บทที่ 41 : ย้ายมาอยู่อาคาร​หลังน้อยสีขาว

บทที่ 41 : ย้ายมาอยู่อาคาร​หลังน้อยสีขาว

เซียวหวงเหมาและพวกพ้องทั้งสามคนไม่ค่อยสบายใจนักในช่วงสองวันที่ผ่านมา

ประการแรก พวกเขากำลังจะได้ข้อมูล​ของสาวสวยคนหนึ่งแต่กลับถูกชายหนุ่มที่มีร่างกายเหมือนยอดมนุษย์ทุบตี

จากนั้นเงินที่เหลืออยู่ก็ถูกเปลี่ยนเป็นค่าเยียวยาทางด้านจิตใจของหญิงสาว

หลังจากไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวัน ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้ามาร่วมกับพี่จีและเตรียมเริ่มต้นงานใหม่….แต่พวกเขาดันดวงซวย​ได้พบกับเจ้าฆาตรกรหลบหนีที่หน้าประตูเย่หยวนบาร์ และถูกทุบตีอีกครั้ง

ครั้งนั้นพวกเขาจำเป็นต้อง​กลับบ้านและนอนซมต่ออีกวัน

วันนี้

ในที่สุดเซียวหวงเหมาก็พาเออร์เหมาและเซียวซีมาแถวๆเย่หยวนบาร์อีกครั้งเพื่อเตรียมตัวหาพี่จีกันต่อไป

แต่…..

เมื่อเดินไปใกล้เย่หยวนบาร์ เซียวหวงเหมาก็เริ่มลังเล

ต่อหน้าเออร์เหมาและเซียวซี เขาโอ้อวดเสียงดังอย่างเป็นธรรมชาติ….แต่ตัวเขาเองรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับพี่จีไม่เพียงแต่ไม่ดีเท่าที่เขาพูดเท่านั้น​ แต่มันยังไม่เคยมีแม้แต่การปฏิสัมพันธ์ขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ!

สิ่งที่เรียกว่าชวนพี่จีไปเลี้ยงข้าวตอนที่พี่จีไม่มีเงิน...นั่นก็เพราะเขาถูกพี่จีข่มขู่มาอีกทีต่างหาก!

เเล้วถ้าไปหาพี่จีตอนนี้…..พี่จีจะยังจำเขาได้ไหมนะ?

ถ้าจำได้​ แล้วถ้าพวกเขาทั้งสามคนจะขอลี้ภัย….พี่จีจะรับใหม?

เพราะความกังวลเหล่านี้อย่างแน่นอน….ทำให้เซียวหวงเหมาเดินวนหน้าร้านเย่หยวนบาร์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ยอมเข้าไปในเย่หยวนบาร์สักที

“พี่หวง พวกเราจะเข้าไปไหม?”

บางทีอาจจะเพราะใจร้อนที่ต้องรออยู่ข้างนอกบาร์มานานเเล้ว… หรืออาจจะเพราะเขาหิวเกินกว่าจะยืนไหว เออร์เหมาจึงเร่งเร้าลูกพี่ของเขา

“ทำไมต้องเร่ง?” เซียวหวงเหมาพูดอย่างหมดความอดทน

"ไม่เห็นรึไงฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะพูดอะไรกับพี่จีดี?"

“ตอนนี้พี่จีรุ่งเรืองแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะรับใครเข้ามาร่วมด้วยง่ายๆ”

“ด้วยมิตรภาพของฉันกับพี่จีมันก็ไม่มีปัญหาหรอก…..แต่ฉันคิดไม่ออกว่าจะพูดยังไง ให้พี่จียินดีรับพวกแกทั้งสองคนเข้าไปด้วย”

“เเล้วถามเเบบนี้…นี่พวกแกไม่เชื่อใจฉันรึไง”

เออร์เหมารีบตอบทันทีว่าเขาเชื่อคำพูดของเซียวหวงเหมา

แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับจากเซียวซี

เมื่อเขากำลังจะตำหนิเซียวซี ทันใดนั้นเสียงของเซียวซีก็ดังเเทรกขึ้นมา

"ลูกพี่….เจ้านั่น ฆาตกร​คนนั้น เขามาอีกแล้ว!"

เมื่อทุกคนหันไปทางที่เซียวซีบอก……พวกเขาพบกับร่างที่ดูดุร้ายกำลังเดินมาทางพวกเขา

“ก้มหัวลงเร็วเข้า!” เซียวหวงเหมารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก

เเต่มันไม่มีเวลาสำหรับพวกเขาที่จะหลบหรือหนี….ดังนั้นเขาจึงรีบเตือนเออร์เหมาและเซียวซีให้ก้มหัวลงและอย่ามองไปที่ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาคนนั้น

……

ดังนั้น…. เมื่อซูไป๋เดินเข้ามา

สิ่งที่เขาเห็นคือเหล่าพวกพ้องของเซียวหวงเหมาต่างยืนเรียงกัน ก้มศีรษะลงลึก ยืนอยู่เหมือนนกกระจอกเทศสามตัว

อืม….เจ้าพวกนี้,​ เหมือนจะฉลาดขึ้นมาหน่อย?

รอยยิ้มเย็นชา​ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เเละเมื่อเขาเดินผ่านเซียวหวงเหมาและคนอื่นๆ เขาก็มองไปที่เซียวหวงเหมา จากนั้นเขาก็ตบพวกเขาทีละคนให้นอนราบไปกับพื้นอีกครั้ง: "ฉันบอกแล้วว่าอย่าสวมหมวก!"

