บทที่ 4 - อุปกรณ์ระดับตำนาน เรียกผมว่าพ่อพระสายแทงก์!

บทที่ 4 - อุปกรณ์ระดับตำนาน เรียกผมว่าพ่อพระสายแทงก์!

"หลินฮาน!"

"นายอย่าไปเก็บคำพูดไร้สาระของเกาชงมาใส่ใจเลยนะ!"

"ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ทั้งคน มีฉันกินอิ่ม ก็ไม่มีทางที่นายจะอดอยากแน่นอน!"

หลังจากกลุ่มของเกาชงเดินจากไป หวังเฉียงก็ยืดอกรับประกันกับหลินฮาน

"ก็แค่หมาเห่าใบตองแห้ง!"

"ฉันไม่เก็บมาใส่ใจหรอก!"

หลินฮานยิ้มตอบ

ในเวลานี้

เมื่อนักเรียนคนสุดท้ายเดินออกจากวงเวท

พิธีแห่งการตื่นรู้ของห้องหกก็เป็นอันสิ้นสุดลง

หยางเสวี่ยเวยจัดทรงผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนจะเดินยิ้มเข้ามาหานักเรียนห้องหก

"นักเรียนทุกคน!"

"พิธีแห่งการตื่นรู้จบลงแล้ว ยินดีด้วยที่ทุกคนเรียนจบ และได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งอาชีพ!"

"นักเรียนที่ปลุกได้อาชีพสายดำรงชีพ สามารถออกไปใช้ชีวิตในสังคมได้แล้ว!"

"ส่วนอาชีพสายต่อสู้และสายสนับสนุน ครูขอย้ำอีกหลายๆ รอบเลยนะว่า สามารถไปเก็บเลเวลด้วยตัวเองได้ที่โซนมือใหม่!"

"อีกเจ็ดวันหลังจากนี้ ให้มารวมตัวกันที่จัตุรัสใจกลางเมือง ที่นั่นจะมีการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อให้มหาวิทยาลัยหรือขุมอำนาจต่างๆ คัดเลือกตัว!"

"ขอให้ทุกคนจำไว้ให้ดี ความแข็งแกร่งของอาชีพเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิต ชีวิตที่ยอดเยี่ยมนั้นเราต้องสร้างมันขึ้นมาเอง!"

สิ้นเสียงของครู

สีหน้าของนักเรียนห้องหกแต่ละคนแตกต่างกันไป

ไม่ว่าจะในโลกไหน ความสุขและความเศร้าของมนุษย์ย่อมไม่เหมือนกัน

ผู้มีอาชีพสายต่อสู้และสายสนับสนุนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ

ส่วนผู้มีอาชีพสายดำรงชีพต่างมีแววตาหม่นหมอง ทยอยเดินออกจากประตูโรงเรียนกลับบ้านไป

อาชีพของพ่อแม่หลินฮานไม่ได้ดีมากนัก พ่อเป็นพ่อครัว แม่เป็นช่างตีเหล็ก แม้แต่ในวันแห่งการตื่นรู้ ก็ยังไม่มีเวลามาดู

ดังนั้น

หลินฮานกับหวังเฉียงจึงแยกย้ายกันที่หน้าโรงเรียน

...

บ้านของหลินฮานอยู่ที่เขตตะวันออกของเมืองฮุยเยว่

เป็นเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและมีผู้ประกอบอาชีพสายดำรงชีพอาศัยอยู่มากที่สุดในเมืองฮุยเยว่

พื้นที่แถบนี้แออัดยัดเยียด สาธารณูปโภคทรุดโทรม การจัดการสับสนวุ่นวาย

หรือที่เรียกกันติดปากว่าสลัม!

...

ชุมชนเจียงเหอ อาคาร 4 ห้อง 504 ห้องชุดขนาดเล็กที่มีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น

หลินฮานคิดว่าคงไม่มีใครอยู่บ้าน

แต่คิดไม่ถึงว่า

พอเปิดประตูเข้าไป

ก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าวลอยมาเตะจมูก

"หลินฮานกลับมาแล้วเหรอ?"

