บทที่ 36​​: โรคร้ายแต่กำเนิด! มีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยเธอได้!

บทที่ 36​​: โรคร้ายแต่กำเนิด! มีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยเธอได้!

ดวงตาของซูไป๋เปล่งประกายด้วยความดีใจเมื่อเขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบและคำเตือนอันตรายสีดำและสีแดงที่ขยายออกมาในขอบเขตการมองเห็นของเขา

โดยไม่จำเป็นต้องรอคำสั่งจากซูไป๋….จินหมั่นฝูก็ก้าวไปข้างหน้าและเคาะประตู

“ก็อกๆ”

"เข้ามา"

เสียงอันแผ่วเบาของเสี่ยวหว่านชิงดังลอดออกมา….หลังจาก​นั้นซูไป๋ก็เปิดประตูสำนักงานด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น​ ภาพในออฟฟิศก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าซูไป๋

มันเป็นสำนักงานที่ครอบคลุมพื้นที่กว่า 30 ตารางเมตร

สะอาด กว้างขวาง และสว่างไสว

ตรงข้ามกับประตูสำนักงาน มีโต๊ะและโซฟาไว้รับรองแขก ภายในมีโต๊ะของเสี่ยวหว่านชิง และตู้เอกกสารที่เธอใช้เก็บข้อมูลต่างๆ

ในขณะนี้เสี่ยวหว่านชิงกำลังตรวจเอกสารที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ที่ด้านข้างโต๊ะเสี่ยวหว่านชิง มีโต๊ะตัวเล็กวางอยู่……ในขณะนี้มีเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนอายุไม่ถึง 20 ปีกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ​นั้น

ครั้งหนึ่ง, ซูไป๋เชื่อว่าเสี่ยวหว่านชิงเป็นผู้หญิงที่งดงาม​มากที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยพบ

แม้ว่าเธอจะอายุมากกว่าเขา…. เเต่คงมีเพียงไม่กี่คนในอาคารสีขาวหลังน้อยที่สามารถเปรียบเทียบกับเธอได้

แต่…

เมื่อเขาเห็นลูกพี่ลูกน้องของเสี่ยวหว่านชิงในวันนี้….เขาก็รู้แล้วว่าความงดงามที่แท้จริงในโลกนี้คืออะไร!

ผมสีดำยาวสยายลงมาดูยุ่งเล็กน้อยเเละคลอเคลียอยู่บนไหล่

ใบหน้าที่บอบบางราวกับหยกสีชมพูแกะสลักเนื้อดี….ช่างเข้ากับผมสีดำเงาอย่างไร้ที่ติ

เมื่อเทียบกับใบหน้านี้…..แม้แต่เสี่ยวหว่านชิงที่อยู่ข้างๆ ก็หม่นหมองลงอย่างช่วยไม่ได้

แต่​อย่างไร​ก็​ตาม….

สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของซูไป๋มากที่สุดไม่ใช่รูปร่างหน้าตาของหญิงสาวผู้นี้….แต่เป็นท่าทางของเธอ!

ร่างกายของหญิงสาวดูเปราะบางทั้งยังขี้โรค

ใบหน้าที่สวยงามนั้นซีดเเละขาดสีสัน….ร่างเล็กๆที่อยู่บนโต๊ะทำงามดูผอมบางเป็นพิเศษ

แม้ว่าเธอจะนั่งอยู่บนโต๊ะโดยไม่ขยับเขยื้อนไปใหน, เเต่เธอก็จะไอเป็นครั้งคราว เเละทุกครั้งที่เธอไอ คิ้วของเธอจะย่นเล็กน้อย ราวกับว่าเธอกำลังระงับความเจ็บปวดในร่างกายของเธอ!

