บทที่ 22 - เพื่อนรัก หรือ เหยื่อการค้า?!

บทที่ 22 - เพื่อนรัก หรือ เหยื่อการค้า?!

แม้ว่า!

สีหน้าของหลินฮานจะดูเรียบเฉยมาตลอด แต่ด้วยประสบการณ์การประเมินสมบัติมาหลายปีของผู้จัดการหลิว เขาสามารถอ่านปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างง่ายดาย

เขารู้!

ของขวัญชิ้นนี้ได้กระตุ้นความสนใจของหลินฮานเข้าแล้ว

โดยเนื้อแท้แล้วเขากำลังเดิมพัน กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฮานนั้นไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่เทียบกับตอนเจอกันครั้งก่อนถือว่าแน่นหนาขึ้นกว่าเดิม

และการที่หลินฮานต้องการต้นกำเนิดภัยพิบัติในตอนนี้!

นั่นก็พิสูจน์ได้ว่า!

หลินฮานอยู่ในสายอาชีพที่ต้องใช้ต้นกำเนิดภัยพิบัติในการเปลี่ยนคลาส

ประเมินเบื้องต้น...

น่าจะเป็นสายนักบวช!

หากความจริงเป็นไปตามที่เขาคาดเดา เขาคงต้องให้ความสำคัญกับคนคนนี้อย่างถึงที่สุด

ตั้งแต่โบราณมาเขายังไม่เคยได้ยินว่ามีอาชีพนักบวชคนไหนเปลี่ยนเป็นคลาสสองได้สำเร็จ แต่ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่คนคนนั้นกำลังยืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าเขา

และตอนนี้หลินฮานยังต้องการต้นกำเนิดภัยพิบัติ แสดงว่ากำลังมุ่งหน้าสู่การเป็นคลาสสาม

คนคนนี้ต้องผูกมิตรไว้ให้ได้!

หลินฮานตอบตกลงด้วยความยินดี ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนที่ผู้จัดการหลิวจะเดินมาส่งหลินฮานออกจากตลาดซื้อขาย

เวลานี้!

หลินฮานยังไม่คิดจะไปยังสนามทดสอบ แต่เลือกที่จะกลับบ้านก่อน

หลังจากกินมื้อเย็นง่ายๆ เขาก็กลับเข้าห้องนอน

"กริ๊ง..."

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดูที่หน้าจอก็เห็นว่าเป็น หวังเฉียง เพื่อนซี้ของหลินฮานนั่นเอง

"หลินฮาน นายเป็นไงบ้าง"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ในใจของหลินฮานก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากและสิ้นหวังที่สุด ก็มีเพื่อนซี้คนนี้แหละที่คอยอยู่เคียงข้างและปลอบใจเขาเสมอ

ต่อให้รู้ว่าเขาเป็นแค่นักบวช ที่ชาตินี้คงยากจะพัฒนาไปสู่ระดับที่สูงกว่า แต่หวังเฉียงก็ยังคงโทรมาหาและติดต่อเขาอยู่เสมอ

"ฉันสบายดี ทำไม? มีอะไรหรือเปล่า"

หวังเฉียงทำเสียงเหมือนจะตำหนิ

"ทำไม? เพื่อนไม่มีธุระจะโทรหาไม่ได้หรือไง มาคุยเล่นกันหน่อยไม่ได้หรอ"

เงียบไปสามวินาที ทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หวังเฉียงพูดต่อ

"ช่วงนี้มียอดฝีมือลึกลับโผล่มา ตอนนี้ทั้งเมืองฮุยเยว่เลยห้ามออกนอกเมือง ได้แต่ต้องนั่งเปื่อยอยู่บ้านเนี่ย"

"จะว่าไป ที่บ้านฉันเพิ่งซื้อตำราสกิลให้สองเล่ม แต่ตอนนี้กลับไม่มีที่ให้ลองของเลย"

"สถานการณ์ตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าทีมสืบสวนจากเมืองหลวงจะมาถึงเมื่อไหร่ อีกไม่นานก็จะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเร่งเก็บเลเวลให้ถึงคลาสสองไม่ทัน เกรงว่าจะสอบเข้าโรงเรียนดีๆ ไม่ได้แน่"

