บทที่ 29 - นักบวชจอมโหด สะเทือนเลื่อนลั่น!

บทที่ 29 - นักบวชจอมโหด สะเทือนเลื่อนลั่น!

สิ้นเสียงประกาศ ทุกคนต่างตื่นเต้นฮือฮา กฎที่ให้เลือกคู่ต่อสู้ได้อย่างอิสระนี้เป็นข้อได้เปรียบมหาศาลสำหรับอาชีพสายต่อสู้ เพราะแค่เลือกท้าสู้กับอาชีพสายฮีล หรือสายดำรงชีพ ก็แทบจะการันตีการผ่านเข้ารอบต่อไปได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่ถ้าอาชีพที่ไม่ใช่สายต่อสู้สามารถแสดงฝีมือที่โดดเด่นบนลานประลองได้ ก็มีสิทธิ์ได้รับโควตาเข้าเรียนเช่นกัน

ทว่าการต้องเผชิญหน้ากับอาชีพสายต่อสู้จริงๆ สำหรับมือใหม่เหล่านี้แล้ว มันแทบจะเป็นหายนะ

กฎนี้ใช้กันมานับร้อยปี เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว

ต่อหน้าสถาบันชั้นสูงเหล่านี้ ปากเสียงของพวกเขาก็ไม่ได้มีน้ำหนักมากนัก

"เอาล่ะ การประลองพร้อมจะเริ่มแล้ว ให้เวลาพวกเธอคิดสามนาที"

สิ้นเสียงกรรมการ เกาชงก็ลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"เรียนอาจารย์ทุกท่าน ผมชื่อเกาชง อาชีพโจรเงา ผมขอท้าสู้กับหลินฮาน!"

ทั่วทั้งสนามเงียบกริบลงทันที ไม่ใช่เพราะตัวเกาชง แต่เพราะชื่อหลินฮานเคยเป็นดั่งปีศาจร้ายในตำนาน ที่ผู้อำนวยการโรงเรียนต่างๆ ต่างยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่น่ากลัวที่สุดในรอบหลายปี

แม้ตอนนี้อาชีพที่ได้จะไม่น่าดูชม แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจของผู้คนได้มากมาย

กรรมการพูดเสียงเรียบ "ขอเชิญนักเรียนหลินฮานและนักเรียนเกาชงเข้าสู่สนาม เราจะเริ่มการประลองคู่แรกของวันนี้"

เกาชงได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มเยาะไปทางหลินฮาน แล้วเดินก้าวยาวๆ เข้าสู่ลานประลอง

หลินฮานรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หวังเฉียงกระซิบเตือน "ระวังตัวด้วยนะ เจ้าเกาชงมันเป็นคลาสสองแล้ว ฝีมือประมาทไม่ได้เลย"

"วางใจเถอะ"

หลินฮานตอบสั้นๆ แล้วเดินขึ้นไปบนลานประลอง

กรรมการเห็นทั้งสองมาพร้อมแล้ว จึงกล่าว "กฎกติกาผมแจ้งไปชัดเจนแล้ว ถ้าฝ่าฝืน สิทธิ์การเข้าเรียนจะถูกยกเลิกทันที ภายในสิบปีห้ามเข้าร่วมการสอบคัดเลือกที่ไหนอีก และจะไม่มีสถาบันไหนรับพวกเธอเข้าเรียนด้วย"

"ห้ามลงมือถึงตายในการต่อสู้ ห้ามมีความคิดที่จะฆ่าแกงกัน"

ทั้งสองพยักหน้ารับทราบ

"ในเมื่อเข้าใจตรงกันแล้ว งั้นการประลองเริ่มได้"

......

เกาชงแสยะยิ้ม "หลินฮาน ฉันไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่า วันหนึ่งฉันจะได้มายืนประชันหน้ากับอัจฉริยะอย่างแกบนเวทีประลอง"

"เป็นไง ถ้านายคุกเข่าขอขมาตอนนี้ เดี๋ยวฉันจะพิจารณาออมมือให้ ไม่งั้นถ้าคนเขาหาว่าฉันรังแกสายฮีล ฉันก็จะรู้สึกแย่เอานะ"

"เกาชง นายยังน่ารำคาญเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่แน่ว่าเดี๋ยวคนที่ต้องลงไปนอนหมอบกับพื้นอาจจะเป็นนายก็ได้นะ?" หลินฮานพูดเสียงเรียบ "ถึงตอนนั้น ถ้าใครรู้เข้าว่าโจรอย่างนายแพ้ให้นักบวช เกรงว่านายคงโดนหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิตแน่"

"ถ้าฉันเป็นนาย ตอนนี้คงรีบมุดหัวกลับบ้านไปแล้ว ไม่มายืนขายขี้หน้าในที่แบบนี้หรอก"

ได้ยินคำพูดของหลินฮาน ความโกรธของเกาชงก็พุ่งทะลุจุดเดือด ทั้งที่การประลองครั้งนี้เขาควรจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เจ้าหลินฮานกลับพูดจาเหมือนกับว่าตัวเองชนะไปแล้ว

แค่นักบวชคนหนึ่งเอาอะไรมากล้าปากดีกับโจรอย่างเขา!

