Chapter 1 : อโพคาลิป

“ฉันยังไม่ตาย? แล้วนี่มันที่ไหนกัน?”

ลู่หยวนเปิดเปลือกตาขึ้นและมองไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้เขาทั้งคุ้นตาและไม่คุ้นตาในเวลาเดียวกัน

เมื่อมองดูการจัดวางอันแสนคุ้นเคยภายในอพาตเมนท์อีกครั้งลู่หยวนก็รู้สึกเหลือจะเชื่อขึ้นมาเล็กน้อย เขาจำได้แล้วว่าที่นี่คือที่ไหน

นี่ฉันย้อนเวลากลับมางั้นหรอ?

กลับมาเมื่อสามปีก่อนเนี่ยนะ?

ความคิดมากมายแว่บขึ้นมาในสมองของลู่หยวนและในที่สุดความคิดของเขาก็เข้าที่เข้าทางเมื่อเห็นเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเหนือศีรษะ

1 พฤษภาคม 2071

5ทุ่ม55นาที

ในอีกห้านาทีอโพคาลิปจะเปิดเซิพเวอร์

‘อโพคาลิป’ คือเกมออนไลน์ล้ำยุคที่ถูกประกาศสู่สาธารณะชนว่าเป็นการร่วมมือพัฒนากันโดยประเทศนับร้อยบนโลก

มันมีความสมจริงเต็ม100%และรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า โลกใบที่สอง

มันสามารถตีตลาดเกมอื่นบนตลาดเกมจนราบคาบได้ในชั่วพริบตาที่เปิดตัว

นี่ยังถือเป็นเหตุการณ์ล้ำยุคและการเฉลิมฉลองของโลกอีกด้วยเช่นกัน หากแต่หลังจากตัวเกมเปิดให้เล่นกลับไม่มีผู้ใดจินตนาการเลยว่าเกมนี้จะกลายเป็นหายนะที่นำมาสู่การล่มสลายของโลกในอีกหนึ่งปีให้หลัง

หนึ่งปีให้หลังหลังจากการเปิดโอเพ่นเบต้า โลกแห่งเกมและโลกแห่งความเป็นจริงได้ผสานเข้าด้วยกัน หายนะได้ปะทุขึ้นมา

มอนสเตอร์และNPCsที่เหล่าผู้เล่นมักจะดูถูกดูแคลนเมื่ออยู่ในเกมในอดีตกลับสำแดงพลังไร้ผู้ต้านทันทีที่ออกมาสู่โลกความเป็นจริง

เนื่องจากเกมและความเป็นจริงซ้อนทับกัน ความแข็งแกร่งของตัวผู้เล่นภายในเกมจึงถูกผสานเข้ากับความเป็นจริงด้วยเช่นเดียวกันดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวมอนสเตอร์ทั่วๆไป

ไม่จนกระทั่งเทพของโลกแห่งเกมซึ่งจุติลงมาจากคลังสวรรค์ได้ปรากฏในโลกแห่งความเป็นจริง เมื่อนั้นเองที่เหล่าผู้เล่นได้รู้ซึ้งว่าอะไรคือนรกที่กำลังรอพวกเขาอยู่

การสังหารหมู่ที่โลกหนึ่งนำมาสู่อีกโลกหนึ่ง

การเข่นฆ่าระหว่างอารยธรรมที่แตกต่างกัน

ในชีวิตที่แล้วของเขาถึงแม้ลู่หยวนจะพยายามอย่างเต็มที่แล้วเขาก็ไม่อาจหยุดทวยเทพที่กลายมาเป็นนักบุญเข้ารุกรานโลกทีละก้าวๆได้อยู่ดี

กระทั่งว่าการร่วมมือกันของมนุษยชาติและความพยายามของนานาประเทศเองก็ยังไม่อาจทำสิ่งใดได้ พวกเขาทำได้เพียงมองดูดินแดนและทรัพยากรของพวกตนถูกแย่งชิงไปอย่างช้าๆ