[โฮสต์แสดงพลังอันยิ่งใหญ่และปราบปรามซอมบี้ชั้นสูงระดับสาม….ได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอดคือ +90 】

[โฮสต์มีพลังที่เหนือกว่า ปราบปรามซอมบี้ธรรมดาระดับแรก…. ได้รับคะแนนการรอดชีวิต +15 คะแนน 】

[โฮสต์นั้นฉลาดและกล้าหาญ ปราบซอมบี้ธรรมดาระดับแรก….ได้รับคะแนนการรอดชีวิต +15 คะแนน 】

ระบบจะส่งเสียงบี๊บสามครั้งติดต่อกัน

เขาได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด 120 คะแนนในครั้งนี้

หลังจาก​ได้รับคะเเนนเเล้ว, ซูไป๋ก็ไม่สนใจเซียวหวงเหมาและคนอื่นๆอีก

เขาเอามือวางไพล่หลัง ฮัมเพลง แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาบน้ำ​

เมื่อร่างของซูไป๋หายไปอย่างสมบูรณ์…..เซียวหวงเหมาและอีกสองคนก็ลุกขึ้นจากพื้น

พวกเขาทั้งสามมองหน้ากัน

รู้สึก​หดหู่ใจอย่างถึงขีดสุด

เออร์เหมาลูบคอที่แดงอยู่เเล้วพูดว่า​: "พี่หวง เรายังจะตามหาพี่จีอยู่หรือเปล่า?"

“ตามบ้าอะไรของแก!”

เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ซูไป๋หายตัวไปด้วยความกลัว และเซียวหวงเหมาก็พูดด้วยความโกรธ

"กลับ!"

……

หลังจากกลับมาที่โรงอาบน้ำ​ ซูไป๋ขอให้จินหมั่นฝูตามหาพี่จี

ซึ่งพี่จีคนนี้เป็นการ์ดรักษาความปลอดภัยผมสีแดงที่ถูกซูไป๋ทุบตีไปแล้วสองครั้ง

จากนั้นซูไป๋ก็ขอให้พี่จีไปติดต่อกับเซียวหวงเหมาและอีกสองคนแล้วให้ พวกเขามาที่นี่ทุกวัน

หลังจากถูกทุบตีสามครั้งและต้องทนทุกข์กับความคับข้องใจนับไม่ถ้วน ในที่สุดเซียวหวงเหมาและอีกสองคนก็สามารถประสบความสำเร็จได้ในที่สุด

จากนี้ไป…..พวกเขาจะต้องถูกทุบตีวันละครั้งเพื่อที่จะได้รับเงินอุดหนุน 1,000 เหรียญ

แม้ว่าเนื้อหาของงานอาจจะแตกต่างไปจากที่เซียวหวงเหมาและคนที่เหลือ​คิดไว้…..แต่ในที่สุดพวกเขาก็พอมีรายได้​ทัดเทียมกับพี่จี นี่ก็ถือว่าดีขึ้น​มากเเล้ว

เเละด้วยวิธีนี้

ซูไป๋ก็ได้ยุติความสัมพันธ์อันเลวร้ายระหว่างเขากับทั้งสามคนลง

……

ไม่กี่วันต่อมา

ซู่ไป๋ต้องวิ่งวุ้นไปมาระหว่างอาคารสีขาวหลังน้อยและโรงอาบน้ำเพื่อจัดการ​เรื่องราว​ต่างๆ

เเละหลังจากที่โรงอาบน้ำมั่นคงสมบูรณ์แล้ว….เขาก็ย้ายไปอยู่ที่อาคารสีขาวหลังน้อยเหมือนที่เขาเคยคิดไว้

แม้ว่าอาหารและเสื้อผ้าในอาคารสีขาวหลังน้อยจะไม่หรูหราเท่าในโรงอาบน้ำ แต่ที่นี่มีบรรยากาศอบอุ่นซึ่งทำให้ซูไป๋รู้สึก​คุ้นเคยและสบายใจ

ในเวลาเดียวกัน

หญิงสาวในอาคารสีขาวหลังน้อยนั้นยอดเยี่ยม​กับเด็กผู้หญิงใน เย่หยวนบาร์, KTV และ โรงอาบน้ำมาก

เเน่นอนว่าเขาจะไม่แตะต้องเย่ซินหยิง

รวมทั้งพนักงานต้อนรับในห้องชั้นสามและชั้นสอง….ที่มีไว้เพื่อโต้ตอบเเละรับคะแนนการเอาชีวิตรอดเท่านั้น​

แต่สำหรับชั้นหนึ่ง...

เขาจะไม่รีรอ!

นอกจากนี้ ที่ชั้นหนึ่งของอาคารสีขาวหลัง​น้อย…..ซูไป๋ยังได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าการแสดงที่ยอดเยี่ยม​เป็นอย่างไร

ที่ชั้นหนึ่งของอาคารสีขาวหลังน้อย

มีครูสาวสวยในห้องเรียนที่สามารถสอนได้จริง!

มีพยาบาลสาวผู้อ่อนโยนและเซ็กซี่ที่อยู่วอร์ดและรู้วิธีในการฉีดยา!

หรือแม้แต่เลขาสาวร่างสูพราวเสน่ห์ในออฟฟิศ...ก็สามารถช่วยแบ่งเบาภาระเจ้านายได้เป็นอย่างดี!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเสมือนจริงและสามารถดื่มด่ำไปกับมัน!

เเละหลังจากได้สัมผัสประสบการณ์เหล่านี้เป็นการส่วนตัวแล้ว แม้แต่ซูไป๋ก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาจมดิ่งไปกับที่นี่จนไม่อาจถอนตัวได้

…………….