"วันนี้วันตื่นรู้ของลูก เถ้าแก่ให้พวกเราเลิกงานเร็วหนึ่งชั่วโมง เพื่อมาฉลองการเปลี่ยนอาชีพให้ลูก!"

ประตูห้องครัวเปิดออก

หญิงวัยสามสิบกว่าปี สวมชุดเรียบง่าย หน้าตาอ่อนโยน เดินถือชามข้าวออกมา

เธอสูงร้อยหกสิบสามเซนติเมตร ผมดำขลับ ผิวสีแทนดูสุขภาพดี

แต่มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยด้าน

เห็นได้ชัดว่าทำงานหนักมาตลอดทั้งปี

นี่คือ 'เสิ่นเหมย' แม่ที่เป็นช่างตีเหล็กของหลินฮาน

"หอมจังเลย!"

"วันนี้พ่อโชว์ฝีมือเองเลยเหรอเนี่ย!"

หลินฮานเดินเข้ามาเปลี่ยนรองเท้า

เขารีบหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งจากโต๊ะอาหารใส่ปากทันที จากนั้นก็โยนกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา แล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว

"เอ๊ะ ลูกคนนี้นี่ ไปล้างมือก่อนสิ เรียนจบม.ปลายแล้วนะ ยังจะทำตัวเป็นเด็กๆ อยู่อีก!"

เสิ่นเหมยบ่นอุบอิบ

"รู้แล้วน่าแม่!"

พอเข้าครัวไป หลินฮานก็เห็น 'หลินจงเทียน' ผู้เป็นพ่อกำลังผัดกับข้าวอยู่

ตะหลิวในมือของเขาพลิกไปมาไม่หยุด ใบหน้าตอบซูบ สวมแว่นตากรอบสีน้ำตาล บนหน้าผากมีริ้วรอยที่เห็นได้ชัด ผมเริ่มมีสีขาวแซม

"หลินฮาน ครูประจำชั้นของลูกแจ้งผลการตื่นรู้ให้พวกเรารู้แล้วนะ!"

"ถึงจะไม่ใช่นักรบที่ลูกฝันไว้!"

"แต่นักบวชแห่งชีวิตก็ยังเป็นอาชีพสายสนับสนุนประเภทเวทมนตร์นะ!"

"อย่าเพิ่งท้อใจไปล่ะ!"

หลินจงเทียนผัดกับข้าวไปพลางหันมามองหลินฮานไปพลาง

"โธ่ วางใจเถอะน่าพ่อ ความต้านทานทางใจของผมไม่ใช่เล่นๆ นะ!"

"อีกอย่าง!"

"นักบวชแห่งชีวิตของผมยังอัปได้ถึงเลเวล 10 นี่นา!"

"แค่วัตถุดิบจากมอนสเตอร์ระดับต่ำตัวเดียว ก็พอๆ กับค่าแรงครึ่งเดือนของพ่อกับแม่รวมกันแล้ว ผมไม่ท้อหรอก!"

หลินฮานไม่ได้คิดจะบอกความจริงกับพ่อแม่

เพราะยังไงซะ

ในโลกใบนี้ การที่เขาสามารถขยายผลได้หมื่นเท่า มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไป

หากไปสะดุดตาใครเข้า

พ่อแม่ที่รู้เรื่องนี้อาจตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวงได้

"อืม!"

"ล้างมือมากินข้าวเถอะ!"

อาหารจานสุดท้ายถูกเทใส่จาน หลินจงเทียนเรียกหลินฮานมากินข้าว

วันนี้กับข้าวอุดมสมบูรณ์มาก เพราะหลินฮานเรียนจบ บนโต๊ะจึงเต็มไปด้วยเมนูเนื้อสัตว์

หลินฮานกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลังมื้อเย็น

หลินฮานกำลังจะกลับเข้าห้อง เพื่อทำความคุ้นเคยกับค่าสถานะต่างๆ ที่เพิ่มขึ้น

"หลินฮาน เดี๋ยวลูก!"

"พ่อกับแม่มีของขวัญจะให้!"

