ตอนที่ 12 การฟื้นฟูสามระดับ

"ได้ข่าวว่ามีนักเรียนปี1ที่มีฝีมือร้ายกาจ ที่แท้ก็เป็นนักเรียนของนายนี่เอง ไม่แปลกใจเลย"

เกะโท สุงุรุไม่ได้ตื่นตระหนกนักเมื่อเห็นโกโจ ซาโตรุมาที่นี่ เขายังคงพูดด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

“นายมาทำอะไรที่นี่?”

โกโจ ซาโตรุยังแสดงความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวของเขาในขณะนี้ โดยปรากฏตัวต่อหน้าเกะโท สุงุรุในทันทีและคั่นระหว่างเกะโทกับโอคตสึไว้

เกะโท สุงุรุมองไปที่โกโจ ซาโตรุซึ่งเขาไม่ได้เจอมานานและยิ้มอย่างเย็นชา

"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ จงแคะขี้หูออกให้เกลี้ยงแล้วฟังไว้ให้ดี"

"ในวันที่ 24 ธันวาคมที่จะถึงนี้ ยามอาทิตย์ตกดิน พวกเราจะจัดขบวนแห่ราตรีร้อยอสูร"

"สถานที่คือโตเกียว ชินจูกุและแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งไสยเวทเกียวโต เราจะปล่อยคำสาปนับพันเข้าสู่พื้นที่เหล่านั้น และคำสั่งก็คือ ‘ฆ่าให้เหี้ยน’ "

"ถ้าไม่อยากเห็นภาพนรกเหล่านั้น ก็จงมาหยุดอย่างสุดชีวิตซะ! มาสาปแช่งกันให้หนำใจไปเลย!”

หลังจากประกาศสงครามของเกะโท สุงุรุ ทุกคนก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม

จ้องมองไปที่เกะโทอย่างดุเดือด

“อ๊าาา! คุณเกะโท เดี๋ยวร้านก็ปิดพอดีหรอก!”

ขณะที่เกะโท สุงุรุกำลังประกาศสงคราม นานาโกะที่ดูเวลาในมือถือของเธอก็ตะโกนออกมา

“โอ้? ป่านนี้แล้วหรอเนี่ย?”

“โทษทีนะซาโตรุ เด็กพวกนี้ดึงดันว่าจะต้องไปกินเครปให้ได้น่ะนะ งั้นฉันขอตัวก่อนแล้วกัน”

เกะโท สุงุรุโบกมืออย่างสบายๆ และกำลังจะจากไป

ท่าทางสงบแบบนั้นราวกับคนที่พึ่งประกาศสงครามเมื่อกี้ไม่ใช่เขา

“คิดว่าจะปล่อยให้ไปง่ายๆหรอ?”

โกโจ ซาโตรุพูดอย่างโดยไม่แสดงอารมณ์

“ไม่เอาน่า นักเรียนที่น่ารักของนายอยู่ในระยะของฉันนะ!”

เกะโท สุงุรุโบกมือ จากนั้นก็ปรากฏวิญญาณคำสาประดับแรกหลายสิบตัวใกล้กับพวกยูตะ ดูท่าทางน่าสะพรึงกลัว

ซึ่งก็เป็นอย่างที่เกะโทคิดเอาไว้ โกโจ ซาโตรุไม่ได้ทำอะไร

เกะโท สุงุรุไปยืนเกาะตรงเท้าของนกยักษ์ก่อนจะโบกมือลาทุกคนดวยรอยยิ้ม

“บ้ายบายทุกคน ไว้เจอกันในสนามรบน้า”

หลังจากเกะโทร สุงุรุจากไปแล้ว อาจารย์ใหญ่ก็เรียกประชุมอาจารย์ทุกคนทันที เพื่อหารือกันถึงความร้ายแรงของเหตุการณ์นี้

โกโจ คาเอเดะและคนอื่นๆคุยกันตรงพื้นที่โล่งบริเวณสนามหญ้าของโรงเรียน

“รู้สึกเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่โตเลยแหะ”

โอคตสึ ยูตะนั่งอยู่บนสนามหญ้าแล้วพูดอย่างกังวล

“ผู้ชายคนเมื่อกี้ ดูอันตรายสุดๆไปเลยแหละ”

แพนด้าก็พูดด้วยความหนักใจเช่นกัน

"แซลมอน!"

อินุมากิพยักหน้าเห็นด้วย

“นี่ ดึงสติตัวเองกลับมาหน่อยได้ไหม ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะอันตรายแค่ไหน ยังไงเราก็ยังมีอาจารย์และอาจารย์ใหญ่คอยปกป้องพวกเราอยู่ เราแค่ต้องรออยู่ที่นี่เท่านั้นแหละ”

เซนอิง มากิพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าทุกคนดูเป็นทุกข์ใจ

หลังจากพูดจบแล้ว ก็เหมือนมากิจะนึกอะไรบางอย่างออก แล้วหันไปพูดกับคาเอเดะ

“นี่เจ้าทึ่ม นายรู้จักคนเมื่อกี้นี้ใช่ไหม?”

เพราะหลังจากที่มาถึงโรงเรียน คนแรกที่เกะโททักทายคือโกโจ คาเอเดะ

“อ่า เคยเจอกัน2-3ครั้งตอนอยู่กับพี่ชายน่ะ เขาเป็นคนบ้าแถมยังโรคจิตด้วย!”

