชีวิต ถึงเขาจะไม่ได้ออกแรงบีบคอมากนัก แต่การฝืนบิดตัวหนีแบบนั้น ถ้าพลาดขึ้นมาคออาจจะหักคามือเขาได้เลย

หรือว่าเธอกำลังเดิมพัน?

เป็นไปไม่ได้!

สถานการณ์นี้ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น เดี๋ยวสิ...

เมื่อกี้ตอนล็อคคอเธอ สีหน้าของเธอไม่มีความเจ็บปวดเลยสักนิด!

มีเงื่อนงำ!

วินาทีถัดมา หลินฮานเปิดใช้งานดวงตาพระเจ้าเต็มกำลัง ภาพทั่วทั้งสนามประลองปรากฏชัดในสายตา ตอนนี้ไม่ใช่แค่ด้านหลังของหญิงสาวที่มีเส้นด้ายบางๆ เชื่อมอยู่ แต่แม้กระทั่งสมาชิกทีมระดับไดมอนด์อีกสี่คนที่กำลังต่อสู้อยู่ ก็มีเส้นด้ายแบบเดียวกัน!

และปลายทางของเส้นด้ายเหล่านี้ เชื่อมโยงไปที่คนคนหนึ่งที่ยืนอยู่รั้งท้ายสุดของทีมพวกเขา

"ความสามารถแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน..." หลินฮานพึมพำกับตัวเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตาสว่าง "นี่มันคล้ายกับความสามารถที่หลิวอวิ๋นอวิ๋นเคยใช้กับหวางเฉียงก่อนหน้านี้ น่าจะเรียกว่า... เส้นใยแฝด!"

"อย่างนี้นี่เอง ซัพพอร์ตในทีมพวกเขาไม่ได้ยืนเฉยๆ แต่ร่ายเวทเตรียมไว้ตั้งแต่เริ่มการประลองแล้ว"

"มิน่าล่ะเมื่อกี้แม่สาวคนนี้ถึงกล้าบิดคอตัวเองหนีแบบไม่กลัวตาย ที่แท้ก็มีหลักประกันแบบนี้นี่เอง แต่เธอไม่กลัวเพื่อนร่วมทีมคอหักตายแทนหรือไงนะ?"

"ดูท่าทางร่างกายของเจ้าซัพพอร์ตคนนั้นน่าจะฝึกมาดีพอสมควร"

คิดได้ดังนั้น หลินฮานก็ถอนหายใจ ทีมที่ร่วมมือกันมาหลายปีนี่รับมือยากจริงๆ

"รุ่นน้องหลินฮาน ตอนนี้ทีมของนายเหลือแค่นายคนเดียวแล้ว คิดว่ายังมีโอกาสชนะอยู่อีกเหรอ?" หัวหน้าทีมโผล่มาด้านหลังหลินฮานแล้ว

หลินฮานกวาดตามองในสนาม หยวนซือกับกงซุนเหลียนซีถูกมือมีดดาบโค้งกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น ตอนนี้จะปลีกตัวออกมาช่วยคงเป็นไปไม่ได้

ตู้หว่านถิงหมดสติไปแล้ว หมดสภาพต่อสู้ ส่วนเถิงซินฉีสภาพก็ดูไม่จืด แค่ดูแลตู้หว่านถิงก็เต็มกลืนแล้ว

และตอนนี้เขาถูกล้อมด้วยคนสามคน ไม่สิ รวมเจ้าซัพพอร์ตคนนั้นด้วย ก็เท่ากับสี่คน!

ทางด้านมือมีดดาบโค้งกำลังคุมเกมอยู่กับหยวนซือและกงซุนเหลียนซี ถ้าเขาต้องการ ก็สามารถจัดการสองคนนั้นได้ทุกเมื่อ อาจจะเกรงใจหน้าตระกูลกงซุนอยู่บ้างเลยยังยั้งมือไว้

หลินฮานยิ้มขื่น "รุ่นพี่ครับ ก็แค่ทรัพยากรสิบเปอร์เซ็นต์เอง ปล่อยผมไปเถอะ แล้วเดี๋ยวผมแบ่งทรัพยากรทีมผมให้สิบเปอร์เซ็นต์ เป็นไง?"

"ถือว่าผูกมิตรกันไว้"

"อย่าเลยดีกว่า" หัวหน้าทีมยิ้มตอบ "ถ้าวันนี้ฉันช่วยนาย วันหน้าฉันคงกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโรงเรียน นายอาจจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้ แต่ฉันแคร์ ฉันไม่อยากโดนคนนินทาลับหลังไปตลอดหรอกนะ"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ขอโทษด้วยนะรุ่นน้อง"

สายตาของหลินฮานเปลี่ยนเป็นดุดันทันที คนอื่นๆ เห็นท่าไม่ดีก็รีบกระชับวงล้อมเข้ามา แต่ทว่าหลินฮานกลับกระโดดลอยตัวขึ้นสูง ทะลวงผ่านแนวป้องกันของทุกคนไปในพริบตา

"เขาจะทำอะไร? หนีเหรอ?" หัวหน้าทีมลังเลเล็กน้อย แต่ก็รีบไล่ตามไป

แต่พอมองตามทิศทางที่หลินฮานมุ่งไป เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ทันที!

เป้าหมายของหมอนั่นไม่ใช่พวกเขาสามคน!

แต่เป็นซัพพอร์ต!

