Chapter 15 : พายุหิมะเริ่มโหมกระหน่ำ

เมื่อเห็นแจ้งเตือนนี้จากระบบลู่หยวนก็อดถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอกไม่ได้ เนื่องจากเพราะเจ้าสิ่งนี้ทำให้ข้อจำกัดในการใช้สกิลทั้งหมดของเขาถูกยกเลิกในที่สุด

ดังนั้นในภารกิจที่เหลือต่อจากนี้เขาก็สามารถใช้สกิลได้ซึ่งก็สามารถการันตีความปลอดภัยได้บ้าง

วิ้ว! วิ้ว!

สายลมเย็นเยียบด้านนอกหน้าต่างยังคงพัดโหมอย่างรุนแรง

พายุดูเหมือนจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

ทั่วทั้งเมืองแอมเบอร์ตกอยู่ภายใต้ความวุ่นวาย

เสียงโหวกเหวกครุมเครือและความวุ่นวายนั้นยังคงดังให้ได้ยินจากถนนด้านนอกตัวบ้าน

เนื่องจากพายุหิมะจู่ๆก็ตกลงมาทำให้หลายคนไม่ทันได้ตั้งตัว

หิมะที่โปรยปรายลงมานั้นยิ่งมาก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆและอุณหภูมิเองก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง

ลู่หยวนเคยประสบกับหายนะมาแล้วในชีวิตที่แล้วดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่าสิ่งนี้มันทรงพลังเพียงใด

ใช้เวลาไม่นานหรอกโลกภายนอกก็คงถูกหิมะปกคลุม

เมืองแอมเบอร์เองก็จะกลายเป็นเมืองน้ำแข็งเนื่องจากพายุหิมะนี่แหละ!

อุณหภูมิค่อยๆลดลงและบรรยากาศเองก็ยิ่งทวีความกดดัน

ความหนาวเย็นเล็ดรอดเข้ามาในตัวบ้าน

บนกำแพงเริ่มปรากฏชั้นน้ำแข็งก่อตัวขึ้นและแผ่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับโรคระบาด

ในแก้วชาบนโต๊ะที่ยังพอเหลือน้ำร้อนอยู่บ้างนั้นกลับคงความอบอุ่นอยู่ได้ไม่นานและถูกเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา

ผลไหม้ทั้งหลายเองก็ถูกชั้นน้ำแข็งปกคลุมจนแข็งกระด้าง

ประตูไม้เองก็ไม่อาจรอดพ้นจากการกัดกร่อนของน้ำแข็งเช่นกันและเริ่มปรากฏชั้นน้ำแข็งก่อตัวบนพื้นแล้ว

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้แอนนาดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่เคยประสบกับพายุหิมะรุนแรงเช่นนี้มาก่อนทำให้แอนนาไม่ทันได้เตรียมตัวรับมือ

บวกกับสิ่งที่ลู่หยวนกล่าวเมื่อครู่มันยิ่งทำให้แอนนารู้สึกไม่สบายใจ

“ท่านลู่หยวนข้าคงจะไม่...ตายเช่นนี้หรอกนะ..ใช่ไหม?”

หยาดน้ำตาปรากฏที่ปลายหางตาของแอนนาก่อนที่เธอจะสะอื้นไห้เงียบๆ

พายุหิมะอันน่าสะพรึงระดับนี้บวกกับคำทำนายเมื่อครู่นั้นดูราวกับว่าความตายกำลังค่อยๆเอื้อมมือมาหาเธอ

ลู่หยวรที่เห็นหยาดน้ำตาและความหวาดกลัวของเธอทำให้เขาปวดใจแทน

“ไม่ต้องกังวลไป ดังที่ข้าพูดไปเมื่อครู่ข้าจะปกป้องเจ้าให้ถึงที่สุด!”

ลู่หยวนเป็นฝ่ายเอ่ยปากออกมาเป็นครั้งแรก

ยิ่งไปกว่านั้นข้อจำกัดในการใช้สกิลของเขายังถูกยกเลิกไปแล้วด้วยดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกังวล

ด้วยสกิลของเขา ลู่หยวนก็พอจะมีความสามารถในการป้องกันในระดับหนึ่ง

...