โกโจ คาเอเดะพูดตอบ

“ก็ดูเป็นคนบ้าจริงๆนั่นแหละ”

มากิพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขาคุยกันเรื่องนี้ต่ออีกไม่กี่ประโยค ก่อนจะเลิกสนใจไป

เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาอยู่แล้ว

แต่มีเพียงโกโจ คาเอเดะเท่านั้นที่เข้าใจว่าเป้าหมายของเกะโท สุงุรุไม่ใช่การฆ่าคนธรรมดา แต่เป็นโอคตสึ ยูตะ ในวันที่24เมื่อขบวนแห่ราตรีอสูรเริ่มขึ้น เกะโทจะต้องมาที่นี่แน่นอน

ส่วนเขาเองที่ยังคงเป็น “กากเดนไร้ค่า” ก็คงไม่ถูกเรียกตัวไปยังแนวหน้า และจะต้องอยู่ที่โรงเรียน

เมื่อถึงตอนนั้น เขากับเกะโทคงได้เจอกันแน่ๆ

"ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่เหลือนี้ ฉันจะต้องมีส่วนร่วมในภารกิจให้มากยิ่งขึ้นเพื่อเช็คอินและรับรางวัลที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว"

หลังจากพึมพำกับตัวเอง ท่าทีเกียจคร้านตามปกติของโกโจ คาเอเดะก็หายไป

เขาเริ่มติดตามผู้ใช้คุณไสยในโรงเรียนไปทำภารกิจเรื่อยๆ

ภายใต้ข้ออ้างที่ว่าเรียนรู้ และหาประสบการณ์

คนที่ปัดเป่าแน่นอนว่าต้องเป็นผู้ใช้คุณไสยที่เขาติดมาด้วยนั่นแหละ ส่วนตัวเขาเองก็แค่เช็คอินเงียบๆ

"ติ๊ง - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็คอินสำเร็จ รางวัลคือทักษะ 'วิถีทำลายที่ 4-เบียคุไร' "

"ติ๊ง - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็คอินสำเร็จ รางวัลคือทักษะ 'คาถาสลับร่าง' ”

"ติ๊ง - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็คอินสำเร็จ รางวัลคือทักษะ 'ฮาคิสังเกตุระดับกลาง' "

"ติ๊ง - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็คอินสำเร็จ รางวัลคือทักษะ 'ฮาคิเกราะระดับพื้นฐาน' "

หลังจากออกไปทำภารกิจปัดเป่ามาเป็นเวลา1เดือนเต็ม นี่คือ4รางวัลที่ค่อนข้างมีประโยชน์

ที่เหลือก็มีประโยชน์น้อยหรือแทบไม่มีเลย

“ยังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนก่อนจะถึงวันที่24 แต่แค่นี้ยังไม่พอ! เหมือนว่าจะต้องไปทำภารกิจที่มันอันตรายกว่านี้หน่อยแล้ว”

หลังจากพึมพำ โกโจ คาเอเดะก็รีบคิดหาวิธีอย่างรวดเร็ว

“พี่สาวเมเม ได้ข่าวว่าพี่มีภารกิจปัดเป่าคำสาประดับแรกหรอ พาผมไปด้วยได้ไหม”

ที่หน้าห้องประชุมของโรงเรียน โกโจ คาเอเดะได้พบกับผู้ใช้คุณไสยระดับ1ผู้รักในเงินอย่างเมย์เมย์

“ใช่แล้ว แต่ฉันไม่ได้ต้องการคนถือกระเป๋า ใช่ไหมอุ้ยอุ้ย”

เมเมที่สวมแว่นกันแดดปฏิเสธคำขอของโกโจ คาเอเดะโดยไม่ลังเลใจ

“ใช่ พี่สาวมีผมก็พอแล้ว!”

เด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่ยืนอยู่ข้างเมเมพูดพร้อมกับแก้มแดงเล็กน้อย

โกโจ คาเอเดะรู้มาก่อนแล้วว่าเมเมจะปฏิเสธคำขอของเขา เขาจึงหยิบเงินออกมาก่อนจะพูดโดยไม่ลังเล

"นี่คือคือเงินมัดจำ"

หลังจากเห็นเงินแล้ว สีหน้าของเมเมก็ดูดีขึ้นในทันที

เธอหยิบเงินทั้งหมดไปก่อนจะตอบกลับ

"รีบไปกันเถอะ งานวันนี้ยุ่งยากนิดหน่อยนะ"

โกโจ คาเอเดะยิ้มออกมา

นี่คือผู้หญิงที่ไม่สนใจอะไรนอกจากเงิน เรียกได้ว่าตราบใดที่มีเงิน จะให้เธอทำอะไรก็ได้

“จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

โกโจ คาเอเดะเมินสายตาที่อิจฉาของอุ้ยอุ้ยแล้วเดินตามเมเมไป

คราวนี้ภารกิจอยู่ในโรงงานที่ทรุดโทรม ด้วยพลังของทักษะฮาคิระดับกลาง โกโจ คาเอเดะระบุได้ทันทีว่าคำสาปที่อยู่ที่นี่คือคำสาประดับ1ที่เข้าใกล้ระดับพิเศษแล้ว

“ติ๊ง พบสถานที่เช็คอินแห่งใหม่แล้ว ต้องการเช็คอินไหม?”

เมื่อโกโจ คาเอเดะเดินเข้าประตูโรงงานไป เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นทันที

"เช็คอิน!"

"ติ๊ง - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เช็คอินสำเร็จ รางวัลคือทักษะ 'การฟื้นฟูสามระดับ' "

หลังจากได้ยินรางวัลจากการเช็คอินในครั้งนี้ โกโจ คาเอเดะก็แสดงสีหน้ายินดี

"ทริปนี้โคตรคุ้มค่า"