ในสภาพที่แสนบอบบางนี้…..ร่างกายของหญิงสาวแสดงออกถึงความอ่อนแอเหมือนอยากให้ทุกคนที่มองเห็นรู้สึกว่า"เธอคือลูกแพร์ที่เบ่งบานท่ามกลางสาทกฤดู" ซึ่งทำให้ผู้คนที่มองมา….อดรู้สึก​สงสารเธอไม่ได้!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ เสี่ยวหว่านชิงจะไม่เคยยอมให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอไปที่ย่านบันเทิง

หากผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวในย่านบันเทิงและมีแขกมาพบเห็นเข้า เธอคงทำให้หลายคนคลั่งไคล้เป็นแน่​ (งดงามเเละเปราะบาง​จนน่าถนุถนอม)​

เมื่อซูไป๋สังเกตเห็นหญิงสาวคนนี้….แน่นอนว่าเสี่ยวหว่านชิงก็สังเกตเห็นซูไป๋ด้วยเช่นเดียวกัน

เสี่ยวหว่านชิงได้ยินข่าวเกี่ยวกับชายหนุ่มคนนี้​ ที่​อ้างตัวว่าเป็นหลานของจินหมั่นฝูแล้ว​ - ทั้งหลังจากนั้นจินหมั่นฝูก็พาเขาเข้ามาและเขาก็สร้างความยุ่งยากครั้งใหญ่ทันทีที่เขามาถึง

แต่ทว่า…..

หลังจากใช้เวลาหลายปีในซินเซียง​ จนได้พบปะกับบุคคลสำคัญมากมายนับไม่ถ้วน

ความสามารถในการจับอารมณ์และสังเกตการณ์​ของเสี่ยวหว่านชิงนั้นดีเลิศชนิดที่ว่าคนทั่วไปทาบไม่ติด

เธอสามารถบอกได้ทันที...ความสัมพันธ์ระหว่างจินหมั่นฝูและชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่อย่างที่พวกเขา​อ้าง

จินหมั่นจะต้องถูกบงการโดยชายหนุ่มคนนี้เป็นแน่!

ไม่ว่าเขาจะพยายามปกปิดมันแค่ไหน….เเต่ยามที่จินหมั่นฝูมองชายหนุ่ม ความรู้สึกหวั่นเกรงที่เขาเผลอเเสดงมาจากสัญชาตญาณนั่นไม่สามารถปกปิดได้!

เสี่ยวหว่านชิงไม่สนใจที่มาของชายหนุ่มผู้เแสนย็นชานี้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วยว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจินหมั่นฝูเเท้จริ​งเป็นอย่างไร

เธอแค่รู้ว่า

สายตาชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้มองมาที่เย่ซินหยิงนั้น…..มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัด!

“คุณจิน”

ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มเปิดขึ้นเล็กน้อย จาก​นั้นมันก็มาพร้อมคำพูดที่ฟังดูเย็นชา: "ถ้าคุณต้องการอะไรก็บอกฉันมา แต่ถ้าไม่มีอะไร….รบกวนออกไปด้วย,​ ฉันมีงานต้องทำอีกมาก"

ประโยคนี้ดูเหมือนเธอพูดกับจินหมั่นฝู.…แต่จริงๆแล้วเธอกำลังพูดกับซูไป๋

ก่อนที่จินหมั่นฝูจะได้ตอบอะไร….ซูไป๋ก็ก้าวไปข้างหน้า และจ้องมองไปที่หญิงสาวที่อ่อนแออย่างใกล้ชิด

ซึ่ง​สิ่งนี้ทำให้หญิงสาวที่ขี้อายอยู่แล้วยิ่งรู้สึก​กดดัน​มากยิ่งขึ้น เธอรีบขยับตัว​เพื่อซ่อนอยู่หลังคอมพิวเตอร์อย่างระมัดระวัง

"ในโลกนี้ มีเแค่ฉันเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้!"

"คุณพูดอะไรน่่ะ?!"

ความสับสนและตกใจฉายชัดในดวงตาหยกอันเฉี่ยวคม….และตอนนี้​เสี่ยวหว่านชิงก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มระดับเสียงของเธอให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย

เเต่ซูไป๋ไม่ได้สนใจเสี่ยวหว่านชิง, เขาก้าวเดินไปรอบๆโต๊ะพลางจ้องมองหญิงสาวที่อ่อนแอเหมือนนกกระทา…..เเละในที่สุด​ก็​พูดออกมาเบาๆ

"ถ้าฉันเดาถูก เธอคงจะป่วยเป็นโรคที่ชื่อว่าอะบอร์ทิซึมใช่รึเปล่า แถมยังเป็นโรคระยะสุดท้ายด้วยใช่ไหม?”