หลังจากหวนนึกถึงความทรงจำอันเลวร้าย ลู่หยวนก็รู้สึกสับสนขึ้นมา

หนึ่งวินาทีก่อนตัวเขาเสียชีวิตลงด้วยความสิ้นหวังและในวินาทีถัดมา ตัวเขากลับย้อนเวลากลับมาก่อนที่เกมอโพคาลิปจะเปิดโอเพ่นเบต้า

“ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสอีกครั้งฉันก็จะไม่ทำผิดพลาดอีกเด็ดขาด”

เขาหยิบหมวกเกมที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาและสวมมันลงบนศีรษะ พร้อมกับสาบานอย่างเงียบๆภายในใจ

ครั้งที่แล้วนั้นกว่าตัวเขาจะไปถึงเวิด์ลคอร์(แกนโลก)นั้นถึงเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองพลาดอะไรไปบ้างในตอนเริ่มต้น

ในเมื่อเขาได้เริ่มใหม่อีกครั้งเขาก็มั่นใจมากว่าเขาจะสามารถไปได้ไกลกว่าเดิมในครั้งนี้และสามารถบรรลุในสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการในชีวิตที่แล้วได้อย่างแน่นอน

ลู่หยวนหยุดฟุ้งซ่านและมองไปที่หน้าปัดนาฬิกาเหนือกัว ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มห้าสิบเก้านาทีแล้ว

เขาเปิดใช้งานหมวกเกมเพื่อเข้าสู่เกมอย่างไม่ลังเล

“ทำการตรวจสอบDNAของผู้เล่น!”

“ทำการตรวจสอบม่านตาของผู้เล่น!”

“การตรวจสอบเสร็จสิ้น”

“ทำการโหลดโลก!”

“ผู้เล่นที่เคารพยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งอโพคาลิป!”

เสียงแจ้งเตือนเย็นชาดังเข้ามาในโสทประสาทของเขาและสติของลู่หยวนก็ค่อยๆเชื่อมต่อเข้ากับหมวกเกม เมื่อสติของเขาถูกส่งเข้ามาในโลกแห่งเกมอย่างสมบูรณ์ก็เท่ากับว่าเขาได้ดำดิ่งเข้าสู่มิติแห่งเกมแล้ว

ด้านหน้าของเขาคือลานกว้าง

กึ่งกลางของลานกว้างนั้นมีรูปปั้นนานาชนิดตั้งอยู่

รูปปั้นเหล่านี้ถูกแบ่งและยืนอยู่แยกกันเป็น5พื้นที่ ถูกจัดแจงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ลู่หยวนเข้าสู่อโพคาลิปแต่เขาก็ยังคงตกตะลึงกับความสมจริงของมันอยู่ดี

ลู่หยวนสัมผัสรูปปั้นเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอันหนักหน่วงที่ฝังแน่นอยู่ในประวัติศาสตร์พลันกระแทกเข้าที่หน้าของเขาอย่างจัง ในเวลาเดียวกันท้องฟ้าก็พลันเปลี่ยนไป

แสงและเงาผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวกันบนท้องฟ้า

“เพื่อจักรวรรดิ!” นักรบคลั่งผู้กระชับดาบเอเป้เอาไว้ในมือคำรามลั่นออกมาจากแสงและเงานั้น เขาโบกสะบัดรังสีดาบที่อบอวลไปด้วยความกระหายเลือดเข้าใส่สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่อยู่ไกลออกไป

ด้านหลังของเขามีสตรีในชุดจอมเวทย์กำลังโบกสะบัดคทาในมือ เธอพึมพำอะไรบางอย่างและพร้อมกันนั้นวงเวทย์ขนาดมหึมาสีแดงฉานก็พลันปรากฏขึ้นเหนือหัวของยักษ์ตนนั้น จากนั้นอุกกาบาตจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถาโถมลงมา

นักบวช อัศวิน จอมโจร...

