บทที่ 23 นักร้องหวงหลิงและเพลงประกอบ With You

บทที่ 23 นักร้องหวงหลิงและเพลงประกอบ With You

เซี่ยงไฮ้ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

หลี่เจียหางสวมชุดต่อสู้ สีหน้าเคร่งขรึม ดันฝ่ามือทั้งสองไปข้างหน้า กำหมัดซ้อนกันบนล่าง งอแขนทำท่าตั้งการ์ด แล้วค่อยๆ ยกขึ้นมาที่หน้าผาก จากนั้นกางแขนออกเหวี่ยงไปด้านหลังอย่างแรง สุดท้ายรีบตะปบเข้าที่เข็มขัดขนาดเท่ากล่องกล้องถ่ายรูปที่เอว ตะโกนก้องด้วยความยุติธรรม

"นักรบเกราะทอง พลังงานเดินเครื่อง!"

สาบานต่อฟ้าดิน เว่ยหยางไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะเยาะเพื่อนรักเลย แต่พอเห็นฉากนี้ เขาอั้นไม่ไหวจริงๆ

"ฮ่าๆๆๆ..."

พอหลี่เจียหางถ่ายฉากนั้นเสร็จ เดินหน้ามุ่ยเข้ามา เว่ยหยางก็ขำจนขาอ่อน

"พี่หาง อย่าโทษน้องเลย น้องไม่นึกว่าดูสดมันจะอิมแพคขนาดนี้ พลังงานเดินเครื่อง ฮ่าๆๆๆ..."

ละครโทคุซัทสึ (หนังแปลงร่าง) ดูเหมือนไม่ต้องใช้ทักษะการแสดงอะไรมาก แต่จริงๆ แล้ววัดกันที่ "ความเชื่อ" ของนักแสดงล้วนๆ

โดยเฉพาะโทคุซัทสึของจีน ที่กลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กเล็ก ถ้าไม่มีจิตวิญญาณจูนิเบียวที่แรงกล้า คงทนพูดบทและทำท่าทางน่าอายพวกนั้นไม่ไหวแน่

"ไอ้แซ่เว่ย แกขำอีกที ฉันจะสู้ตายกับแก"

หลี่เจียหางกัดฟันกรอด เขาอุตส่าห์ห้ามแล้วห้ามอีกไม่ให้เว่ยหยางมาเยี่ยมกองถ่าย แต่สุดท้ายก็กันไม่อยู่ พอนึกถึงท่าทางเมื่อกี้ของตัวเอง เขาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"แค่กๆ ไม่ขำแล้ว ไม่ขำแล้วจริงๆ"

เว่ยหยางพยายามสงบสติอารมณ์ แม้หางตายังมีรอยยิ้ม แต่ก็ไม่โจ่งแจ้งเท่าเมื่อกี้ หลี่เจียหางเลยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

พูดจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาเยี่ยมเขาที่กองถ่าย ขายหน้าก็ส่วนขายหน้า แต่ในใจก็ซึ้งอยู่

"เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงรับขวัญ อยากกินไรสั่งเลย"

หลี่เจียหางตบอกผาง "Golden Armor Warrior" แม้ทุนจะต่ำ ค่าตัวนักแสดงก็น้อย แต่เขาเป็นพระเอก แถมคิวเยอะ ก็เลยพอมีเงินก้อนเล็กๆ ติดตัว เพื่อนรักมาเยี่ยมทั้งที ต้องจัดเต็ม

"เรื่องกินไว้ก่อน นายเคยบอกว่ากองถ่ายนายมีนักร้องชื่อ หวงหลิง อยู่ไหนล่ะ"

เว่ยหยางกวาดตามองรอบๆ ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ หันกลับมาดู เห็นหลี่เจียหางมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

"ที่แท้นายไม่ได้มาหาฉัน"

"ไปไกลๆ เลยไป"

เว่ยหยางขนลุกซู่ ถีบเพื่อนไปทีหนึ่ง "อย่ามาดราม่า รีบไปตามคนมา มีธุระสำคัญ นายกับเธอสนิทกันแค่ไหน?"

"ไม่ค่อยสนิท ทำไม นายไม่ได้กิ๊กกับสาวปักกิ่งคนนั้นอยู่เหรอ? คิดจะนอกใจ?"

"พูดให้ถูกคือ จนถึงตอนนี้เราสองคนยังไม่ใช่แฟนกัน ไม่ถือว่านอกใจ อีกอย่าง ไม่เกี่ยวกับนาย รีบไปตามคนมา มีงานจะคุย"

หลี่เจียหางบ่นงุบงิบเดินไปตามคน สุดท้ายก็พาหญิงสาวที่มีแววตาดูเจ้าเสน่ห์คนหนึ่งมา นี่แหละ หวงหลิง ที่เว่ยหยางตามหา

"สวัสดีครับอาจารย์หวง ผมชื่อเว่ยหยาง"

"อย่าเรียกอาจารย์เลยค่ะ ได้ยินเจียหางบอกว่าคุณมีธุระจะคุยกับฉัน?"

