บทที่ 101 ไซตามะผู้มาโปรด

บทที่ 101 ไซตามะผู้มาโปรด

บาคุซันถูกเป่าจนร่างกายแหลกเหลว แขนขาขาดวิ่น แต่ยังเกาะเกี่ยวชีวิตไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

การโจมตีนี้จุดประกายความบ้าคลั่งของบาคุซันให้ลุกโชน เขาหันขวับกลับมาหาริมุรุ

“แกจงใจไว้ชีวิตข้าเพื่อให้ข้ากลับมาแก้แค้นรึไง?!” บาคุซันพุ่งเข้าใส่ริมุรุอย่างบ้าเลือด

หมัดไคโอ 2 เท่าสร้างภาระให้ร่างกายอย่างหนักหน่วง แม้จะใช้เพียงชั่วพริบตา แต่กล้ามเนื้อของริมุรุก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับจะฉีกขาด

“สุดท้ายก็ยังเป็นระดับมังกรสินะ” ริมุรุประเมินตัวเองสูงไปหน่อย เดิมทีเขาคิดว่าลำแสงมรณะจะเก็บงานได้ในทีเดียว

แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ผล... พลังต่อสู้ของบาคุซันลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

ริมุรุระมัดระวังตัว เปิดใช้หมัดไคโอ 1 เท่า เพื่ออาศัยความเร็วหลบหลีกการโจมตีของบาคุซัน

“เฮ้ ซุยริว! ลุกขึ้นมาสิ! ถ้าเราร่วมมือกันยังมีโอกาสชนะนะ!” ริมุรุตะโกนเรียกสติ

แม้บาคุซันจะเป็นระดับมังกร แต่ก็เป็นแค่ ‘มังกรหางแถว’ เทียบชั้นกับโกเคทสึไม่ได้เลย

แถมตอนนี้ยังบาดเจ็บสาหัส ถ้าซุยริวช่วยอีกแรง โอกาสชนะสูงลิบ

ทว่า... จิตใจของซุยริวแตกสลายไปแล้ว ความสิ้นหวังกัดกินจนไม่เหลือชิ้นดี

“เป็นไปไม่ได้หรอก... เราเอาชนะมนุษย์ประหลาดไม่ได้...”

หลังจากโดนทั้งโกเคทสึและบาคุซันยำเละ ความมั่นใจของซุยริวก็พังทลาย

ริมุรุไม่คิดเลยว่าจิตใจของซุยริวจะเปราะบางกว่าไรเดอร์ไร้ใบขับขี่ คลาส C ซะอีก

ฟุ่บ!

หมัดของบาคุซันรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่ริมุรุจะรับมือคนเดียวไหว

“พลังคลื่นเต่า!”

ริมุรุถอยฉาก ยิงพลังคลื่นเต่าสวนกลับไป

ตูม!

แต่ผลลัพธ์แทบไม่ระคายผิว ต่อให้เป็นระดับมังกรที่อ่อนที่สุด ก็ยังแกร่งกว่าระดับปีศาจอย่างราชาทะเลลึกแบบคนละชั้น

“ซุยริว! ถ้านายไม่ลุกขึ้นมาสู้ เราจะตายกันหมดนะเว้ย!” ริมุรุตะโกนลั่น

ซุยริวตอบเสียงสั่นเครือ “เปล่าประโยชน์... มนุษย์ไม่มีทางชนะหรอก...”

ริมุรุถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

“กรงเล็บส่งวิญญาณ!!!”

ฟุ่บ!

บาคุซันกระโจนขึ้นฟ้า โผล่มาด้านหลังริมุรุในเสี้ยววินาที แล้วฟาดกรงเล็บลงมาสุดแรง

ริมุรุรูม่านตาหดเกร็ง ความเร็วของบาคุซันเหนือกว่าเขามาก

“จบกัน!”

เปรี้ยง!!!

ร่างของริมุรุกระแทกพื้นเวทีอย่างแรง กระดูกหักละเอียด หมดสติไปทันที

เดิมที... ถ้าซุยริวฮึดสู้และร่วมมือกับริมุรุ โอกาสชนะบาคุซันมีสูงถึง 80%

อย่างน้อยที่สุด การเอาชีวิตรอดก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แต่เงาทะมึนในใจซุยริวบดบังความกล้าหาญจนหมดสิ้น

“คราวนี้ตาแกแล้ว ซุยริว” บาคุซันแสยะยิ้มอำมหิต

ซุยริวนอนนิ่งยอมรับชะตากรรม “ไม่มีใครสู้เจ้านี่ได้หรอก... ฮีโร่เก่งแค่ไหนก็เหมือนกัน...”

