ตอนที่ 18 การกระทำของเคนจาคุ

กรึบกรับ

ขณะนี้เป็นฉากที่เกะโท สุงุรุซึ่งถูกควบคุมโดยเคนจาคุพึ่งกลืนคำสาประดับแรกไป แล้วยิ้มอย่างชั่วร้าย

"ไม่คิดมาก่อนเลย ว่าโอริโมโตะ ริกะจะน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้"

แม้ว่าเคนจาคุจะได้ร่างของเกะโท แต่เขากลับไม่ได้รับความทรงจำของเกะโทเลยแม้แต่น้อย

เนื่องจากโรงเรียนไสยเวทบอกว่าโกโจ ซาโตรุเป็นคนสังหารเกะโท สุงุรุ เคนจาคุจึงเชื่อว่าความล้มเหลวของขบวนแห่ราตรีร้อยอสูรนั้นมาจากฝีมือของโกโจ ซาโตรุ

และพลังของโอริโมโตะ ริกะก็เย้ายวนใจมากสำหรับเขา

ดังนั้นหลังจากเตรียมตัวมาหลายเดือน เขาก็แอบควบคุมวิญญาณคำสาประดับพิเศษไปโจมตีโอคตสึ ยูตะ

เพื่อดูว่าจะมีโอกาสทำให้ริกะกลายมาเป็นโปเกม่อนของเขารึไม่

แต่ตอนนั้นเป็นช่วงการทำภารกิจร่วมกันของแพนด้า อินุมากิ และโอคตสึ ยูตะ ซึ่งการโจมตีของคำสาประดับพิเศษทำให้แพนด้าและอินุมากิบาดเจ็บจึงทำให้ยูตะโกรธมาก

สุดท้าย โอคตสึ ยูตะก็สังเวยตัวเองเพื่อจัดการกับวิญญาณคำสาประดับพิเศษ และปลดปล่อยริกะด้วย (เหมือนในอนิเมะภาคซีโร่ที่ตอนปิดฉากกับเกะโท)

กลายเป็นการสูญเสียของทั้งคู่ ยูตะเสียริกะไปส่วนเคนจาคุก็เสียระดับพิเศษของตัวเองเช่นกัน

“ดูเหมือนว่าในอนาคตจะทำอะไรก็ต้องรอบคอบกว่านี้แล้วล่ะนะ”

เคนจาคุพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฮึ่ม เจ้าเด็กแบบนั้น ถ้าฆ่าลงมือเอง คงเผามันเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว!”

หลังจากได้ยินคำพูดของเคนจาคุ คำสาปที่มีปล่องภูเขาไฟบนหัวก็พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"@#￥%..."

ขณะที่โจโกะพูดจบ ฮานามิที่อยู่ข้างหลังก็พูดอะไรที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมา

แต่แม้สิ่งที่ได้ยินจะฟังแล้วไม่เข้าใจ แต่ความที่ฮานามิต้องการจะสื่อนั้นจะเข้าไปในหัวของผู้ฟังอย่างน่าประหลาด

“นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงนะ” (อันนี้คือที่ฮานามิพูดนะ)

หลังจากได้ยินคำพูดแปลกๆของฮานามิแล้ว โจโกะก็พูดอย่างโมโห

“หุบปากซะ พูดอะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้เรื่องเลย แต่ความหมายที่ต้องการจะสื่อดันเข้ามาในสมองนี่มันโคตรแปลกเลยว่ะ”

ฮานามิเลยพูดอีกครั้งนึง ซึ่งแน่นอนว่ามันฟังไม่รู้เรื่อง

แต่สารที่ต้องการจะสื่อนั้นได้ไหลเข้าสมองของโจโกะแล้ว

"ฉันบอกให้หยุดไง!"

ภูเขาไฟบนหัวของโจโกะกำลังจะปะทุแล้ว

เคนจาคุชำเลืองมองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม แต่ใจใจของเขากลับมีแต่ความดูถูกเหยียดหยามทั้งคู่

ดูเหมือนว่าแม้แต่วิญญาณคำสาประดับพิเศษก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าสัตว์ร้ายที่มีพลังแต่ไร้สมอง

พวกคำสาปไม่เห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของเคนจาคุ พวกนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่ไม่ใช่เกะโท สุงุรุแล้ว

ในฐานะผู้ที่ชอบวางกลยุทธ์และอยู่เบื้องหลังแล้วนั้น พื้นฐานเลยคือต้องเก็บซ่อนตัวตนให้ดี

ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องแสดงตัว และเมื่อแสดงตัวก็ต้องสามารถปิดฉากการต่อสู้ให้ได้ในทันที

ในแง่นี้ ดูเหมือนว่าความคิดของโกโจ คาเอเดะและเคนจาคุจะเหมือนกัน

………………………………

ตัดภาพมาที่โรงเรียนไสยเวทในปัจจุบัน

“นี่ยูตะ นายจะไปจริงๆหรอ?”