หวงหลิงพูดจาเสียงเบานุ่มนวล เป็นคนตรงไปตรงมา เข้าประเด็นทันที เว่ยหยางก็ไม่เยิ่นเย้อ พูดธุระเลย

"คืออย่างนี้ครับ ผมเป็นโปรดิวเซอร์ ตอนนี้มีละครเรื่องหนึ่ง เตรียมจะอัดเพลงประกอบ อยากเชิญอาจารย์หวงหลิงมาร่วมงานด้วยครับ"

ที่แท้ก็มีงานเข้านี่เอง!

หวงหลิงตาเป็นประกาย ท่าทีกระตือรือร้นขึ้นทันที ตรงนี้คุยไม่สะดวก เว่ยหยางเลยเสนอให้ไปหาภัตตาคารนั่งคุยรายละเอียดกันสักครู่

หลี่เจียหางถึงเพิ่งเข้าใจ สะกิดเว่ยหยางถามเสียงเบา "สถานการณ์เป็นไง"

เขารู้นิสัยเว่ยหยาง ถ้าไม่มีผลประโยชน์ไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งแน่ ครั้งนี้วิ่งเต้นเรื่องเพลงประกอบ แสดงว่าต้องไม่ใช่แค่มาเป็นธุระให้เฉยๆ

เว่ยหยางยิ้ม "With You ขาดเพลงประกอบ ฉันเขียนเนื้อเพลงไปสองเพลงโยนให้เหลาเซี่ย (เซี่ยชง) รับเหมางานมาในราคา 5 หมื่น"

"นายแต่งเพลงเป็นด้วย?"

หลี่เจียหางตาโต เว่ยหยางร้อนตัวนิดหน่อย "เนื้อเพลงฉันแต่ง แล้วทำนองก็พอมีไอเดีย เดี๋ยวไปหาคนทำดนตรีมาแกะโน้ตให้"

"..."

หลี่เจียหางยอมใจ "นายนี่มันสุดยอดจริงๆ เหลาเซี่ยก็ยอมเหรอ"

"เขาหาคนแต่งแล้วไม่ถูกใจ จะไปซื้อข้างนอก เพลงดีๆ ก็แพง สู้ให้ฉันลองดูดีกว่า เนื้อเพลงเขาดูแล้วพอใจมาก แถมราคาฉันยังถูกกว่าด้วย"

คนเขียนบท โปรดิวเซอร์ นักแสดง เว่ยหยางสร้างความประทับใจและความน่าเชื่อถือให้คนในบริษัทหลานจิงอวี๋ไว้เยอะ

ถ้าเป็นคนอื่น เซี่ยชงคงไล่ตะเพิดไปแล้ว แต่พอเป็นเว่ยหยาง เขาเลยยอมให้ลอง

"แล้วหวงหลิง?"

"ฉันเคยฟังเพลง 'Itch' กับ 'High Song' ของเธอ ร้องดีนะ แถมเธอน่าจะรู้จักคนทำเพลง เลยลองมาคุยดู"

งบทั้งหมด 5 หมื่น หักค่าแต่งทำนอง + เรียบเรียง + ค่าอัดเสียง เว่ยหยางหักเข้ากระเป๋าตัวเองอีกหน่อย ค่าจ้างนักร้องก็เหลือไม่เท่าไหร่

นักร้องดังเลิกคิดไปได้เลย ต้องหานักร้องหน้าใหม่หรือไม่ก็นักร้องตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มมีชื่อเสียงอย่างหวงหลิงนี่แหละ

แม้จะทำเพื่อเงิน แต่เว่ยหยางก็อยากให้ "With You" มีคุณภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ เลยมาหาหวงหลิงที่ในอนาคตจะโด่งดัง

ไม่งั้นตามตรรกะทั่วไป จ้างนักร้องตามผับในเซี่ยงไฮ้วันละ 300 ก็เหลือเฟือแล้ว

นักร้องพวกนั้นไม่ต้องให้เงินด้วยซ้ำ

ล้อเล่นน่า ได้ร้องเพลงประกอบละคร เท่ากับได้ออกซิงเกิ้ล ไม่เก็บเงินคุณก็บุญแล้ว

ถึงจะจ้างหวงหลิง แต่เว่ยหยางก็ไม่ได้ให้ราคาสูง สองเพลง 1 หมื่นหยวน นี่คือราคาต่ำสุดที่เขาจะยอมจ่ายเพื่อคุณภาพของ "With You" แล้ว