เสียงโห่ร้องและความวุ่นวายด้านนอกยังคงไม่หยุด

สายลมยังคงกรีดร้องคำรามลั่น

พายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำเช่นเดียวกับสายลมเย็นที่ไม่เคยหยุดพัด

อุณหภูมิเองก็ลดต่ำลงเรื่อยๆ

ลู่หยวนสังเกตเห็นว่าบนหน้าต่างภารกิจนั้นมีระยะเวลานับถอยหลังอยู่ด้วย

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกเจ็ดชั่วโมง

นี่น่าจะหมายความว่าเขาจะต้องคุ้มกันแอนนาให้อยู่รอดปลอดภัยในช่วงเจ็ดชั่วโมงนี้

ลู่หยวนยกยิ้มขมขื่น

ภารกิจนี้ไม่ง่ายที่จะผ่านจริงๆ

ลู่หยวนรู้ดีว่าตัวเขากำลังจะมีเรื่องกับเฮอร์เนส หนึ่งในสิบสองอสูรแห่งหายนะที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่าอสูรเหมันต์!

เมื่อใดที่ตัวตนระดับนี้จุติลงมายังโลกนั่นย่อมเป็นหายนะอย่างไม่ต้องสงสัย!

ดังนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือคิดหาวิธีรับมือกับพายุหิมะนี้

ไม่อย่างนั้นแอนนาคงได้หนาวตายแน่!

ลู่หยวนถามขึ้น “เจ้าเก็บเชื้อเพลิงทั้งหมดไว้ที่ไหนในบ้าน? พวกเราต้องไปรวบรวมเชื้อเพลิงทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้! ตัวบ้านเองก็ต้องได้รับการเสริมกำลังไม่เช่นนั้นก็อาจจะถูกพายุหิมะพัดปลิวได้!”

กล่าวจบลู่หยวนก็หยิบไอเทมที่เขาตระเตรียมเอาไว้ก่อนแล้วออกมาจากช่องเก็บของ พวกมันคือไอเทมที่ใช้สำหรับป้องกันความเย็น

“พวกนี้คืออาหารแคลอรี่สูง ถ้าพวกเรากินพวกมันเข้าไปร่างกายก็จะมีแคลอรี่มากพอจะสร้างความอบอุ่นเพื่อต้านทานความหนาว ส่วนเหล่านี้คือเสื้อผ้าให้ความอบอุ่นสูง เจ้าไปเปลี่ยนเถิด! ส่วนสิ่งนี้คือเหล้าที่มีแอลกอฮอล์ ถ้าหนาวเกินไปก็จงจิบซะ! แต่เด็กไม่ควรดื่มเยอะไป เอาล่ะตอนนี้บอกข้ามาก่อนเถอะว่าครอบครัวของเจ้าเก็บเชื้อเพลิงเอาไว้ที่ใด”

แอนนามองดูลู่หยวนจัดแจงทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบและพลันรู้สึกได้ว่าเขาน่าพึ่งพิงขึ้นมาซึ่งนั่นก็ทำให้เธอสงบสติลงได้บ้าง

“เชื้อเพลิงในบ้านถูกเก็บเอาไว้ที่ชั้นใต้ดิน”

ลู่หยวนพยักหน้า จากนั้นเขาก็รีบไปนำเชื้อเพลิงทั้งหมดที่สามารถเคลื่อนย้ายได้จากใต้ดินออกมายังห้องรับแขก

เตาผิงนั้นจำเป็นต้องถูกจุดให้แรงพอไม่อย่างนั้นแล้วมันก็อาจจะถูกพายุหิมะพัดจนดับได้ในเร็วๆนี้

“ไฟในเตาผิงห้ามดับเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นอากาศเย็ดจัดจะกลืนกินพวกเรา!”

เคร้ง!

ลู่หยวนย้ายเชื้อเพลิงทั้งหมดมากองเอาไว้บนพื้น

ตอนนี้ไม่ต้องสนใจแล้วว่าพรมหรูหราบนพื้นจะสกปรกหรือเปล่า!

แอนนาตกตะลึงยิ่งนักเมื่อเห็นว่าลู่หยวนเคลื่อนที่ได้ฉับไวเพียงใด

จากนั้นลู่หยวนก็ไปหากระดานไม้ในบ้านมาและใช้มันเพื่อปรับแต่งหน้าต่าง

ในเวลาเดียวกันก็ยังมีพื้นที่บางจุดที่ดูเปราะบางและจำเป็นต้องได้รับการเสริมแกร่ง

ปัง ปัง!

ในเวลาสั้นๆลู่หยวนก็ได้ทำการเสริมแกร่งพื้นที่ทุกจุดที่สามารถเสริมแกร่งได้แล้ว

“เอาล่ะเรียบร้อยแล้ว”

แอนนามองดูบ้านตัวเองซึ่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากถูกเสริมแกร่งโดยลู่หยวน ตัวบ้านเดิมก็แทบจะจำไม่ได้อีกต่อไป

ราวกับบ้านร้างในแดนรกร้างซึ่งปราศจากความสวยงามใดๆอย่างสิ้นเชิง!

