บทที่ 19 - เทพพิทักษ์ ดันเจี้ยนใต้ดิน!
บทที่ 19 - เทพพิทักษ์ ดันเจี้ยนใต้ดิน!
บทที่ 19 - เทพพิทักษ์ ดันเจี้ยนใต้ดิน!
ในเวลานี้!
ภายในดันเจี้ยนใต้ดิน หลินฮานได้รับหัวใจแห่งสาวกมาแล้ว ถือว่าภารกิจในครั้งนี้เสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์
และหลังจากใช้มหาเวทต้องห้ามล้างบางพื้นที่!
เขาก็เก็บเกี่ยวของรางวัลมาได้เต็มกระเป๋า ได้อุปกรณ์มาถึงเจ็ดชิ้น รอบนี้ถือว่าอัตราการดรอปไม่สูงมากนัก!
แต่ผลพลอยได้อื่นๆ ก็นับว่าไม่เลว!
แม้ทีมทหารรับจ้างพวกนั้นจะดูจนๆ ไปหน่อย แต่ก็ได้อุปกรณ์ระดับทองมาสามชิ้น แถมในมือคนพวกนั้นยังมีหนังสือสกิลอีกสามเล่ม
แต่อุปกรณ์และหนังสือสกิลพวกนี้ ไม่ค่อยมีประโยชน์กับหลินฮานเท่าไหร่
ตอนนี้ได้หัวใจแห่งสาวกมาแล้ว!
เขาแค่กลับไปที่หอเปลี่ยนอาชีพ ก็จะสามารถเปลี่ยนเป็นคลาสสองได้สำเร็จ
สำหรับเขาแล้ว อุปกรณ์พวกนี้!
ก็ทำได้แค่รอให้เปลี่ยนคลาสสองเสร็จ แล้วค่อยเอาไปแลกเป็นเงิน
ทันใดนั้น ดันเจี้ยนใต้ดินทั้งหมดก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลินฮานตื่นตัวขึ้นมาในทันที!
เขาคิดในใจ
"หรือว่าเป็นเพราะผลจากการใช้มหาเวทต้องห้ามล้างบางเมื่อกี้?"
แย่แล้ว!
ที่นี่กำลังจะถล่ม!
หลินฮานเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ มิน่าล่ะถึงรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้ พลังที่เกิดจากอาณาเขตแห่งความโกลาหลรุนแรงจนทำให้ดันเจี้ยนใต้ดินพังทลายลงมาจริงๆ!
อาศัยความทรงจำ!
หลินฮานรีบมุ่งหน้าไปยังทางออก ไม่อย่างนั้นหากช้ากว่านี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็คงต้องถูกฝังอยู่ที่นี่ด้วย
เมื่อค่อยๆ เข้าใกล้ทางออก!
ตอนนั้นมีผู้คนจำนวนมากต้องมาจบชีวิตลงที่นี่เพราะการพังทลายของดันเจี้ยนใต้ดิน
ชั่วขณะหนึ่ง ในใจของหลินฮานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ไม่ว่าจะพูดยังไงคนเหล่านี้ก็ต้องมาตายเพราะเขา
พรแห่งทวยเทพ!
[เทพพิทักษ์]!
[ระดับมหาเวทต้องห้าม ร่ายบทเพลงสรรเสริญเทพธิดาแห่งชีวิต สามารถชุบชีวิตสิ่งมีชีวิตฝ่ายเดียวกันที่ตายไปแล้วส่วนหนึ่งได้โดยอัตโนมัติ สิ่งมีชีวิตประเภทจักรกล ธาตุ และวิญญาณไม่สามารถชุบชีวิตได้!]
วินาทีถัดมา!
คิ้วของหลินฮานเปลี่ยนเป็นสีขาวจางๆ กลิ่นอายทั่วร่างดูราวกับเทพเจ้า แสงสว่างนับไม่ถ้วนเริ่มแผ่ขยายออกจากตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลาง
และผู้คนที่ถูกแสงสว่างครอบคลุม ก็เริ่มกลับมามีชีพจรและลมหายใจอีกครั้ง
หลินฮานรู้สึกจนใจเล็กน้อย!
นี่สิถึงจะเป็นมหาเวทต้องห้ามที่อาชีพของเขาควรจะมี!
