บทที่ 27 - เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!

บทที่ 27 - เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!

"คุณเกาครับ ใจเย็นๆ ก่อน ข้อมูลของเราถูกต้องแม่นยำที่สุด ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอนครับ"

"แกกำลังจะบอกว่าฉันสู้ไอ้ขยะนั่นไม่ได้งั้นเหรอ!" เกาชงด่ากราด

พนักงานต้อนรับยังคงยิ้มแย้มและตอบกลับไป "คุณเกาคิดมากไปแล้วครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แม้ว่าผลงานของคุณจะยอดเยี่ยมมาก แต่เมื่อเทียบกับคุณหลินแล้วก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง"

"พวกคุณลงแค่ดันเจี้ยนระดับธรรมดา แต่คุณหลินเขาไปกระตุ้นบอสลับออกมา โดยเนื้อแท้แล้วระดับความยากของคุณหลินนั้นสูงกว่ามาก"

"และก็เป็นความจริงที่ว่าความเร็วของคุณหลินนั้นเร็วกว่าทีมของคุณครับ"

เกาชงชี้หน้าพนักงาน "แกหมายความว่ายังไง นี่แกพูดจากับลูกค้าแบบนี้เหรอ?"

"เราก็แค่ปฏิบัติตามมารยาทที่พวกคุณทำมาเท่านั้นครับ ถ้าคุณเกายังจะโวยวายอยู่ที่นี่ต่อ ผมมีสิทธิ์ที่จะยกเลิกสิทธิ์การเข้าใช้งานในอนาคตของคุณนะครับ"

"แน่นอนว่าคนใหญ่คนโตอย่างคุณเกาอาจจะไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณเกาก็เชิญโวยวายต่อไปเถอะครับ"

พนักงานต้อนรับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนดูไม่ออกเลยว่ากำลังโกรธอยู่หรือไม่

เมื่อเผชิญกับการอาละวาดของเกาชง พนักงานต้อนรับก็ไม่ได้ใส่ใจ แม้ว่าคนที่มาที่นี่จะมีสถานะทางสังคม แต่สถานะทางสังคมก็แบ่งเกรดเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของสนามทดสอบแห่งนี้ก็ยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ ต่อให้คุณจะมีตำแหน่งสูงส่งแค่ไหน หากมาสร้างเรื่องที่นี่ก็เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

แม้จะต้องล่วงเกินลูกค้ารายใหญ่อย่างเกาชง แต่กฎระเบียบของที่นี่ก็ต้องรักษาไว้

กำปั้นที่เกาชงง้างค้างไว้กลางอากาศชะงักลง เขาเหวี่ยงแขนลงอย่างแรงพร้อมพูดว่า "ดี แกเก่งมาก คอยดูเถอะ ฉันจะไปร้องเรียนกับผู้จัดการเทียนด้วยตัวเอง"

พนักงานต้อนรับยังคงสุภาพอ่อนโยนเช่นเดิม "เชิญตามสบายครับ"

"หึ!"

เกาชงสะบัดหน้าเดินหนี "หัวหน้าทีม เร่งความเร็วหน่อย จะทำเวลาให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง"

หัวหน้าทีมรับจ้างส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ถึงผมจะอยากได้เงินคุณมากแค่ไหน แต่สถิตินั้นมันเป็นตัวเลขที่น่าตกใจเกินไปครับ ทีมรับจ้างของเราทำไม่ได้หรอก"

"เจ้านายครับ สถิติที่เราทำได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว คนทั่วไปทำไม่ได้หรอกครับ"

"ทำไม่ได้?" เกาชงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ชี้ไปที่สถิติของหลินฮานบนหน้าจอใหญ่ "ก็เห็นกันอยู่ทนโท่ว่ามีคนทำได้ต่อหน้าต่อตาฉัน ชัดๆ ว่าเข้าทีหลังแต่ดันออกมาทีหลัง แถมข้อมูลทุกอย่างยังเหยียบหัวฉันจมดิน"

"มันก็แค่สายฮีลกระจอกๆ คนหนึ่ง มีปัญญาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง"

"ใช่แล้ว!"

เกาชงนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกายแล้วตะโกนลั่น "ทีมรับจ้างระดับทอง ต้องเป็นทีมรับจ้างระดับทองแน่ๆ ถ้าไม่ใช่ทีมระดับทอง หลินฮานกับหวังเฉียงไม่มีทางทำคะแนนขนาดนี้ได้"

"ต้องเป็นไอ้เจ้าหวังเฉียงแน่ๆ ที่ทุ่มทุนจ้างมา"

ในตอนนี้เกาชงปักใจเชื่อว่านี่คือคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด ถ้าไม่ใช่ทีมรับจ้างระดับทอง เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

หัวหน้าทีมที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้จะอยากแย้งว่าต่อให้เป็นทีมระดับทองก็ทำเวลานี้ไม่ได้ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเกาชงเขาก็กลืนคำพูดลงคอไป

เขาแค่ต้องการจะทำงานให้จบๆ แล้วรับเงิน

ส่วนเจ้านายจะคิดอะไรก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับพวกตน

......