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสเน็ค, แม็กซ์สายฟ้า และริมุรุ ที่นอนหมดสภาพ

‘ขอร้องล่ะ... ลุกขึ้นมาอีกทีเถอะ...’

ซุยริวรู้สึกเหมือนจมดิ่งในความมืดมิด เขาโหยหาแสงสว่าง... แม้เพียงริบหรี่ก็ตาม

น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม แม้จะมีพลังเหนือมนุษย์ แต่ในวินาทีนี้... เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาที่หวาดกลัวความตาย

ไม่สิ... พูดให้ถูกคือ ซุยริวก็แค่คนธรรมดาที่มีพลังพิเศษเท่านั้น จิตใจไม่ได้เข้มแข็งไปกว่าใคร

บาคุซันเดินเข้ามาใกล้ บาดแผลตามตัวสมานตัวอย่างรวดเร็ว

นี่คือความได้เปรียบของการเป็นมนุษย์ประหลาด พละกำลัง ความเร็ว และการฟื้นฟู เหนือกว่ามนุษย์หลายเท่าตัว

“นี่แหละที่เขาเรียกว่า... ความสิ้นหวัง” บาคุซันหัวเราะเยาะ

“น่าสมเพชจริงๆ ท่านแชมป์เปี้ยน”

ซุยริวตะโกนสุดเสียงด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

“ใครก็ได้! ช่วยด้วย!”

“ทางนี้! มีมนุษย์ประหลาดอยู่ทางนี้! ใครก็ได้! ข้ากำลังจะโดนฆ่า!”

“ขอร้องล่ะ ฮีโร่! ใช่แล้ว! ฮีโร่! ได้ยินไหม! รีบมาเร็วเข้า!”

“ขอร้องล่ะ... มาช่วยที!”

เสียงตะโกนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

จากที่เคยมั่นใจในฝีมือ ดูถูกฮีโร่ที่อ่อนแอกว่า...

ตอนนี้เขากลับต้องร้องขอความช่วยเหลือจากฮีโร่อย่างน่าเวทนา

ร่างยักษ์ของบาคุซันบดบังแสงสว่าง “ไม่มีใครได้ยินเสียงแกหรอก ฮีโร่ไม่มาช่วยแกหรอก... แกต้องตายที่นี่!”

บาคุซันง้างเท้า เตรียมปิดฉากชีวิตซุยริว

ตูม!

เท้าของบาคุซันกระทืบลงบนความว่างเปล่า... ไม่มีใครอยู่ที่นั่น!

“อะไรกัน?! มันหายไปไหน?!” บาคุซันตกใจ

ที่ขอบเวที... ผ้าคลุมสีขาวปลิวไสว แสงแดดสะท้อนหัวโล้นเป็นประกายเจิดจ้า

บาคุซันหันขวับ “แกเป็นใคร?”

“ชั้นคือคนที่ทำงานเป็นฮีโร่เป็นงานอดิเรก... เอ้ย เป็นอาชีพหลัก”

ชายผู้มาใหม่กำหมัดที่สวมถุงมือสีแดงแน่น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

“ชั้นได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของนายแล้วนะ ซุยริว” ไซตามะกล่าว

ซุยริวตาค้าง จ้องมองไซตามะอย่างเหม่อลอย

“นายทำได้ดีมากที่ยื้อเวลามาได้ถึงขนาดนี้” ไซตามะเดินตรงไปหาบาคุซัน

“ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ชั้นเอง”

ไซตามะยืนประจันหน้ากับบาคุซันร่างยักษ์ ขนาดตัวที่ต่างกันลิบลับสร้างภาพที่น่ากดดัน

ซุยริวมองแผ่นหลังของไซตามะ... วินาทีนั้น เขาเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ฮีโร่’ ขึ้นมาบ้างแล้ว

บาคุซันแค่นหัวเราะ “ฮีโร่? ฮีโร่กระจอกๆ คิดจะมาทำเท่ต่อหน้าข้าเนี่ยนะ? อย่าทำให้ขำหน่อยเลย ไอ้สวะอวดดี”

“ข้าจะใช้วิชาสังหารทมิฬทรมานแกให้ตายอย่างช้าๆ! รับไปซะ! หมัดสังหารทมิฬ!”

