บทที่ 1250 - แมลงปีศาจน้ำลายศพ

บทที่ 1250 - แมลงปีศาจน้ำลายศพ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

วิญญาณหยินสีเทาอมน้ำตาลเหล่านี้ยังสามารถเคลื่อนที่ได้ เพราะลู่เสี่ยวเทียนเดินอยู่ในค่ายกลมาหลายวัน ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในดงหลุมศพนี้ ความจริงแล้วลู่เสี่ยวเทียนก็เดินไปได้ระยะหนึ่งแล้ว เพียงแต่หลุมศพเหล่านี้ก็เคลื่อนที่ตามไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว อีกทั้งในดงหลุมศพนี้กลิ่นอายสับสนปนเปเกินไป แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับทารกแรกกำเนิด หากอยู่ในสภาวะตึงเครียดเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ต้องมีความหย่อนยาน และหลงทิศทางได้ง่าย

วิญญาณแค้นใต้ดินมีมากเกินไป แม้จิตวิญญาณของลู่เสี่ยวเทียนจะแข็งแกร่ง แต่เมื่อส่งจิตสัมผัสลงไปใต้ดิน ก่อนหน้านี้ก็ยังจับสังเกตอะไรไม่ได้ หากไม่ได้ภูตใบม่วงตัวจริงช่วยไว้ ลู่เสี่ยวเทียนคงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่

และผู้ที่วางค่ายกลอยู่เบื้องหลังนี้ ช่างมีแผนการลึกล้ำนัก ใบหน้าของลู่เสี่ยวเทียนฉายแววเย็นชา ด้านหลังปรากฏปีกสีแดงจางๆ คู่หนึ่ง ปีกเวทราชันย์ค้างคาวกระพือเบาๆ เขาก็เหาะข้ามหลุมศพนับไม่ถ้วน มุ่งหน้าไปทางทิศทางหนึ่ง

ตูม เสียงระเบิดรุนแรงดังขึ้นที่พื้นดิน หลุมศพนับสิบระเบิดหายไป เศษดินและวิญญาณแค้นระเบิดกระจาย เงาร่างหลายสายพุ่งออกมาจากด้านใน ที่แท้ก็คือแมงมุมปีศาจพิษวิญญาณระดับสิบสองตัวและระดับสิบเอ็ดหนึ่งตัวกำลังรุมโจมตีคนขาเป๋หยินหยาง ไล่ล่าจากใต้ดินขึ้นมาจนถึงกลางอากาศ

คนขาเป๋หยินหยางเห็นลู่เสี่ยวเทียนก็หน้าตาดีใจ "สหาย ช่วยข้าด้วย"

แววตาของลู่เสี่ยวเทียนไหววูบ ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "ก็ได้ ไอ้เดรัจฉานพวกนี้ก่อนหน้านี้ยังมารังควานข้า บัญชีนี้มาคิดรวบยอดกันตอนนี้เลยแล้วกัน"

สิ้นเสียงลู่เสี่ยวเทียน เจดีย์สยบอสูรหลายองค์ก็พุ่งออกไป โจมตีใส่แมงมุมปีศาจพิษวิญญาณระดับสิบที่อ่อนแอที่สุดตัวหนึ่ง ที่เขาว่าลูกพลับนิ่มต้องเลือกบีบก่อน ลู่เสี่ยวเทียนยื่นมือช่วยคนขาเป๋หยินหยาง แต่ก็ไม่ได้ใจดีขนาดจะไปรับแรงกดดันหนักที่สุดแทนคนขาเป๋หยินหยาง "สหายต้านไว้สักครู่ รอข้าฆ่าไอ้เดรัจฉานตัวนี้แล้ว ค่อยมาร่วมมือกันจัดการอีกสองตัว"

แค่แมงมุมปีศาจพิษวิญญาณระดับสิบตัวเดียว ต่อให้ดุร้ายแค่ไหน จะเป็นคู่มือของลู่เสี่ยวเทียนได้อย่างไร เจดีย์สยบอสูรหลายองค์กดทับลงไป ความดุร้ายของแมงมุมปีศาจพิษวิญญาณระดับสิบตัวนั้นก็ชะงักงัน มองดูเจดีย์สยบอสูรสามองค์เหนือหัวด้วยความตื่นตระหนก อ้าปากกว้าง พ่นใยแมงมุมออกมาดุจลูกธนู พุ่งเข้าใส่เจดีย์สยบอสูร

เจดีย์สยบอสูรเปล่งแสงวิญญาณ กลิ่นอายของเจดีย์แต่ละองค์ล้วนแตกต่างกัน แสงวิญญาณสามสีปะทะกับใยแมงมุมที่แฝงไอเย็นเยือก ใยแมงมุมละลายหายไปอย่างรวดเร็ว เจดีย์สยบอสูรกลับยิ่งทิ้งตัวลงมาแรงขึ้น