"ไอ้หมอนั่นมันบ้าหรือเปล่า" พนักงานคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนข้างๆ ตรงเคาน์เตอร์

พนักงานต้อนรับยิ้มแล้วตอบว่า "ก็แค่ความอิจฉาริษยาบังตาเท่านั้นแหละ เดี๋ยวเจโลกแห่งความจริงสั่งสอนสักหน่อยก็น่าจะหายเอง"

พนักงานอีกคนหัวเราะ "พวกคุณหนูตระกูลใหญ่ก็แบบนี้แหละ ไม่เคยลำบากมาก่อน ดูสิอยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ คุณหลินเขาดูสงบเสงี่ยมจะตาย ส่วนนายเกาชงนี่หลงตัวเองชะมัด"

"ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจับไอ้คุณหนูนี่โยนออกไปนานแล้ว"

"ถึงตอนนั้นต่อให้พี่เทียนจะมาเอาเรื่อง เราก็มีข้อแก้ตัวชัดเจน ก็ไอ้คุณชายบ้านรวยนี่มันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ต่อให้มีพี่เทียนคุ้มกะลาหัว เราก็ทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้หรอกนะ"

......

ไม่กี่วันต่อมา หลินฮานตื่นแต่เช้ามาบิดขี้เกียจ

วันนี้เป็นวันที่สำคัญมากสำหรับหลินฮานและเหล่านักเรียนที่จบการศึกษาในปีนี้ นั่นก็คือวันสอบคัดเลือกเข้าสถาบัน

ในการสอบคัดเลือกของทุกปี มักจะมีอัจฉริยะหรือยอดฝีมือถือกำเนิดขึ้นมากมาย

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะทำให้สถาบันชื่อดังต่างๆ ได้รู้จัก หลายคนถึงขั้นมองว่าการสอบคัดเลือกนี้เป็นโอกาสสุดท้ายในชีวิตของตัวเอง

แม้ว่าการสอบคัดเลือกจะสำคัญมาก แต่สำหรับหลินฮานในตอนนี้ มันแทบจะไร้ความหมาย

ด้วยระบบที่เขามี หลินฮานมั่นใจว่าการเพิ่มความแข็งแกร่งเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

แต่เกาชงเคยท้าทายเขาไว้ การสอบครั้งนี้เขาจะเหยียบเกาชงให้จมดิน ให้มันรู้ว่าความอวดดีต้องแลกมาด้วยอะไร

"หลินฮาน รีบลงมาได้แล้ว ได้เวลาไปสอบแล้ว"

เสียงของหวังเฉียงดังมาจากนอกหน้าต่าง บ้านของทั้งสองอยู่ไม่ไกลกัน ใครตื่นก่อนก็จะไปเรียกอีกฝ่าย จนกลายเป็นความรู้ใจกันไประหว่างทั้งสองคน

"อย่าเร่งสิ อย่าเร่ง"

หลินฮานเก็บม้วนคัมภีร์เวทมนตร์และไอเท็มต่างๆ ที่ซื้อมาจากตลาดซื้อขายลงกระเป๋า แล้วรีบวิ่งลงไปหาหวังเฉียง

"หลินฮาน เมื่อวานฉันไปรับภารกิจเปลี่ยนคลาสสองมาแล้ว ภารกิจของฉันง่ายมาก แค่ระดับซีเอง รอแค่เมื่อไหร่ออกนอกเมืองได้ ฉันก็จะไปเปลี่ยนคลาสสองให้เรียบร้อย"

หวังเฉียงพูดอย่างดีใจ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหลินฮาน ถ้าหลินฮานไม่พาเขาเก็บเลเวลจนถึงเลเวลสิบ การสอบครั้งนี้เขาคงต้องเจอกับคู่แข่งด้วยเลเวลห้าเท่านั้น

ตอนนี้ด้วยเลเวลสิบบวกกับชุดการ์ดใยไม้ หวังเฉียงมั่นใจในฝีมือตัวเองมาก

"งั้นฉันก็ต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะ"

หลินฮานพูดพร้อมรอยยิ้ม เห็นหวังเฉียงมีความสุข เขาก็อดดีใจไปด้วยไม่ได้

"แต่ถึงอย่างนั้น เจอพ่อพระอย่างนายเข้าไป ฉันก็คงทนได้ไม่กี่ทีหรอก" หวังเฉียงทำท่าหวาดกลัว แล้วพูดต่อ "ฉันจินตนาการหน้าคู่ต่อสู้ของนายในวันนี้ออกเลย"

"ตอนขึ้นเวทีคงดีใจที่รู้ว่านายเป็นสายฮีล แต่พอโดนหมัดนายเข้าไปสักที คงได้รู้ซึ้งว่าพ่อพระคนนี้น่ากลัวขนาดไหน"

ฟังคำบรรยายของหวังเฉียง หลินฮานก็อดขำไม่ได้

"ไม่ขนาดนั้นมั้ง อาชีพสายต่อสู้มีตั้งเยอะแยะ พวกเขาจะมากลัวนักบวชอย่างฉันทำไม"

"แต่นักบวชอย่างนายมันออกจะโรคจิตไปหน่อยนะ!"

หวังเฉียงพูดอย่างเอือมระอา "ตอนนี้ให้ฉันสู้แบบรุมสองต่อหนึ่ง ยังดีกว่าต้องมาเจอกับตัวประหลาดอย่างนาย หมัดเดียวจอด ใครจะไปทนไหว"

"งั้นฉันไปขอกรรมการ ให้พวกเราได้สู้กันสักตาก่อนดีไหม?"

"หลินฮาน อย่าหาทำ อย่าเชียวนะเว้ย"

[จบแล้ว]