ถ้าไม่ใช้สักครั้ง!
เขาก็เกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นอาชีพสายฮีล!
และหลินฮานก็ชุบชีวิตเฉพาะคนที่ตายเพราะลูกหลงจากเขาเท่านั้น ส่วนพวกที่ลงบอสพลาดแล้วตาย หรือพวกที่โดนคนอื่นฆ่า รวมถึงพวกทีมทหารรับจ้าง หลินฮานเลือกที่จะไม่ชุบชีวิตให้
การชุบชีวิตคนที่ตายเพราะตนเอง!
คนพวกนั้นก็จะคิดแค่ว่า!
ตัวเองดวงแข็งรอดตายมาได้เฉยๆ!
แต่ขืนไปชุบชีวิตพวกที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองขึ้นมาด้วย รับรองว่าจะต้องเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในทางที่ไม่ดีแน่
เผลอๆ อาจจะเป็นภัยต่อความปลอดภัยของเขาเองด้วย
อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้มีหน้าที่ต้องไปไล่ชุบชีวิตคนพวกนั้นทุกคน
"เร็วเข้า ทุกคนรีบหน่อย"
ทันใดนั้น ทางฝั่งทางออกก็มีเสียงจอแจดังขึ้น เจ้าหน้าที่สวมเครื่องแบบแผนกตรวจจับต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามา
"ตรงนี้มีคนเจ็บ ยังมีลมหายใจ"
"ตรงนี้ก็ด้วย ยังไม่ตาย ยังไม่ตาย"
ที่ด้านหลังของขบวน ซุนหูเดินตามเข้ามา พอเห็นสภาพของดันเจี้ยนใต้ดินในตอนนี้ก็อดปวดใจไม่ได้ ที่นี่เป็นสถานที่ทำเงินอันดับต้นๆ ของเมืองฮุยเยว่เชียวนะ ตอนนี้กลับถูกทำลายจนเละเทะแบบนี้
แต่ยังดีที่ตลอดทางที่เดินมา แม้จะมีคนเจ็บเยอะ แต่คนที่ถึงแก่ชีวิตจริงๆ กลับไม่มีเลย
"ทุกคนช่วยคนส่วนช่วยคน แต่ระวังตัวกันด้วย ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์คนนั้นอาจจะยังอยู่ในดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้ ถ้าเจอใครที่มีพฤติกรรมน่าสงสัยให้รีบรายงานทันที ตัวตนระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือได้"
ได้ยินคำพูดของซุนหู ทุกคนก็เริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น
"คนเจ็บที่ยังพอเดินไหว ให้มารวมตัวกันที่ทางผม เดี๋ยวผมจะส่งพวกคุณออกไป"
ซุนหูตะโกนลั่น เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งดันเจี้ยนใต้ดิน
หลินฮานยืนอยู่กับที่ เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เขาจึงเดินเนียนไปเข้าแถวรวมกับกลุ่มคนเจ็บ
"เถ้าแก่ คุณไม่เป็นไรเหรอเนี่ย"
ด้านหลังมีเสียงของหลิวเหว่ยดังขึ้น หลินฮานหันไปมอง "หลิวเหว่ย นายยังโอเคอยู่นะ"
พอเจอคนคุ้นเคย หลินฮานก็เบาใจขึ้นเปราะหนึ่ง
หลิวเหว่ยเกาหัว ยิ้มแล้วพูดว่า "คนดีผีคุ้มจริงๆ ครับ เมื่อกี้ผมจำได้แม่นเลยว่าผมติดอยู่ในซากปรักหักพัง โดนหินก้อนเบ้อเริ่มหล่นใส่หัวจนสลบไป นึกว่าจะตายซะแล้ว คิดไม่ถึงว่าพอตื่นมาจะรู้สึกปกติเฉยเลย"
หลินฮานพูดว่า "ดวงนายคงดีจริงๆ นั่นแหละ"
แน่นอน หลินฮานรู้อยู่แล้วว่าหลิวเหว่ยคือหนึ่งในคนที่เขาชุบชีวิตขึ้นมา เหตุการณ์กะทันหันแบบนี้เขาเองก็ไม่ได้คาดคิด ต่อให้ชุบชีวิตคนขึ้นมาได้ แต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี
"เถ้าแก่ ดูท่ารอบนี้จะมาเสียเที่ยวซะแล้ว แต่มันก็ดีครับ สาวกแห่งเหวลึกไม่ใช่สิ่งที่เถ้าแก่จะรับมือไหว ถึงจะไม่ได้ของก็อย่าเพิ่งท้อนะครับ อย่างน้อยพวกเราก็รอดมาได้"
หลินฮานตอบกลับว่า "เปล่า หัวใจแห่งสาวกฉันได้มาแล้ว พอกลับไปรอบนี้ก็เตรียมเปลี่ยนคลาสสองได้เลย"
"คุณ... คุณได้มาแล้ว?"