บนร่างแมงมุมปีศาจพิษวิญญาณมีไอสีดำพวยพุ่ง วิญญาณร้ายไร้หัวหลายตนกลายเป็นลมปีศาจ พุ่งเข้าหาเจดีย์สยบอสูร

เมื่อถูกวิญญาณร้ายไร้หัวขัดขวาง เจดีย์สยบอสูรก็ชะลอลงเล็กน้อย แต่แม้ความเร็วจะลดลง แต่ท่วงท่าการร่วงหล่นกลับดูเชื่องช้าแต่มั่นคง วิญญาณร้ายไร้หัวสามตนที่พัวพันเจดีย์สยบอสูรกรีดร้องระงม ไอสีดำบนร่างค่อยๆ จางหายไป แต่กลับทำอะไรเจดีย์สยบอสูรไม่ได้แม้แต่น้อย

"วู้" อาจจะเพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายของบรรพบุรุษเผ่าพันธุ์เดียวกัน แมงมุมปีศาจพิษวิญญาณจำนวนมากระดับจินตาน หรือแม้แต่ระดับสร้างรากฐานก็พุ่งออกมาจากรูใหญ่ที่ระเบิดออกด้านล่าง

สมกับเป็นเผ่าอสูร ไม่ได้ใส่ใจความตายของลูกหลานเหล่านี้เลยสักนิด แต่แมงมุมปีศาจพิษวิญญาณนี้การให้กำเนิดทายาทนั้นง่ายกว่าเผ่ามนุษย์มาก ใช้สิ้นเปลืองไปบ้างก็ไม่เสียดาย

"การต่อสู้ระดับพวกเรา ใช่ที่ให้มดปลวกอย่างพวกเจ้าเข้ามาแส่ได้รึ ตายซะ" ลู่เสี่ยวเทียนตวาดเบาๆ เพลิงวิญญาณฟานหลัวพวยพุ่งออกมาจากเจดีย์สยบอสูรทั้งสามองค์ แมงมุมปีศาจพิษวิญญาณระดับต่ำถูกเผาตายเป็นเบือ ไม่อาจเข้าใกล้เจดีย์สยบอสูรได้แม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการช่วยแมงมุมระดับสิบตัวนี้

ทันใดนั้น ใยแมงมุมอีกเส้นหนึ่งที่หนากว่าเดิมมากก็พุ่งเข้ามา ทะลุผ่านเพลิงวิญญาณฟานหลัว รัดร่างของแมงมุมระดับสิบตัวนั้นแล้วกระชาก ดึงมันออกมาจากขอบเขตการควบคุมของเจดีย์สยบอสูรทั้งสามองค์

"สหาย ตอนนี้รีบไปหาตาเฒ่าตาสีเขียวก่อนดีกว่า สู้พัวพันกับเดรัจฉานพวกนี้ต่อไปต่อให้ชนะ ก็คงเสียพลังไปไม่น้อย หากเสียพลังเวทมากเกินไป จะไม่เป็นผลดีกับพวกเรานัก" คนขาเป๋หยินหยางเห็นแมงมุมปีศาจพิษวิญญาณที่ตนขวางไว้สามารถฝ่าวงล้อมไปช่วยพวกพ้องจากเจดีย์สยบอสูรของลู่เสี่ยวเทียนได้ สีหน้าก็ดูเก้อเขินเล็กน้อยพลางหันมามองลู่เสี่ยวเทียนแล้วกล่าว

"ก็ได้ งั้นไปหาตาเฒ่าตาสีเขียวกัน" ลู่เสี่ยวเทียนพยักหน้า ไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิคนขาเป๋หยินหยาง

ฝูงแมงมุมก็ดูจะเกรงกลัวลู่เสี่ยวเทียนและคนขาเป๋หยินหยางอยู่บ้าง พอเห็นทั้งสองถอนตัวจากการต่อสู้ ก็ไม่ได้ไล่ตาม ปล่อยให้ทั้งสองจากไป

"สหายค้นพบอะไรในสุสานโบราณนี้บ้างไหม" ทั้งสองไม่ได้มีเป้าหมายที่แน่ชัด เพียงแต่มุ่งหน้าไปทางทิศทางหนึ่ง พอว่างเว้นลงลู่เสี่ยวเทียนก็เอ่ยถาม