อาชีพทั้งหมดนี้ต่างใช้การโจมตีที่พวกตนถนัดที่สุดเพื่อโจมตีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ร่างยักษ์ตนนั้น

“การต่อสู้ที่ทุ่งราบเหมันต์ทางตอนเหนือ” ลู่หยวนพึมพำขณะมองไปยังCGบนท้องฟ้า

ไม่มีผู้เล่นอโพคาลิปคนใดไม่รู้จักการต่อสู้ครั้งนี้

การต่อสู้นี่แหละที่ทำให้เวิด์ลคอร์ถูกทำลายอันเป็นเหตุให้ทวยเทพจุติลงมาจากคลังสวรรค์ เปลี่ยนให้พวกเขากลายเป็นเหล่านักบุญที่สามารถเดินเหินไปได้ทั่วโลก

โลกมนุษย์ตกลงสู่ความโกลาและและช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายก็ได้เริ่มต้นขึ้น

นี่คือเนื้อเรื่องหลักของอโพคาลิปและยังเป็นตัวเชื่อมระหว่างการผสานของเกมและความเป็นจริงอีกด้วย

[ผู้เล่นโปรดทำการเลือกเผ่าพันธุ์!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

พริบตาต่อมารูปปั้นทั้งเก้าบนลานกว้างก็พลันส่องแสงเรืองรอง

รูปปั้นทั้งเก้านี้คือตัวแทนของเก้ามหาเผ่าพันธุ์ในเกมอโพคาลิป

เผ่ามนุษย์ เผ่าครึ่งเอลฟ์ เผ่าออร์ค เผ่ามังกร เผ่าครึ่งผีดิบ เผ่าครึ่งคนแคระ เผ่าครึ่งไททัน เผ่าครึ่งเทพและเผ่าครึ่งเอเลเมนทัล

นอกจากเผ่ามนุษย์แล้ว อีกแปดเผ่าพันธุ์ที่เหลือล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ลูกผสมระหว่างมนุษย์กับเผ่าพันธุ์อื่นทั้งสิ้น

แต่ละเผ่านั้นมีพรสวรรค์เฉพาะตัวแตกต่างกันไป เผ่ามนุษย์จะโดดเด่นด้านสติปัญญาและการเรียนรู้ทักษะ ขณะที่ครึ่งเอลฟ์โดดเด่นด้านความเร็วและปฏิกริยาตอบสนอง

เผ่าพันธุ์อื่นๆเองก็มีพรสวรรค์เฉพาะตัวแตกต่างกันเช่นเดียวกัน ทั้งหมดนั้นสมดุลย์ดีและไม่มีเผ่าพันธุ์ใดที่ทรงพลังเกินกว่าเผ่าพันธุ์อื่น

ลู่หยวนที่ย้อนเวลากลับมาแน่นอนว่าเขาตัดสินใจเอาไว้แล้ว

“ฉันเลือกเผ่ามนุษย์!”

ความสามารถในการเรียนรู้ทักษะและสติปัญญาของเผ่ามนุษย์นั้นอาจจะไม่ได้มีประโยชน์มากนักในช่วงต้นแต่ในช่วงท้ายนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับมรดกสืบทอดด้วย

ในชีวิตที่แล้วของเขาลู่หยวนเลือกเผ่าครึ่งเอลฟ์ซึ่งเขาไม่อาจหามรดกสืบทอดที่เหมาะสมกับเผ่าเจอแต่อย่างใด เขาทำได้เพียงมองดูผู้เล่นคนอื่นต่อสู้แย่งชิงมรดกสืบทอดกันทำให้ตัวเขาพลาดโอกาสที่จะแข็งแกร่งขึ้นไปอย่างน่าเสียดาย

[ติ๊ง! ผู้เล่นได้ทำการเลือกเผ่าพันธุ์แล้ว โปรดเลือกอาชีพ]

หลังจากเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น รูปปั้นทั้งเก้าก็หม่นแสงลงและรูปปั้นห้ารูปปั้นที่เป็นตัวแทนของอาชีพทั้งห้าก็พลันเรืองรองขึ้นมาแทน

นักรบ จอมเวทย์ นักบวช จอมโจรและนักธนู

ผู้เล่นที่พึ่งจะเข้าสู่เกมนั้นเลือกได้เพียงห้าอาชีพพื้นฐานพวกนี้เท่านั้น ส่วนพวกอาชีพระดับสูงนั้นผู้เล่นต้องค้นหาและไขว่คว้าเอาเองภายในเกม

“อาชีพนั้น!” หลังจากลู่หยวนกล่าวจบเขาก็ใองอย่างคาดหวังไปที่รูปปั้นเล็กที่อยู่ถัดไปจากรูปปั้นอาชีพจอมเวทย์ รูปปั้นนั้นดูเหมือนจะถูกซ่อนเอาไว้โดยรูปปั้นอื่น ถ้าไม่มองดูให้ดีก็แทบจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ

ในชีวิตที่แล้วเขาพลาดโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ในเมื่อเขาได้ย้อนเวลากลับมาแน่นอนว่าเขาย่อมไม่พลาดโอกาสทองเช่นนี้ไปแน่

[ผู้เล่นได้ทำการเลือก...ตรวจพบความผิดพลาด ทำการตรวจสอบระบบ...]

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนเย็นชาดังขึ้น ลู่หยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มออกมา

มันยังอยู่อย่างที่คิดเอาไว้จริองๆ...ลู่หยวนรอคอยอย่างเงียบๆ

[ตรวจพบความผิดพลาด ทำการตรวจสอบระบบ...]

[ตรวจพบความผิดพลาด ทำการตรวจสอบระบบ...]

[ตรวจสอบระบบเสร็จสิ้น ความผิดพลาดไม่อาจซ่อมแซมได้...ผู้เล่นไม่สามารถเลือกอาชีพได้ เพื่อเป็นการทดแทนผู้เล่นจะสามารถสร้างอาชีพหรือเลือกอาชีพอื่นได้]

[เมื่อเลือกอาชีพอื่นผู้เล่นจะได้รับม้วนคัมภีร์มรดกสืบทอดอาชีพลับระดับสูงสุดสำหรับอาชีพนั้นเป็นการชดเชย]

[ผู้เล่นจะได้รับม้วนคัมภีร์อาชีพนักพรตแห่งแสงเมื่อทำการเลือกอาชีพนักรบ]

[ผู้เล่นจะได้รับม้วนคัมภีร์อาชีพจ้าวแห่งเงาเมื่อโลกอาชีพจอมโจร]

...

“ฉันเลือกสร้างอาชีพ อาชีพที่สร้างอาชีพเสรีที่ไม่มีข้อจำกัดแบ่งแยกของอาชีพ ผู้เล่นสามารถเรียนรู้สกิลหลัก พรสวรรค์และความถนัดของอาชีพอื่นได้...” ลู่หยวนเริ่มอธิบายรายละเอียดของอาชีพเสรีให้กับระบบฟัง

นี่คือจินตนาการที่เขาเคยคิดเอาไว้และเสียใจมาโดยตลอดในชีวิตที่แล้ว

ในชีวิตที่แล้วลู่หยวนไม่ได้เลือกสร้างอาชีพเนื่องจากเขาโลภมากอยากจะได้คัมภีร์อาชีพลับเพียงเท่านั้น หลังจากที่เขาเข้าสู่เกมและทำความเข้าใจกับอาชีพต่างๆจนลึกซึ้งเขาถึงค่อยๆเข้าใจว่าตัวเขาพลาดโอกาสเช่นใดไป

[ทำการวิเคราะห์อาชีพ...]