มันมีความมั่นใจอะไรนักหนา! ทำไมความตายมาอยู่ตรงหน้าแล้วยังกล้าเยาะเย้ยเขาอีก หรือว่าหลินฮานไม่กลัวเลยงั้นเหรอ?

ทุกคนต่างรู้ดีว่าอาชีพนักบวชไม่มีทางเอาชนะโจรได้ แต่หลินฮานกลับทำท่าทางไม่เกรงกลัวฟ้าดิน

นี่ทำให้เกาชงหงุดหงิดมาก บทมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ

ตอนนี้หลินฮานควรจะร้องขอชีวิตจากเขาต่างหาก!

"หลินฮาน ตอนนี้นายไม่มีทางหนีแล้ว ปากเก่งไปเถอะ ไว้นายโดนมีดสั้นของฉันจิ้มเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็รู้ว่าเราห่างชั้นกันแค่ไหน"

"แต่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่านายหรอก เพราะมันผิดกฎ แต่ฉันมีวิธีเป็นหมื่นที่จะทรมานให้นายอยากตายเลยล่ะ!"

สิ้นเสียง ร่างของเกาชงก็หายวับไปจากลานประลอง

ทุกคนเงียบกริบ หากไม่ใช่พวกตระกูลเก่าแก่ที่มีวิชาสืบทอด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ของผู้มีอาชีพจริงๆ

"อุ๊ย ไม่คิดเลยว่าคนแรกที่ขึ้นมาจะเป็นโจรคลาสสอง ดูท่าที่นี่จะมีต้นกล้าดีๆ อยู่บ้างนะเนี่ย"

ผู้คุมสอบหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

ผู้คุมสอบหนุ่มพูดอย่างดูแคลน "ทั้งที่ฝีมือตัวเองก็พอตัว แต่ดันเลือกคู่ต่อสู้เป็นนักบวช นี่มันรังแกกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ"

"ทั้งที่สามารถใช้ฝีมือไต่เต้าขึ้นไปได้ แต่กลับเลือกทางที่รังแกคนอื่น พูดตามตรง ต่อให้เจ้าเด็กนี่จะได้แชมป์ สถาบันของเราก็ไม่มีทางรับเขาเข้าเรียนเด็ดขาด"

ชายชราอีกคนแย้งขึ้น "อย่าพูดตัดรอนขนาดนั้น การท้าสู้กับคนที่อ่อนแอกว่าก็เป็นวิธีแสดงพลังที่ดีที่สุดอย่างหนึ่ง เพราะงั้นก็ถือว่าไม่ผิดอะไร"

"ถูกต้อง ผมเห็นด้วยกับท่านผู้เฒ่ามังกร" ชายชราผมขาวอีกคนสนับสนุน "ถ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่ฝีมือสูสี กินกันไม่ลง การประลองรอบนี้คงยุ่งยากน่าดู"

"เด็กพวกนี้ก็แค่เคยลงดันเจี้ยนมาไม่กี่วัน ประสบการณ์ต่อสู้แทบจะเป็นศูนย์ ถ้าฝีมือพอๆ กัน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพการต่อสู้จะออกมาเละเทะแค่ไหน"

"ดีไม่ดีสุดท้ายก็วัดกันแค่ว่าหมัดใครแข็งกว่ากันแค่นั้นแหละ"

คำพูดนี้ได้รับการยอมรับจากทุกคน สำหรับนักรบที่มีประสบการณ์โชกโชน การตัดสินความเป็นความตายในการประลองขึ้นอยู่กับประสบการณ์

เทคนิคต่างๆ และการกะจังหวะเวลามีความสำคัญมาก แต่สำหรับมือใหม่เหล่านี้ ใครหมัดหนักกว่าคนนั้นก็ชนะ

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพอนักรบถือกำเนิดขึ้น ส่วนใหญ่แชมป์ก็จะตกเป็นของนักรบ

"หลินฮาน เป็นไง หาฉันไม่เจอแล้วล่ะสิ!"

เกาชงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของลานประลองอย่างต่อเนื่อง ในฐานะโจร การซ่อนเร้นกลิ่นอายคือทักษะที่สำคัญที่สุด

ในสายตาของคนทั่วไป ยกเว้นพวกตาแก่ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้คุมสอบ คนอื่นๆ มองไม่เห็นร่างของเกาชงแล้ว

โจรเงาคลาสสอง ถือว่าเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมมากแล้วสำหรับที่นี่

แต่ในสายตาของหลินฮาน ตอนนี้เกาชงกำลังเดินย่องไปมาอยู่ตรงหน้าเขา แถมยังทำหน้าตาตลกๆ ใส่อีกต่างหาก

ค่าสถานะทุกอย่างของหลินฮานสูงผิดปกติ ดังนั้นการมองเห็นการเคลื่อนไหวของเกาชงจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าพูดถึงความสามารถในการซ่อนเร้น หลินฮานมีสกิลระดับมหาเวทครอบครองอยู่

แน่นอนว่าถ้าใช้มหาเวทในการประลองแบบนี้ มันคงเป็นการรังแกกันเกินไป คงไม่ดีแน่ถ้าจะระเบิดที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง

[จบแล้ว]