หลิวเหว่ยมองหลินฮานด้วยสายตาเหลือเชื่อ "เถ้าแก่ คุณโซโล่สาวกแห่งเหวลึกผ่านจริงๆ เหรอ คุณเป็นปีศาจหรือไงเนี่ย ใช้อาชีพสายฮีลทำสำเร็จเนี่ยนะ!"
"แค่โชคดีน่ะ"
หลินฮานตอบสั้นๆ ตอนนี้ซุนหูเริ่มจัดระเบียบพาคนออกทางวงเวทเคลื่อนย้าย ทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะออกไปจากพื้นที่อันตรายแห่งนี้
หลังจากลาหลิวเหว่ย หลินฮานก็มุ่งหน้าไปทางหอเปลี่ยนอาชีพ
เมื่อมาถึงหอเปลี่ยนอาชีพ หลินฮานก็ตรงดิ่งไปหาพนักงานสาวคนเดิมที่ทำเรื่องรับภารกิจให้เขาเมื่อคราวก่อน
"สวัสดีครับ ผมมาส่งภารกิจ"
หลินฮานวางหัวใจแห่งสาวกลงบนเคาน์เตอร์
พนักงานสาวเห็นหัวใจแห่งสาวกก็ทำหน้าประหลาดใจ นี่เพิ่งผ่านไปแป๊บเดียวเอง ทำภารกิจเสร็จแล้วเหรอเนี่ย?!
ส่วนคนที่กำลังรอรับภารกิจอยู่แถวนั้น ต่างพากันหันมามองหลินฮานเป็นตาเดียว
"จัดการสาวกแห่งเหวลึกได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ หมอนี่มันปีศาจชัดๆ"
"เป็นไปได้ไง ใช้อาชีพสายฮีลเดี่ยวกับสาวกแห่งเหวลึกเนี่ยนะ น่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง"
"หมอนี่ไปไงมาไงเนี่ย หรือจะเป็นยอดฝีมือที่ตระกูลใหญ่แอบเลี้ยงไว้!"
"ความเร็วระดับนี้ คงทำลายสถิติเคลียร์สาวกแห่งเหวลึกไปแล้วมั้ง!"
"โคตรน่ากลัว!"
ชั่วพริบตา ทั่วทั้งหอเปลี่ยนอาชีพก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของหลินฮาน ในสายตาพวกเขา ภารกิจที่อาชีพสายฮีลแทบจะไม่มีทางรอดกลับมา ดันถูกเคลียร์ได้รวดเร็วขนาดนี้
มันคือปีศาจชัดๆ!
หลินฮานสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น จึงยิ้มแล้วพูดว่า "โชคดีน่ะครับ ตอนนั้นมียอดฝีมือสองคนสู้กันอยู่แถวนั้นพอดี ผมเลยถือโอกาสเก็บตกมาได้"
พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็เงียบกริบ
นี่น่ะเหรอโชคดี?
แบบนี้มันออกจะดวงดีเวอร์เกินไปหน่อยมั้ง!
"ถ้าเป็นแบบนั้น ก็พอเข้าใจได้ สาวกแห่งเหวลึกอาจจะโหดสำหรับคลาสหนึ่งเลเวลสิบ แต่สำหรับพวกตัวเทพแล้วก็คงเหมือนของเล่น"
"นั่นสินะ เป็นแบบนี้นี่เอง ดวงไอ้หมอนี่น่าอิจฉาชะมัด"
"เมื่อไหร่ฉันจะเจอยอดฝีมือแบบนี้บ้างนะ จะได้เกาะขาให้พาผ่านภารกิจบ้าง"
[จบแล้ว]