"พูดไปก็อย่าหาว่าข้าขี้คุย ข้าเดินวนอยู่ในค่ายกลเหมือนเขาวงกตนี้มาตลอด หาทางออกไม่เจอ แถมยังถูกแมงมุมปีศาจพิษวิญญาณพวกนี้รังควานอีก หากสหายมาไม่ทัน เกรงว่าคงต้องสู้กันยืดเยื้อ ตัวเองยังเอาไม่รอด ย่อมไม่พบของมีค่าอะไร" คนขาเป๋หยินหยางส่ายหน้า

"สุสานโบราณกว้างใหญ่ขนาดนี้ หลงทางได้ง่ายมาก พวกเราจะไปหาตาเฒ่าตาสีเขียวที่ไหน" บินติดต่อกันมาหลายชั่วยาม ถึงจะหลุดพ้นจากดงหลุมศพที่มองไม่เห็นจุดจบนั้นมาได้ ลู่เสี่ยวเทียนถอนหายใจโล่งอก แม้จะไม่กลัวความเปลี่ยนแปลงในดงหลุมศพ แต่การมองเห็นอะไรที่ยุบยับไปหมด จิตใจก็อดรู้สึกปั่นป่วนไม่ได้บ้าง

"ดงหลุมศพนั้นเกิดขึ้นอย่างประหลาด ข้าไม่รู้ว่าตาเฒ่าตาสีเขียวอยู่ที่ไหน แต่จะหาตัวเขาก็ไม่ยาก เพียงแต่ตาเฒ่าตาสีเขียวเพลิดเพลินจนลืมกลับ อาจจะไม่ยอมมาร่วมทางกับพวกเราสองคน อีกอย่างสหายมีฝีมือล้ำเลิศ พวกเราสองคนร่วมมือกัน ก็มีภูตผีปีศาจน้อยนักที่จะคุกคามพวกเราได้" คนขาเป๋หยินหยางกล่าว

"ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะ หาตัวตาเฒ่าตาสีเขียวให้เจอก่อน มีคนเพิ่มมาอีกคน ก็เท่ากับมีกำลังเพิ่มอีกแรง" ลู่เสี่ยวเทียนมองคนขาเป๋หยินหยางด้วยความประหลาดใจ "ดูท่าทางสหายจะไม่ค่อยชอบร่วมทางกับตาเฒ่าตาสีเขียวนักนะ"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่ชอบนิสัยชอบกินไอศพของตาเฒ่านั่นเท่านั้นเอง หากพวกเราสองคนตกที่นั่งลำบาก สำหรับตาเฒ่านั่น ก็เป็นอาหารอันโอชะมื้อหนึ่ง หรือว่าสหายชอบคบหากับคนพรรค์นี้" คนขาเป๋หยินหยางยิ้มกล่าว "แต่ในเมื่อสหายยืนกรานจะดึงตาเฒ่าตาสีเขียวมาร่วมวงด้วย งั้นพวกเราก็ไปหาเขาให้เจอก่อน"

"เจ้าเฒ่าตาสีเขียวชอบกินไอศพ และเชี่ยวชาญวิชาหนีศพ ในสุสานโบราณนี้เขามีวิธีเอาตัวรอดได้ดีเยี่ยม แต่ก็เพราะมันชอบกินไอศพนี่แหละ การจะหาตัวมันก็เลยไม่ยาก"

คนขาเป๋หยินหยางพูดพลางหยิบกระบอกไม้ไผ่สีม่วงหนาเท่าข้อมือออกมา กระบอกไม้ไผ่ปิดด้วยจุกไม้ บนจุกไม้นั้นมีลวดลายค่ายกลพิเศษสลักอยู่ ไม่ใช่จุกไม้ธรรมดา

คนขาเป๋หยินหยางเปิดจุกไม้ แมลงปีศาจตัวหนึ่งที่มีปีกสองข้าง มีขาแปดขา ลำตัวสีเทาสลับเขียว ส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงบินออกมา

"แมลงปีศาจน้ำลายศพ" ลู่เสี่ยวเทียนมองดูแมลงปีศาจที่มีไอศพหนาแน่นตัวนั้น แววตาฉายแววหวาดระแวง แมลงปีศาจน้ำลายศพนี้ชอบดูดกินพิษศพ ยิ่งอายุมาก พิษศพก็ยิ่งรุนแรง แม้แต่ราชาศพทั่วไป พิษศพก็ยังเทียบแมลงปีศาจน้ำลายศพนี้ไม่ได้ แมลงปีศาจน้ำลายศพตรงหน้านี้มีลายสีเขียวบนตัวกว่าเจ็ดสิบเส้น เกือบจะถึงเก้าสิบเส้น พิษของมันต่อให้เป็นมหาเถระ ก็คงไม่กล้าลองดี

[จบแล้ว]