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ร้านอาหารเล็กๆ ใกล้กองถ่าย เว่ยหยางไม่อ้อมค้อม วางความต้องการและราคาลงบนโต๊ะ

ทุกคนต่างก็ยุ่ง ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็แยกย้าย เขาไม่มีเวลามาต่อรองเรื่องเงินเล็กน้อยแค่นี้

เดือนมีนาคมปีนี้ หวงหลิงเพิ่งออกอัลบั้มแรกชื่อ "Itch" ซึ่งเพลงไตเติ้ลอย่าง "Itch" และ "High Song" ในภายหลังจะกลายเป็นเพลงสร้างชื่อของเธอ

แต่ในตอนนี้ นอกจาก "Itch" ที่ดังในเน็ตวงแคบๆ แล้ว "High Song" จะดังได้ก็ต้องรอรายการ "The Voice of China" นู่น

ดังนั้น หวงหลิงในตอนนี้จึงอยู่ในสถานะกึ่งๆ กลางๆ เพลงพอดังแต่คนไม่ดัง ไม่งั้นคงไม่วิ่งมาเล่นบทตัวร้ายสมทบในหนังแปลงร่างหรอก

อัดสองเพลงได้ 1 หมื่น ราคานี้ไม่สูง แต่ถ้าละครได้ฉาย ก็ถือเป็นโอกาส

หวงหลิงลังเลนิดหน่อย "ขอดูเนื้อเพลงหน่อยได้ไหมคะ"

เว่ยหยางพยักหน้า หยิบกระดาษสองแผ่นออกจากกระเป๋า พับครึ่ง ให้ดูแค่ครึ่งบน แล้วเอามือกดไว้

โรคอาชีพคนเขียนบท ถ้าเงินไม่มา ของไม่ไป คนนอกไม่มีสิทธิ์เห็นฉบับเต็ม...

เพลงทั้งสองชื่อ "With You" และ "Geng Geng Yu Huai" ซึ่งก็คือเพลงประกอบของซีรีส์ต้นฉบับนั่นแหละ

สองเพลงนี้อาจจะไม่ใช่เพลงระดับเทพ แต่ก็ถือว่ายอดเยี่ยมสำหรับแนววัยรุ่นในรั้วโรงเรียน มีอิทธิพลพอสมควร และที่สำคัญที่สุดคือเข้ากับเนื้อเรื่อง

เว่ยหยางจำเนื้อเพลงได้บ้าง ผสมกับการลอกและการแต่งเอง จนได้เนื้อเพลงออกมา เห็นหวงหลิงอ่านอย่างตั้งใจ เขาก็ฮัมทำนองให้ฟังสองท่อน

"ผมก็มั่วๆ เอา ไม่ค่อยเชี่ยวชาญด้านนี้ ต้องให้อาจารย์มืออาชีพช่วยดู"

เว่ยหยางพูดถ่อมตัว เขียนทำนองไม่เป็น แต่แต่งเพลงเองไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนใหญ่ก็ฮัมๆ เอา

ห้องอัดเล็กๆ หลายแห่งรับจ้าง "ทำเพลง" ให้คนทั่วไป ก็เจอแบบนี้บ่อย ต่อให้แต่งเนื้อร้องทำนองไม่จบ เขาก็ช่วยแต่งให้จนจบได้

ตอนแรกหวงหลิงก็นึกว่าเจอเศรษฐีหน้าโง่จอมเพ้อฝัน กะว่าจะฟันกำไรสักหน่อย แต่พอเห็นเนื้อเพลงและได้ฟังทำนอง เธอก็ถอนคำพูด คิดว่าเว่ยหยางคนนี้มีของจริงๆ

"คุณไม่ได้เรียนดนตรีมาจริงๆ เหรอ"

เว่ยหยางทำหน้าใสซื่อ "วิชาดนตรีตอนมัธยมปลายนับไหมครับ"

หวงหลิงสะอึก แล้วมองเว่ยหยางด้วยความเสียดาย "ถ้าคุณเรียนดนตรี ด้วยพรสวรรค์และหน้าตาแบบนี้ เผลอๆ จะได้เป็นราชาเพลงป๊อปคนต่อไป"

"ผมไม่มีงานอดิเรกชอบฝันกลางวันครับ"

เว่ยหยางไม่สนใจจะเป็นนักร้อง เขาแคร์ว่าหวงหลิงจะรับราคานี้ไหม และจะทำเพลงออกมาให้เขาได้หรือเปล่า

"ราคานี้ต่ำไปหน่อย แต่เพลงดี งานนี้ฉันรับค่ะ ส่วนเรื่องทำนองและเรียบเรียง ถ้าคุณไว้ใจฉัน ฉันจะหาคนทำให้ แล้วส่งงานสำเร็จให้คุณ"

เดี๋ยวนี้เขานิยมรับเหมาช่วงกันเหรอ?