“ลูกเตะภูตผีคร่ำครวญ!”

ผัวะ!

บาคุซันเตะไซตามะ ร่างของไซตามะถอยกรูดไปตามแรงเตะ

ไซตามะถอยไปจนถึงจุดที่สเน็คและแม็กซ์นอนอยู่ เขาขมวดคิ้ว

“พวกนายก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ”

บาคุซันพุ่งเข้ามาซ้ำ “โดนลูกเตะข้าเข้าไปยังไม่เดี้ยง ฝีมือไม่เลวนี่ แต่คงรู้ซึ้งถึงความห่างชั้นของพลังแล้วสินะ”

“ลูกเตะหมีสังหาร!”

ผัวะ!

ไซตามะกระเด็นไปติดมุมเวทีอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นริมุรุนอนจมกองเลือดอยู่

วินาทีนั้น... ไซตามะโกรธจริง

เขาง้างหมัดขึ้น... แล้วชกสวนบาคุซันกลับไป

ตูม!!!

พริบตาเดียว... ร่างท่อนบนของบาคุซันหายวับไปกับตา เหลือเพียงท่อนล่างที่ค่อยๆ ล้มตึงลง

หมัดเดียวจอด... ตามเคย

ไซตามะหันไปบอกซุยริว “นายดูเจ็บหนักน่าดูนะ แต่มนุษย์ประหลาดตัวนั้นชั้นจัดการให้แล้ว คราวหน้านายก็พยายามเข้าล่ะ”

พูดจบ ไซตามะก็อุ้มริมุรุขึ้นมา เตรียมพาไปส่งโรงพยาบาล

“นายอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกตอนนี้ดีกว่า กลุ่มที่เรียกตัวเองว่าสมาคมมนุษย์ประหลาดกำลังอาละวาดหนัก” ซุยริวเตือน

“อย่าเพิ่งไปซี้ซั้ว... โกเคทสึน่าจะยังอยู่แถวๆ นี้”

ไซตามะแปลกใจ “โกเคทสึ?”

ซุยริวพยักหน้า “ใช่ มันเป็นมนุษย์ประหลาดที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุก มันเล่นงานชั้นเหมือนเด็กสามขวบ นายต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดก่อนจะไปสู้กับมัน”

“งั้นเหรอ? แล้วเจ้านั่นไปทางไหนล่ะ?” ไซตามะมองออกไปนอกสนาม

ซุยริวชี้ไปทางที่โกเคทสึเดินจากไป

“อ๋อ ทางนั้นสินะ เดี๋ยวชั้นมา” ไซตามะวางริมุรุลง แล้วเดินดุ่มๆ ออกไป

ซุยริวตกใจ “เฮ้ย! เดี๋ยวสิ! ไม่ได้ยินที่ชั้นพูดรึไง? ชั้นเตือนนายแล้วนะ!”

เขาพยายามอธิบายความน่ากลัวของโกเคทสึ ไม่อยากเห็นไซตามะไปตายเปล่า

แต่ไซตามะไม่สนใจ เดินหน้าต่อ

หมับ!

ซุยริวตะเกียกตะกายไปกอดขาไซตามะไว้แน่น

“นี่! นายเจ็บไม่ใช่เหรอ? อย่าฝืนเลยน่า!”

ซุยริวไม่ยอมปล่อย

“ชั้นทนดูผู้มีพระคุณไปตายเปล่าไม่ได้หรอก!”

ไซตามะสะบัดขาเบาๆ ซุยริวก็หลุดกระเด็น

ตูม!!! ตูม!!! ตูม!!!

ไม่กี่อึดใจต่อมา... เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทดังมาจากทิศทางนั้น

และแล้ว...

ตึง!

วัตถุขนาดมหึมาลอยลิ่วมาจากขอบฟ้า ตกลงกลางเวทีประลองเสียงดังสนั่น

มันคือ... หัวของโกเคทสึ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═