ตอนนั้นเอง

หลินจงเทียนก็เรียกหลินฮานไว้

???

หลินฮานรู้สึกแปลกใจ

ฐานะทางบ้านของเขาไม่ได้ดีมาก เงินเดือนของพ่อแม่ส่วนใหญ่หมดไปกับค่าใช้จ่ายประจำวัน

ยังจะมีเงินเตรียมของขวัญให้เขาอีกเหรอ

ทันใดนั้น

หลินจงเทียนเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก

ไม่นานนัก

เขาก็ประคองกล่องยาวที่ดูเก่าคร่ำครึและเต็มไปด้วยฝุ่นออกมา

"พ่อครับ นี่คือ?"

หลินฮานเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าที่บ้านมีของแบบนี้อยู่ด้วย

"นี่เป็นสมบัติที่บรรพบุรุษตระกูลหลินของเราสืบทอดต่อกันมา!"

เสิ่นเหมยหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดฝุ่นบนกล่องยาวจนสะอาด แล้วเอ่ยขึ้น

"สมบัติประจำตระกูล?"

หลินฮานตกใจมาก

"ใช่!"

หลินจงเทียนเปิดกล่องยาวออก

ภายในนั้น

มีของสองสิ่งวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ คือคทาเวทสีน้ำตาลฟ้าและชุดคลุมยาวนักเวทสีขาว

"ซู้ดดด!"

"อุปกรณ์นักเวท!"

หลินฮานสูดลมหายใจเข้าลึก

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าที่บ้านจะมีของดีขนาดนี้

"เป็นอุปกรณ์นักเวทระดับทอง!"

"ไอ้ลูกชาย อย่าเห็นว่าบ้านเราตอนนี้ยากจนนะ แต่ถ้าย้อนกลับไปสักแปดชั่วคนสิบชั่วคน ก่อนที่จะตกอับ บ้านเราก็เคยเป็นตระกูลระดับทองของเมืองฮุยเยว่เชียวนะ!"

"ของสิ่งนี้มีอายุกว่าร้อยปีแล้ว!"

"แต่บรรพบุรุษเราไม่มีใครเป็นผู้ใช้อาชีพที่เหมาะสมเลย ก็เลยถูกทิ้งร้างไว้!"

"ตอนนี้ ลูกกลายเป็นสายเวทแล้ว ก็เลยเหมาะเจาะพอดี!"

หลินจงเทียนยื่นกล่องยาวให้กับหลินฮาน

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลินฮานก็รับชุดคลุมและคทามาถือไว้ในมือ

ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก

ต้องรู้นะว่า!

ระบบการฝึกฝนของผู้ใช้อาชีพในโลกนี้

แบ่งออกเป็นเก้าระดับ คือ ทองแดง เงิน ทอง แพลตตินัม เพชร ราชา ปรมาจารย์ ศักดิ์สิทธิ์ และ เทพเจ้า

ทุกๆ 10 เลเวลคือนึ่งระดับ (หนึ่งคลาส)

และชุดเซ็ตนักเวทระดับทอง ก็ถือเป็นอุปกรณ์ระดับกลางที่มีผลช่วยเสริมพลังได้พอสมควร

ในท้องตลาด

มูลค่าของมันปาเข้าไปหลายล้านเหรียญมังกรดารา นี่มันลาภลอยชัดๆ!

"ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับแม่!"

หลินฮานโค้งคำนับ

พ่อแม่ยอมมอบสมบัติประจำตระกูลที่มีค่าขนาดนี้ให้

ความซาบซึ้งในใจของเขาแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

"ลูกคนนี้นี่ จะขอบคุณอะไรกัน!"

"พรุ่งนี้ก็ใส่มันไปเก็บเลเวลซะนะ!"

"ถึงจะยังไม่ใช่ฟูลเซ็ต แต่ก็เพียงพอที่จะช่วยเร่งการอัปเลเวลของลูกได้แล้ว!"

เสิ่นเหมยลูบหัวหลินฮานอย่างอ่อนโยน

"ครับ!"