ได้ยินหวังเฉียงบ่นอุบ หลินฮานก็พูดขึ้น "ด้วยพรสวรรค์ของนาย ยังต้องกังวลว่าจะสอบเข้าโรงเรียนดีๆ ไม่ได้อีกเหรอ"

"คนที่น่าเป็นห่วงควรจะเป็นฉันมากกว่ามั้ง"

"อย่าพูดงั้นดิ" หวังเฉียงรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรไม่เข้าท่า รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "หลินฮาน ตำราสกิลสองเล่มที่ที่บ้านซื้อให้ ฉันรู้สึกว่าเรียนแค่เล่มเดียวก็น่าจะพอแล้ว ตอนนี้ใกล้สอบแล้วด้วย สู้ฉันให้นายยืมไปเล่มนึง ไว้มีปัญญาแล้วค่อยหามาคืนฉัน ดีไหม?"

ได้ยินแบบนี้ หลินฮานก็รู้สึกซึ้งใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็ยังปฏิเสธความหวังดีของหวังเฉียงไป

"ฉันไม่เอาหรอก สกิลที่เจ้าแห่งไพ่อย่างนายใช้ได้ มันไม่เข้ากับนักบวชอย่างฉันหรอกนะ อีกอย่างตอนนี้ราคาตำราสกิลในตลาดก็แพงหูฉี่ ฉันไม่มีปัญญาหามาคืนนายหรอก"

หวังเฉียงเหมือนจะไม่ได้ฟังคำปฏิเสธนั้นเลย พูดเองเออเองต่อว่า "น่าจะไม่มีปัญหานะ ตำราสองเล่มนี้เป็นสายผสมผสาน สายเวทก็น่าจะใช้ได้สบายๆ"

"เล่มหนึ่งชื่อ ย่างก้าวอัสนี น่าจะเอาไว้เพิ่มความเร็ว ส่วนอีกเล่มชื่อ มหาเวทสายฟ้าฟาด เป็นสกิลสายกลางๆ ทั้งคู่ ฉันรู้สึกว่าต่อให้นายจะเป็นสายฮีล ก็น่าจะใช้ได้ไม่มีปัญหา"

"ใครบอกว่าสายฮีลจะเป็นยอดฝีมือไม่ได้"

"นายแน่ใจนะว่าชื่อ ย่างก้าวอัสนี กับ มหาเวทสายฟ้าฟาด?"

หลินฮานถามย้ำ!

ทันใดนั้นความคิดบ้าๆ อย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

หวังเฉียงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงมองดูตำราสกิล ยืนยันว่า

"ไม่มีปัญหา ชื่อสองอันนี้แหละ ที่บ้านฉันตั้งใจไปคัดมาจากตลาดซื้อขายเลยนะเว้ย"

ให้ตายเถอะ!

หลินฮานเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว!

สรุปว่าไอ้หมูในอวยตัวนี้!

คนที่ซื้อตำราสกิลที่เขาเพิ่งขายไป ก็คือเพื่อนรักคนนี้นี่เอง

หลินฮานยังจำผลลัพธ์ของสกิลสองเล่มนี้ได้แม่นยำ!

หวังเฉียงไม่เข้าใจว่าหลินฮานจะถามทำไม เลยพูดติดตลก "ทำไม? อย่าบอกนะว่าตำราสองเล่มนี้เป็นของที่นายทิ้งไว้น่ะ"

"ไม่ๆๆ"

หลินฮานรีบปฏิเสธ แม้เขาจะสนิทกับหวังเฉียงมาก แต่ก็ใช่ว่าจะบอกได้ทุกเรื่อง

เพราะว่า!

ความลับในตัวเขามันยิ่งใหญ่เกินไป!

ก่อนที่จะมีพลังมากพอจะสยบทุกอย่างได้ แม้แต่คนใกล้ชิดก็ต้องปิดบังเอาไว้ก่อน!

"ว่าแต่ นายไม่เอาจริงดิ มันน่าจะช่วยนายในการสอบได้บ้างนะ"

หวังเฉียงถามย้ำอีกครั้ง เขาหวังดีกับหลินฮานจริงๆ

"ไม่เอาจริงๆ"

หลินฮานปฏิเสธอีกครั้ง

เขาเคยเจอแม่ของหวังเฉียงมาก่อน ถ้าให้รู้ว่าหวังเฉียงเอาตำราสกิลมาให้หลินฮานใช้ แม่ของมันคงบุกมาฆ่าเขาทิ้งเหมือนตบมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ แน่

หวังเฉียงมาจากตระกูลนักฝึกสัตว์เชียวนะ!