อินุมากิและแพนด้ามองไปที่โอคตสึ ยูตะด้วยความไม่เต็มใจ การโจมตีของเคนจาคุทำให้โอคตสึ ยูตะปลดปล่อยริกะได้สำเร็จ

และเป็นเพราะการปลดปล่อยของริกะ ยูตะจึงอยากจะออกจากที่นี่และไปพักผ่อนในต่างประเทศ

และจะได้ใช้เวลานี้ในการไปพักผ่อนกับครอบครัวที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนานเพราะริกะด้วย (ในต้นฉบับคือฝึกงานกับมิเกล แต่ในนี้ปลดปล่อยริกะช้ากว่าในต้นฉบับแล้วคงคลาดกับมิเกล เลยไปท่องเที่ยวแทน)

“ผมทำตามเป้าหมายในการเรียนที่นี่สำเร็จแล้ว ผมเลยอยากพักสักหน่อยนะครับ”

โอคตสึ ยูตะมองไปที่เพื่อนร่วมชั้นของเขาที่อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลากว่าครึ่งปีด้วยรอยยิ้ม

“เลิกดราม่ากันได้แล้ว! ยูตะแค่ไปพักผ่อนเอง ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่กลับมาสักหน่อย”

เซนอิง มากิพูดด้วยความรำคาญ

ที่ผ่านมาโอคตสึ ยูตะอยู่ร่วมกับคนอื่นไม่ได้ก็เพราะริกะ

แม้แต่สมาชิกในครอบครัวของเขาเองก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้

ตอนนี้เมื่อปลดปล่อยริกะได้แล้ว ทำให้โอคตสึ ยูตะรู้สึกโล่งใจมาก

“ข้าวปั้น!”

อินุมากิก็แสดงอารมณ์บางอย่างออกมาเมื่อมองไปที่โอคตสึ

แพนด้าพูดต่อว่า

“กลับมาเร็วๆนะ พวกเราจะต้องคิดถึงนายแน่ๆ!”

โกโจ คาเอเดะก็พยักหน้าให้โอคตสึ ยูตะด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่คิดเลยว่าแม้เขาจะเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องด้วยการจัดการเกะโทออกไปก่อน

แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าโอคตสึ ยูตะต้องมาโชว์รักบริสุทธิ์ระหว่างทำภารกิจแทน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ โกโจ คาเอเดะก็ถอนหายใจและบ่น

"น่าเสียดายที่ฉันไม่เห็นยูตะพูดว่า ‘นี่คือรักบริสุทธิ์’ "

มากิที่ยืนอยู่ข้างโกโจ คาเอเดะในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงบ่นพึมพัมของโกโจ คาเอเดะ ก็เลยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“รักบริสุทธิ์หรอ?”

เสียงของมากิดังอยู่เสมอ และคำพูดของเธอทำให้ทั้งสามหันมามองทันที

“โอ๊ะโอ…”

แพนด้า อินุมากิ และโอคตสึต่างก็มองมากิด้วยความสงสัยและส่งสายตาแปลกๆ

มากิยังตระหนักว่าคำพูดของเธอดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ และหน้าของเธอก็แดงแป๊ดทันที

“ฉันไม่ได้พูดอะไรนะ มันเป็นคำพูดของตาบ้านี่ ตาบ้านี่พูด…..”

ยิ่งมากิพูดเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกๆมากขึ้นเท่านั้น

เสียงของเธอค่อยๆเบาลง และหน้าเธอยังคงแดงอยู่ตลอดเวลา

พวกเขาทั้งสามทำหน้าเหมือนว่าเข้าใจและสื่อว่าไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มอีกแล้ว ก่อนจะยกนิ้วให้โกโจ คาเอเดะและพูดว่า

"ขอให้มีความสุขนะ!"

โกโจ คาเอเดะไม่ได้สนใจเรื่องล้อเล่นแบบนี้อยู่แล้ว เขาแค่ยิ้มและยักไหล่ด้วยสีหน้าไม่แยแส..

แต่หน้าของมากิไม่ได้หนาขนาดนั้น

ใบหน้าที่สวยงามของเธอแดงไปหมดแล้ว และเหมือนจะมีควันลอยออกมาจากหัวเธอจางๆ

เธอรีบวิ่งออกไปทันที

"ฉัน- ฉันจะกลับหอพักแล้ว!"