ลู่หยวนยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่พร้อมกันเอ่ยขึ้น “เจ้ารู้สึกว่าบ้านดูน่าเกลียดขึ้นเพราะข้าสินะ?”

แอนนาพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่นานเมื่อได้สติก็รีบส่ายหัวเป็นพัลวัน

ลู่หยวนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ความสวยงามและศิลปะนั้นไม่สำคัญอีกแล้ว! ประเด็นหลักตอนนี้คือเราต้องรอดไปให้ได้!”

แอนนาแสดงท่าทางราวกับว่าตัวเองทำอะไรผิดมาและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าเข้าใจแล้วท่านลู่หยวน เรื่องทั้งหมดนั้นคงต้องพึ่งพาท่านแล้ว”

หลังจากลู่หยวนจัดการสิ่งที่ต้องทำจนแล้วเสร็จเขากลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงอีกครั้ง

วิ้ว! วิ้ว!

กระแสลมรุนแรงด้านนอกยังคงพัดโหมกระหน่ำ

ภายในเมืองแอมเบอร์ บ้านไม้ขนาดเล็กบางหลังและบ้านที่ดูเปราะบางไปซักหน่อยล้วนพากันสั่นสะท้านราวกับกำลังจะพังทลายภายใต้กระแสลมนี้

บนถนนไม่เหลือผู้คนอีกต่อไปเพราะมันหนาวเกินจะทน!

การรั้งอยู่ด้านนอกตัวบ้านนั้นคือการทรมานตัวเองอย่างเห็นได้ชัด!

คนไร้บ้านที่ปราศจากที่หลบภัยนั้นไม่นานก็คงจะเสียชีวิตเนื่องจากไม่สามารถต้านทานความหนาวได้

หิมะและน้ำแข็งจะกัดเซาะทุกสรรพสิ่งรวมไปถึงทุกสิ่งมีชีวิตในเมืองด้วย!

กระทั่งแอนนาที่อยู่ใกล้กับเตาผิงก็ยังสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิลดต่ำลง เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่รุกล้ำเข้าในร่างกายได้อย่างชัดเจน

ลู่หยวนเองก็รู้สึกได้เช่นเดียวกัน

เขาอดเงยหน้ามองออกไปด้านนอกไม่ได้

เมื่อมองผ่านรอยแยกของหน้าต่างออกไปนั้น วิวด้านนอกกลับไม่อาจมองเห็นได้เลย

เมื่อมองออกไปสิ่งเดียวที่เห็นมีเพียงหิมะที่โปรยปรายเกลื่อนฟ้า!

หิมะและสายลมกรีดร้องคำรามสร้างความเสียหายไปทุกพื้นที่

ท้องฟ้าดูเหมือนกับถูกปกคลุมเอาไว้ภายใต้เงามืดที่เข้าปกคลุมเมืองแอมเบอร์ทั้งเมืองเอาไว้!

ภายในบ้านผู้คนทำได้เพียงพึ่งพาเตาผิงที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ถ้าพวกเขาขยับห่างจากไฟเพียงเล็กน้อยก็อาจจะถูกแช่แข็งได้ในเวลาไม่นาน

โชคดีที่ลู่หยวนนำเชื้อเพลิงทั้งหมดออกมาก่อนและตอนนี้พวกเขาก็พึ่งได้เพียงเชื้อเพลิงเหล่านี้เท่านั้น

บ้านทั้งบ้านแทบจะกลายเป็นอิกลูเต็มแก่แล้ว!

ลู่หยวนเองก็กังวลเช่นกัน

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเมืองแอมเบอร์คงทนไม่ไหวแน่นอน!

สิบสองอสูรแห่งหายนะนี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!

พายุหิมะนี้ราวกับจุดจบของโลกก็ไม่ปาน มันนำมาซึ่งความสิ้นหวังของผู้คนโดยแท้!

หลังจากมองดูอยู่ซักพักลู่หยวนก็ทานความหนาวเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

ดังนั้นเขาจึงเดินกลับไปยังเตาผิงเพื่ออบอุ่นร่างกาย

เขาสามารถทำให้ไฟในเตาผิงนั้นเผาไหม้อย่างรุนแรงขึ้นได้อย่างไม่ยากเย็น

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมง

ใน4ชั่วโมงนี้ทั้งหมดที่เขาต้องทำมีเพียงทำให้แอนนารอดชีวิตไปให้ได้!