"งั้นก็เชือดแกก่อนคนแรกเลยแล้วกัน!" ความเร็วของหลินฮานรวดเร็วปานสายฟ้า เพียงไม่กี่อึดใจก็มาถึงตำแหน่งที่ซัพพอร์ตยืนอยู่

ซัพพอร์ตเห็นท่าไม่ดีก็ใจหายวาบ รีบถอยหนี แต่ความเร็วของหลินฮานเหนือกว่ามาก ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ท้องน้อยก็โดนกระแทกอย่างรุนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น!

ครั้งนี้หลินฮานไม่หยุดชะงัก เขาคว้าคอเสื้อของซัพพอร์ตแล้วเหวี่ยงออกไปเต็มแรง แม้อีกฝ่ายพยายามจะดิ้นรน แต่ครั้งนี้หลินฮานใช้พละกำลังระดับราชันย์!

ร่างของซัพพอร์ตลอยละลิ่วไปตกนอกสนาม แรงกระแทกถึงขั้นทำให้พื้นด้านนอกยุบเป็นหลุมลึก!

"ไอ้เด็กนี่ลงมือโหดชะมัด!" ผอ.ขุยที่นั่งดูอยู่มุมปากกระตุก ถึงเขาจะผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ แต่พอเห็นเด็กใหม่ลงมือเด็ดขาดและใจเย็นขนาดนี้ก็อดทึ่งไม่ได้

ส่วนผอ.สวีกลับพูดอย่างใจเย็น "ไอ้หนูนี่ถึงจะโดนรุมสามคนก็ยังนิ่งมาก เขาคงดูออกว่าซัพพอร์ตคนนั้นใช้เส้นใยแฝดอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่รีบจัดการให้จบๆ เดี๋ยวพอต้องปะทะเดือดกับคนอื่นจะยุ่งยากกว่าเดิม"

"พลังเมื่อกี้เกรงว่าจะเฉียดระดับราชันย์แล้วมั้ง"

"เกิดมาพร้อมพลังช้างสารจริงๆ"

ผู้อำนวยการเครายาวหัวเราะชอบใจ "เด็กนี่น่าสนใจ สมแล้วที่เป็นคนฟ้าดินอิจฉา พลังกายมหาศาลขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะพัฒนาไปได้อีกไหม ถ้าแค่พละกำลังอย่างเดียวไปถึงระดับจอมราชันย์ได้ อนาคตของหลินฮานคงไร้ขีดจำกัด ต่อให้ทิ้งอาชีพนักบวชไป ก็ยังเป็นยอดฝีมือได้อยู่ดี"

"ฉันว่ายากนะ" ผู้อำนวยการผมยาววิเคราะห์ "พลังนี่น่าจะไม่ได้มาจากการอัปเกรดอาชีพ แต่น่าจะเป็นเพราะร่างกายผิดปกติแบบนี้มาแต่กำเนิด"

"ปกตินักบวชแรงน้อยจะตาย ไม่ได้ถึกทนแบบนี้หรอก น่าจะผ่านการฝึกฝนอะไรบางอย่างมา ระดับไดมอนด์ขั้นสูงน่าจะเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว"

ฉวีเฟิงอวิ๋นพูดอย่างปลงๆ "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ สำหรับเด็กคนนี้ พลังกายและสมรรถภาพร่างกายขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนคลาสขั้นต่อไปได้แล้ว"

"ถ้าปีนี้ไอ้เด็กนี่กวาดทรัพยากรไปได้หมด พวกเราคงต้องมานั่งคิดว่าจะไปหา 'ต้นกำเนิดภัยพิบัติ' มาให้เขาจากไหน"

"ผอ.ฉวี คุณคิดมากไปแล้ว" ผอ.ขุยหัวเราะ "ถึงเขาจะจัดการไปได้คนหนึ่ง แต่นั่นก็แค่ซัพพอร์ต แถมต่อให้ชนะรอบนี้จริงๆ ก็ได้แค่สิบเปอร์เซ็นต์ การท้าทายรอบหลังๆ ยากกว่านี้เยอะ"

"เพดานของไอ้เด็กนี่มันต่ำเกินไป..."

......

หลินฮานจ้องมองหัวหน้าทีมด้วยสายตาคมกริบ "หน่วยพยาบาลของพวกนายโดนฉันคัดออกไปแล้ว ต่อไปก็ตาพวกนาย!"

สีหน้าของหัวหน้าทีมเคร่งเครียดขึ้นมาก ถึงจะเป็นแค่ซัพพอร์ต แต่ก็นะระดับไดมอนด์เชียวนะ!

และคนอื่นอาจไม่รู้ความสามารถของซัพพอร์ตคนนี้ แต่เขารู้ดีที่สุด เพื่อที่จะซัพพอร์ตเพื่อนร่วมทีมได้เต็มที่ หมอนั่นฝึกฝนร่างกายมาอย่างหนัก ทนมือทนตีนกว่าคนทั่วไปเยอะ

แต่หลินฮานกลับใช้แค่หมัดเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายหมดสภาพต่อสู้

หลินฮาน... ประมาทไม่ได้จริงๆ

"ลุยพร้อมกัน! ประเมินหลินฮานให้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเรา รีบจัดการให้จบๆ ถ้าขาดเขาไป ทีมนั้นก็ไปไม่รอด"

"รับทราบ!"

"รับทราบ!"

[จบแล้ว]