หลี่เจียหางที่นั่งฟังอยู่แอบบ่นในใจ เว่ยหยางกลับสนใจ "เท่าไหร่"

หวงหลิงคำนวณในใจ แล้วชูนิ้ว "4.5 หมื่น"

เว่ยหยางส่ายหัวดิก "แพงไป งบไม่พอ"

"4 หมื่น รับประกันคุณภาพ ฉันต้องเอาหน้าไปขอร้องเขาด้วยนะเนี่ย"

"ไม่ได้ๆ ราคานี้เจ้านายผมไม่อนุมัติแน่ ผมให้ได้เต็มที่ 3 หมื่น และต้องรับประกันคุณภาพ"

"คุณภาพไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฟังเดโมก่อนค่อยอัดจริง แต่ราคานี้ต่ำไป อย่างต่ำต้อง 3.5 หมื่น"

"... 3.2 หมื่นละกัน แต่ต้องเซ็นสัญญา ถ้าคุณภาพไม่ผ่าน ต้องแก้ให้พอใจ ไม่งั้นหักเงินงวดสุดท้าย"

ทั้งสองต่อรองกันอย่างดุเดือด หวงหลิงสู้เขี้ยวลากดินของเว่ยหยางไม่ได้ ยอมลดราคาลงเรื่อยๆ จนจบที่ 3.2 หมื่นสำหรับสองเพลงแบบเหมาจ่าย มัดจำ 1 หมื่น

ราคานี้หวงหลิงไม่ถึงกับเข้าเนื้อ แต่ก็แทบไม่เหลือกำไร แถมยังต้องติดหนี้บุญคุณคนอื่น

ที่เธอยอมกัดฟันรับ เพราะเห็นแววของสองเพลงนี้ หวังว่ามันจะสร้างรายได้ทางอื่นให้เธอในอนาคต

สมัยเป็นคนเขียนบท เว่ยหยางเกลียดที่สุดคือลูกค้าที่ชอบแก้แล้วแก้อีกแถมหักเงินงวดสุดท้าย แต่พอมาเป็นลูกค้าเอง เขากดขี่ผู้รับเหมาอย่างไม่ปรานี ทั้งกดราคา ทั้งตั้งเงื่อนไข

เล่นเอาหวงหลิงกัดฟันกรอด ข้าวปลาแทบไม่กิน อิ่มความแค้นไปแล้ว...

พอหวงหลิงกลับไป เว่ยหยางก็โทรหาเซี่ยชง "ฮัลโหล ประธานเซี่ย เพลงประกอบมีแววแล้วครับ ใช่ๆ อีกครึ่งเดือนน่าจะได้ฟังเดโม งบประมาณ 6 หมื่นกว่า ไม่ต้องๆ โอ๊ย เพื่อบริษัทของเราทั้งนั้นครับ..."

หลี่เจียหางที่ยืนฟังอยู่ตาค้าง "นี่นายกะจะขอเงินเหลาเซี่ยเพิ่มอีกหมื่นนึงเหรอ"

"ตกลงราคากันแล้ว จะมาขอขึ้นราคาดื้อๆ ได้ไง อีกอย่างถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน"

"แล้วที่นายพูดเมื่อกี้คือ?"

"บอกงบให้สูงไว้ แสดงว่าเราไม่ได้ฟันกำไร ผู้ฟังจะได้รู้สึกดี ต่อให้ความแตก ฉันก็ไม่ได้ขอเงินเขาเพิ่มสักบาท เขาคงไม่โกรธหรอก"

เว่ยหยางอธิบาย "เหลาเซี่ยเป็นคนขี้ระแวง ต้องพูดจาหวานหูหน่อย ถ้าเป็นซุนเหว่ยหรือประธานเจิ้ง จะเล่นมุกนี้ไม่ได้"

หลี่เจียหางรู้ว่าเว่ยหยางเก่งเรื่องเข้าสังคม และอยากเรียนรู้บ้าง จึงถามอย่างนอบน้อม

"แล้วถ้าเป็นสองคนนั้นต้องทำยังไง"

"ซุนเหว่ยง่ายมาก เดี๋ยวฉันใส่ซองให้เขาก็จบ ส่วนประธานเจิ้ง..."

เว่ยหยางนึกถึงลีลาของประธานเจิ้ง แล้วพูดอย่างหนักแน่น "พาไปกินเหล้าร้องเกะก่อน ปรนนิบัติให้ถึงใจ แล้วค่อยคุยงาน ถ้างบต่ำกว่า 1 แสนถือว่าฉันมอมเหล้าเขาไม่ถึงที่"

[จบแล้ว]