ถึงแม้รุ่นนี้จะมีปัญหาเรื่องการสืบทอดอาชีพนิดหน่อย แต่แนวคิดของพวกเขาก็คงไม่ต่างกัน

หลินฮานจินตนาการภาพพ่อแม่ของหวังเฉียงพาฝูงสัตว์อสูรไล่กระทืบเขาได้เป็นฉากๆ เลย

"ถ้านายไม่เอาก็ช่างเถอะ"

หวังเฉียงรู้นิสัยหลินฮานดี ถ้าบอกว่าไม่เอา ต่อให้คะยั้นคะยอต่อไปก็ไร้ประโยชน์

หลินฮานฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ พลิกตัวแล้วถามว่า

"หวังเฉียง สองวันนี้คงไม่มีธุระอะไรใช่ไหม"

หวังเฉียงบ่นพึมพำ "ตอนนี้นอกเมืองปิดตาย โซนมือใหม่ก็ไปเก็บเลเวลไม่ได้ ก็ต้องนอนแห้งอยู่บ้านสิ รอแค่ทีมสืบสวนจากเมืองหลวงรีบๆ มาเนี่ยแหละ"

"งั้นถ้านายว่าง พอดีฉันได้สิทธิ์เข้าดันเจี้ยนระดับเงินในตัวเมืองมาใบหนึ่ง ว่าไง? สนใจไปลุยดันเจี้ยนระดับเงินกับเพื่อนคนนี้ไหม"

ฟังสิ่งที่หลินฮานพูด หวังเฉียงเกือบจะตอบตกลงทันที แต่พอคิดอีกที ดันเจี้ยนระดับเงิน?

"เดี๋ยว... หลินฮาน นายบอกว่าดันเจี้ยนระดับเงินเหรอ?"

"ใช่สิ"

"หลินฮาน บอกพี่มาตามตรง นายโดนเศรษฐีนีที่ไหนเลี้ยงดูปูเสื่อมาใช่ไหม นายไปเอาดันเจี้ยนระดับเงินมาจากไหน นั่นมันที่เฉพาะพวกชนชั้นสูงถึงจะเข้าได้นะเว้ย"

"เมื่อก่อนดูไม่ออกเลยนะ ว่านายจะเป็นคนร้ายลึกแบบนี้ หาเกาะผู้หญิงได้ตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย แล้วมีเจ๊คนไหนว่างๆ แนะนำให้เพื่อนบ้างไหม"

"ฉันเองก็ไม่อยากกินของแข็งๆ เหมือนกัน นายอย่าเก็บไว้สบายคนเดียวดิ"

หลินฮานได้ยินแล้วก็กลอกตาบน ด่ากลับไป "ไสหัวไปเลย เพื่อนแกเป็นคนแบบนั้นหรือไง? แค่เพื่อนคนหนึ่งให้มาเท่านั้นแหละ"

"ทำไมฉันไม่ยักรู้ว่านายมีเพื่อนฐานะสูงส่งขนาดนั้น?"

"ทำไมนายขี้สงสัยจังวะ?"

หลินฮานพูดอย่างหมั่นไส้ "พรุ่งนี้ฉันกะจะไปเก็บเลเวล นายจะไปไหม บัตรเชิญใบนี้น่าจะพาเข้าไปได้สองคน"

"ไปสิ ทำไมจะไม่ไป พี่จะไปดูหน่อยว่านายโดนเจ๊เลี้ยงดูมาดีขนาดไหน"

เสียงของหวังเฉียงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที หลินฮานก็ได้ยินเสียงผู้หญิงตะโกนดังมาจากปลายสาย

"หวังเฉียง! ไอ้ลูกเวร แม่เลี้ยงแกมาอย่างยากลำบาก เป็นไง อยากจะไปเกาะผู้หญิงกินงั้นเรอะ อย่ามาทำให้ตระกูลหวังขายขี้หน้านะยะ?!"

[จบแล้ว]