อะบอร์ทิซึมเป็นโรคหายากร้ายแรงที่คล้ายกับตำนานของเมือง

สาเหตุที่เรียกว่าตำนานของเมืองก็เนื่องมาจาก จำนวนของผู้ป่วยที่เป็นโรคนี้หายากเกินไป…..แม้ว่าจะนับจำนวนผู้ป่วยจากทั่วทั้งโลกมันก็ยังมีไม่เกินสิบราย

ทั้งโรคนี้ยังไม่ทราบสาเหตุไม่ว่าจากปัจจัยภายนอกหรือภายใน….อาการเดียวที่มีคือผู้ป่วยจะอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง, จนในที่สุดมันก็จะนำไปสู่ความตาย

โรคชนิดนี้ไม่มีใครทราบสาเหตุของโรค, ทั้งยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้

นอกจากนี้, การพยายามประคับประคองอาการไม่ให้ทรุดตัวลงก็ยังทำได้ยากยิ่ง... เพราะงั้นมันจึงกลายมาเป็นโรคที่เหมือนตำนานของเมืองในที่สุด

“เสี่ยวหยิง...เธอกำลังทรมานจากโรคอะบอร์ทิซึมอยู่จริงๆ”

เสี่ยวหว่านชิงไม่ได้ปฏิเสธ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความรักใคร่

"เมื่อคุณรู้อยู่แล้วว่านี่คือโรคอะบอร์ทิซึม คุณก็ควรรู้ด้วยว่าเธอไม่ควรถูกรบกวน"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, รอยยิ้มเย็น​ชาก็ปรากฏบนใบหน้าของซูไป๋ และเขาก็พูดขึ้นมา

"ฉันบอกไปแล้ว​นะ, ว่าฉันเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่สามารถช่วยเธอได้!"

"นั่นมันเป็นไปไม่ได้!" เสี่ยวหว่านชิงรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้​ง

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอได้พาเย่ซินหยิงไปยังเมืองหลวงของไท่เซี่ย และอเมริกา

แม้แต่โรงพยาบาลและสถาบันการแพทย์ชั้นนำของไท่เซี่ยและอเมริกาก็ยังทำอะไรไม่ได้เลย

ย่างมากพวกเขาก็แค่จ่ายยาราคาแพงบางชนิดมาเพื่อชะลอการเสียชีวิตของเย่ซินหยิงเท่านั้น...เเล้ว​ชายหนุ่มผู้ดูเย็นชาเเละไม่ทราบที่มาที่​ไปคนนี้กลับ​มาบอกว่าเขาสามารถช่วยเธอได้งั้นหรือ?

“มันอาจจะเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้……เเค่ลองดูแล้วคุณจะรู้เอง”

ซูไป๋ไม่ได้โต้แย้งกับเสี่ยวหว่านชิงอีกต่อไป…..เขาขอให้จินหมั่นฝูหาเข็มฉีดยาที่สะอาดกับน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว

เมื่อจินหมั่นฝูกลับมาพร้อมกับกระบอกฉีดยาและแก้วน้ำ

ซูไป๋ก็ทำเหมือนล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาหยิบ [ยาฟื้นฟูฉับพลัน] คุณภาพหายากสีเขียวออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของระบบ!

[ยาฟื้นฟูฉับพลัน] ถูกสร้างขึ้นหลังจากผสมผสานแกนคริสตัลแห่งชีวิตระดับสอง…..แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับสองก็สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บและความแข็งแกร่งทางร่างกายได้อย่างรวดเร็ว

ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาเลย

ซูไป๋ไม่รู้ว่ายาฟื้นฟูฉับพลัน​นี้จะสามารถรักษาสาวน้อยคนนี้ได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่…..เเต่มันคงจะสามารถ​ชะลออาการป่วยของเธอ, ทั้งยังช่วยยืดอายุขัยของเธอได้อย่างเเน่นอน!

แต่ยาเเรงเเบนี้,​ มนุษย์​ธรรมดา​ไม่สามารถใช้มันได้ทั้งหมด​อย่างเเน่นอน

ดังนั้น, ซูไป๋จึงใช้เข็มฉีดยาดูดมันขึ้นมาหนึ่งในสิบ แล้วเทลงในน้ำอุ่น….จากนั้นจึงยื่นถ้วยน้ำอุ่นให้เสี่ยวหว่านชิง

"ลองดูสิ"

………………….