พยักหน้ารับ

หลินฮานก็รีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองไปอย่างร้อนรน

...

พอเข้าห้องมา

หลินฮานก็สวมชุดคลุมนักเวทและถือคทาไว้ในมือทันที

หลังจากการตื่นรู้

หลินฮานสามารถควบคุมพลังเวทได้เล็กน้อยแล้ว

นี่คือข้อดีของการเปลี่ยนอาชีพเป็นระบบ

ไม่ต้องฝึกฝนอะไรให้ยุ่งยาก ขอแค่เลเวลอัป ก็จะได้รับความสามารถที่ตรงกับอาชีพนั้นๆ

เมื่อถ่ายเทพลังเวทลงไปในอุปกรณ์ทั้งสองชิ้น

ข้อมูลของพวกมันก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลินฮาน

[คำอธิบาย]: เมื่อสวมใส่จะได้รับโล่เวทมนตร์จำนวนหนึ่ง โล่สามารถรับความเสียหายแทนพลังชีวิตได้ ขีดจำกัดของค่าโล่คือ 5% ของพลังชีวิตตนเอง

[คำอธิบาย]: แฝงธาตุดินและสายฟ้า สามารถสร้างความเสียหายธาตุดินเพิ่มเติม 8% และมีโอกาส 10% ที่จะสร้างความเสียหายธาตุสายฟ้าเพิ่มเติม!

!!!

"รุกรับครบเครื่อง!"

หลังจากดูค่าสถานะของอุปกรณ์ หลินฮานสูดหายใจเข้าลึก

อย่าดูถูกว่า

ค่าโบนัสสูงสุดมีแค่ 10%

นั่นมันสำหรับคนอื่น

แต่สำหรับเขาแล้วล่ะก็!

"ระบบ! ขยายผลอุปกรณ์สองชิ้นนี้ให้หน่อย!"

ดวงตาของหลินฮานฉายแววขบขัน

[ติ๊ง!]

[อุปกรณ์สองชิ้นขยายผลหมื่นเท่าสำเร็จ โปรดตรวจสอบโดยด่วน]

หลินฮานถ่ายเทพลังเวทเข้าไปอีกครั้ง

[คำอธิบาย]: เมื่อสวมใส่จะได้รับโล่เวทมนตร์จำนวนหนึ่ง โล่สามารถรับความเสียหายแทนพลังชีวิตได้ ขีดจำกัดของค่าโล่คือ 100% ของพลังชีวิตตนเอง

[คำอธิบาย]: แฝงธาตุดินและสายฟ้า มีโอกาส 100% ที่จะสร้างความเสียหายสกิลธาตุดินหรือสายฟ้าเพิ่มเติม! หมายเหตุ: เนื่องจากขีดจำกัดของอุปกรณ์ การขยายผลสูงสุดคือ 100%

!!!

"อุปกรณ์ระดับตำนาน!"

"แถมยังเป็นเปอร์เซ็นต์แบบเต็มแม็กซ์อีก!"

"ฮ่าฮ่า!"

"ฉันรวยแล้วโว้ยยย!"

ในวินาทีนี้

หลินฮานยิ้มแก้มแทบปริ

โดยทั่วไปแล้ว

อุปกรณ์ระดับตำนาน

มีเพียงยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เลเวล 70 ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะครอบครองได้

หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

แถมยัง

ตอนนี้เลือดของเขามีตั้ง 1,200,000 แต้ม และค่าโล่ของชุดคลุมก็เท่ากับค่าพลังชีวิต

นั่นหมายความว่า

ในระยะสั้นต่อจากนี้

ตัวตนที่ต่ำกว่าระดับเพชรลงมา

ไม่มีทางเจาะเกราะเขาเข้าได้เลย

ถึงเขาจะเป็นนักเวท แต่ก็สามารถถือคทาไปไล่หวดชาวบ้านได้สบายๆ

นี่มันไม่ใช่

สไตล์การต่อสู้ของแกนดัล์ฟ พ่อหนุ่มนักเวทสายประชิดหรอกเหรอ?!

[จบแล้ว]